Με σημαία το Ασφαλιστικό

Δύο φορές την περασμένη εβδομάδα ο Πρωθυπουργός επέλεξε να ρίξει τα φώτα
της δημοσιότητας στην επικείμενη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού και
συνταξιοδοτικού συστήματος της χώρας.

Σημίτης – Γιαννίτσης: συνεργάτες επί έτη ­ τώρα και στο Ασφαλιστικό…

Η μία ήταν στο Υπουργικό Συμβούλιο της περασμένης Πέμπτης, το οποίο συνεδρίασε
σε πλήρη σύνθεση με θέμα την τουριστική πολιτική και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εκεί, στις προκαταρκτικές του επισημάνσεις, ο κ. Σημίτης αναφέρθηκε στο
Ασφαλιστικό ­ και οι επισημάνσεις αυτές μεταφέρθηκαν επισήμως στους
δημοσιογράφους.

Η δεύτερη ήταν 24 ώρες αργότερα, όταν συναντήθηκε με τον ­ αρμόδιο ­ υπουργό
Εργασίας Τάσο Γιαννίτση επί δίωρον, με αποκλειστικό θέμα την επικείμενη
μεταρρύθμιση.

Κάποιος τρίτος θα μπορούσε να αναρωτηθεί προς τι η τόση προβολή ενός θέματος
που μονάχα εύκολο δεν είναι για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Στο κάτω κάτω, ούτε
ανάγκη αναφοράς από τον Πρωθυπουργό υπήρχε, αφού η ατζέντα του Υπουργικού
Συμβουλίου ήταν άσχετη και η συζήτηση για το Ασφαλιστικό δεν έχει καν αρχίσει,
ούτε ανάγκη επίσημης ανακοίνωσης για τη συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον κ.
Γιαννίτση υπήρχε.

Η εξήγηση είναι μάλλον απλή και έχει να κάνει με τη συγκυρία και τις συνθήκες
που επικρατούν αυτήν τη στιγμή. Συνοπτικά, αυτές αποτελούνται: πρώτον, από την
καθυστέρηση των διαρθρωτικών αλλαγών, την… τραγική κατάσταση της Σοφοκλέους
και τη συνακόλουθη οργή των εγκλωβισμένων. Δεύτερον, από τη δυναμική τού υπό
ίδρυση κόμματος Αβραμόπουλου και την υστέρηση του ΠΑΣΟΚ έναντι της Ν.Δ. στα
γκάλοπ. Τρίτον, από την αδυναμία του κ. Σημίτη να προχωρήσει σε έναν
ανασχηματισμό που θα αναπτέρωνε το ηθικό της ­ «κουρασμένης» ­ κυβέρνησης.

Στα παραπάνω στοιχεία, που συμβάλλουν στη δημιουργία ενός βαρέος κλίματος,
μπορεί κανείς να προσθέσει και κάποια άλλα στοιχεία, τα οποία ασφαλώς έχουν
υπόψη τους οι συνεργάτες του κ. Σημίτη. Όπως η αβεβαιότητα για την πορεία της
προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων ή η αντίστοιχη αβεβαιότητα για την
ημερομηνία έναρξης λειτουργίας του νέου αεροδρομίου των Σπάτων, για να μην
αναφέρουμε το τέλμα στην εξωτερική πολιτική ­ και, ιδίως, στην ελληνοτουρκική
προσέγγιση.

Με όλα αυτά, η προγραμματισμένη, ούτως ή άλλως, για την αρχή του 2001
μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας δεν εκλαμβάνεται από το
Μέγαρο Μαξίμου ως ένα ακόμη πρόβλημα που πρέπει να ξεπεράσει η κυβέρνηση ή ως
μια δοκιμασία των σχέσεών της με το λεγόμενο συνδικαλιστικό κίνημα. Αντιθέτως,
θεωρείται πλέον ένα τεστ που θα αποδείξει ότι ο Πρωθυπουργός τηρεί
χρονοδιαγράμματα και υπεσχημένα, είναι αποφασιστικός, δεν υπολογίζει το
πολιτικό κόστος και είναι σε θέση να αρθεί πάνω από τις αρνητικές συγκυρίες.

Ταυτοχρόνως, η αποφασιστικότητα αυτή ελπίζεται ότι θα αποτελέσει ένα μήνυμα
και προς τις αγορές, οι οποίες αναμένουν τόσο καιρό την προώθηση των
διαρθρωτικών αλλαγών. Μπορεί οι ιδιωτικοποιήσεις και οι μετοχοποιήσεις να
προχωρούν αργά και διστακτικά, για λόγους αντικειμενικούς όπως υποστηρίζει η
κυβέρνηση, αλλά υπάρχει και μια μεταρρύθμιση που προχωράει, είναι το
σημαινόμενο του Ασφαλιστικού. Άλλωστε, το ίδιο περίπου έπραξε ο κ. Σημίτης ­
και με τον ίδιο συνεργάτη, τον κ. Γιαννίτση ­ και στο τέλος του περασμένου
έτους, με το νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις. Έτσι εξηγείται και η
εμμονή του Πρωθυπουργού, κατά τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, στην
αναφορά στο συνταξιοδοτικό. Μάλιστα, ο κ. Σημίτης, αναγνωρίζοντας ευθέως ότι
θα υπάρξουν αντιδράσεις ­ και διαβεβαιώνοντας για την αποφασιστικότητα της
κυβέρνησης να προχωρήσει, ύστερα από διάλογο ­ έκανε και κάτι ακόμη: συνέστησε
σε όλους να ομιλούν λιγότερο επί του θέματος, δεδομένου ότι οι οριστικές
προτάσεις της κυβέρνησης δεν έχουν διαμορφωθεί ακόμη και τίποτε δεν είναι
δεδομένο.

Η αιχμή αυτή του Πρωθυπουργού ενδεχομένως να είχε περισσότερους από έναν
αποδέκτες. Ορισμένοι στην κυβέρνηση θυμίζουν ότι δύο τουλάχιστον σύμβουλοι του
Πρωθυπουργού έχουν ασχοληθεί και ασχολούνται με το Ασφαλιστικό ­ ο κ. Πλ.
Τήνιος και ο κ. Γκ. Χαρδούβελης. Επιπλέον, το Ασφαλιστικό, όπως όλες οι
διαρθρωτικές αλλαγές που συναρτώνται με την τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας
του ευρωχώρου, είναι και στα ενδιαφέροντα του ΥΠΕΘΟ. Για να μην αναφέρουμε
τους κατ’ εξοχήν χειριστές του, τον κ. Γιαννίτση και τον υφυπουργό Κοινωνικών
Ασφαλίσεων κ. Φαρμάκη, που δεν έχουν ανοίξει ακόμη τα χαρτιά τους. Ο κ.
Σημίτης, όμως, όπως λένε συνεργάτες του, μπορεί να είχε και κάτι άλλο στον νου
του: ότι το συνταξιοδοτικό προσφέρεται για «τζόγο» και «λαϊκισμό» από
αρμοδίους και αναρμοδίους του εσωκομματικού παιχνιδιού. Και έσπευσε απλώς να
ξεκαθαρίσει ότι πρόκειται για κυβερνητική πολιτική που δεν πρέπει να πέσει ­
και αυτό ­ θύμα των συντροφικών διασταυρούμενων πυρών…

Ρεπορτάζ για το ασφαλιστικό θέμα στη σελίδα 17