Μετά 20 έτη

Το μνημόσυνο για τα θύματα της τραγωδίας στη θύρα 7 εφέτος, 20 χρόνια μετά,
τα είχε όλα: μνημείο ακριβό από χαλκό φτιαγμένο, προεδρικές εξαγγελίες για
πέμπτο στη σειρά τίτλο, στεφάνια εις μνήμην, ακόμα κι από τον Ντούσαν
Μπάγιεβιτς, καμάρι από τον δήμαρχο που στάθηκε πλάι στον πρόεδρο (…),
συγκινημένους οπαδούς που μεταβλήθηκαν σε οργισμένους χούλιγκαν όταν
εμφανίστηκε τροχοφόρο με βιαστικό οδηγό, κάμερες πολλές, ρεπόρτερ,
φωτορεπόρτερ, περίεργους. Κι ανάμεσά τους ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ στα
σκοτεινιασμένα μάτια των συγγενών, που δεν είδαν τα παιδιά τους 20 χρόνια μετά
να μεγαλώνουν σαν τ’ άλλα. Η δική τους η καρδιά, το δικό τους χαμόγελο
σφάλισαν εκείνο το απόγευμα, 20 χρόνια πριν, από τούτα τα κάγκελα.