ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί…

Βρίσκονται στη γέφυρα που συνδέει τη Νέα Ιωνία με τη Φιλαδέλφεια. Κάπου εκεί,
πλάι στα σεισμόπληκτα σπιτούδια, με το απαγορευτικό κόκκινο Χ ζωγραφισμένο
στις εξώπορτές τους και με τα φρεσκοπλυμένα ρούχα που κρέμονται ακριβώς επάνω
από το προειδοποιητικό του κινδύνου Χ.

Εκεί βρίσκονται τα γκράφιτι: τα πελώρια λευκά φαντάσματα που περισσότερο
φοβισμένα κι απελπισμένα δείχνουν, παρά απειλητικά. Οι Αρειανοί. Κάτι φοβερές
μινοφορούσες γκόμενες. Παιδιά με φόρμες. Χάκερ, με υπολογιστές ανά χείρας.

Ξεδιπλώνονται σαν ένας μεγάλος ζωντανός πίνακας. Κάθε ένα διηγείται μια
ιστορία, μια ζωή. Τα γκράφιτι αυτά θαρρείς και έχουν αποκτήσει μια οντότητα
δική τους. Σχεδόν όλοι οι οδηγοί ­ πάντα πιάνει εκεί κίνηση ­ τα χαζεύουν.
Προς στιγμήν κάτι ανακινείται μέσα τους. Έως το φανάρι δηλαδή. Και μετά τα
ξεχνάνε ­ και τα γκράφιτι και τα συναισθήματα που ηχούν μέσα τους. Και τη ζωή
που κάποτε ήθελαν να κάνουν.

Την περασμένη εβδομάδα, ξαναπέρασα από τη γέφυρα. Κάτι πελώριες,
στραβοκολλημένες αφίσες κάποιου κόμματος που διέταζε τον κόσμο,
«αντισταθείτε!», είχαν ακυρώσει τα γκράφιτι από δύο ανθρωπάκια που περπατούσαν
πιασμένα χέρι-χέρι. Το πάνω μέρος της αφίσας που μιλούσε για επανάσταση, τους
είχε καλύψει τα κεφάλια. Το κάτω μέρος, «για το καλό του λαού», τους είχε
κόψει τα πόδια.

Πιο πέρα, μια πανδαισία φωτεινών χρωμάτων και χαρούμενων μορφών είχε χαθεί από
δεκάδες αφίσες που μιλούσαν για τη «φωνή των νέων». Και τα γκράφιτι που
απεικόνιζαν μια παρέα από νέα παιδιά, είχαν πλήρως καλυφθεί από άλλες αφίσες
που διαφήμιζαν νυχτερινά κέντρα και γνωστά «στέκια».

Επόμενο δεν ήταν; Όσο προχωράει ο χρόνος, έτσι και όσα ­ απτά και μη ­
αποτελούσαν το παρόν, γίνονται παρελθόν. Πρέπει να ξεπεραστούν. Ξεπερνιούνται
λοιπόν. Και εκμηδενίζονται.

Χθες ξαναπέρασα από τη γέφυρα. Κάποια νέα ανθρωπάκια είχαν ξεπηδήσει εκεί.
Επάνω από τις βρώμικες αφίσες, τα σχισμένα χαρτόνια, τα σκουπίδια. Ξαφνικά,
ένα γκράφιτι που απεικόνιζε ένα γκρίζο στρόβιλο από στοιχειωμένες φάτσες που
έπνιγαν τρία τέσσερα πολύχρωμα ανθρωπάκια, τράβηξε τη ματιά μου.

Επάνω από τον στρόβιλο, διακρίνονταν μαύρα κεφαλαία γράμματα, «Κάποια πράγματα
ποτέ δεν θα αλλάξουν». Και ένα τόξο παρέπεμπε πιο πέρα. Σε κάτι αφίσες, κάτω
από τις οποίες μόλις διακρίνονταν τα ζωγραφισμένα ποδαράκια από δύο παιδάκια.
Επάνω τους, με μαύρο σπρέι, ένας σταυρός. Και τα γράμματα, «Αλλά η μνήμη ακόμα
υπάρχει. Ζωντανή».