ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Του χρόνου τα μικρά και τα μεγάλα

Μαθήτρια πιστή της φωτισμένης φιλολόγου ήμουν εκεί στα τέλη της δεκαετίας του
’70 και κρατούσα τις ατάκες της γραμμένες σ’ ένα ιδιότυπο λεύκωμα με το
απαύγασμα της γνώσης των τρανών, ρητά και μαργαριτάρια ­ αχινοί κάποια.

Τα κρατούσα όλα στο καπλαντισμένο τετράδιο με καλλιγραφικά γράμματα. Εκεί
συγκατοικούν ακόμα ο Σοφοκλής μαζί με τον Σεφέρη, ο Ευριπίδης με τον Λουντέμη,
εκεί οι στίχοι των Doors, εκεί οι ρήσεις του επαναστάτη Λένιν, εκεί και μια
άλλη ­ την έλεγε και την ξανάλεγε η φιλόλογος επικαλούμενη τον λόγο του δικού
της δασκάλου, του καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικου ­ που είχε ανασυρθεί εκείνες τις
μέρες στη μνήμη της από τις αποκαλύψεις της γης της Βεργίνας.

«Παιδί μου, κάνε κουράγιο. Όλα τα πράγματα στη ζωή γεννιούνται μικρά κι ο
χρόνος τα μεγαλώνει. Μόνο ο πόνος γεννιέται μεγάλος κι ο χρόνος τον
μικραίνει», έτσι της είχε πει ο δάσκαλος.

Τον συγκράτησα τον λόγο, τον μετέγραψα με καλλιγραφικά γράμματα στο εφηβικό
λεύκωμα και τον φύλαξα σαν φάρμακο ­ από σοφία καμωμένο στις «αρρώστιες» που
επέφερε η ζωή και τα χρόνια που ακολούθησαν. Έμεινε εκεί στο λεύκωμα μέχρι
χθες βράδυ που με προκάλεσε η συνάδελφος να συζητήσουμε το θέμα της
Πολιτιστικής Πρωτεύουσας και των σκανδάλων και του…ξεφουσκώματός του και της
ανατροπής του. «Μα, τόσο μελάνι, τόση ένταση, τόσα στοιχεία, τόσα κείμενα και
καταγγελίες και τελικά …αθώοι;», επέμενε. «Έτσι θα γινόταν, ήταν
αναμενόμενο», της απάντησα, μάλλον αδιάφορα πια. Πέρασαν κιόλας κοντά πέντε
χρόνια.

Είχα διασκευάσει στα καθ’ ημάς το απόφθεγμα με βάση την αναντιστοιχία, την
«άλλη» ανάγνωση των μεγεθών στους καιρούς μας.

Στη σύγχρονη ειδησεογραφία – ειδησεοδημιουργία, ανεξάρτητα από το ζήτημα –
θέμα που μου έθεσε η συνάδελφος, όλα τα πράγματα στη ζωή γεννιούνται μικρά κι
ο χρόνος τα μεγαλώνει. Μόνο οι σύγχρονες «ειδήσεις», τα «γεγονότα» γεννιούνται
και χρίζονται μεγάλα κι ο χρόνος τα μικραίνει…