ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Βιομηχανία αποκλεισμένων

Ο «κόκκινος Ντάνυ» και ο Γιόσκα Φίσερ ενσωματώθηκαν στο σύστημα. Η εξέγερση
σήμερα είναι γένους θηλυκού.

Είμαι ο συνταξιούχος. Γύρω μου περιστρέφονται οι τύχες του κόσμου. (Του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Πριν από πέντε χρόνια, η Βιβιάν Φορεστέρ έκανε μια δυναμική όσο και
απροσδόκητη εμφάνιση στον χώρο του βιβλίου με την «Οικονομική Φρίκη», που
έκτοτε έχει μεταφραστεί σε 25 γλώσσες και έχει πουλήσει περισσότερα από ένα
εκατομμύριο αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Κόρη τραπεζιτών, η Φορεστέρ δεν είχε
ιδέα από οικονομία. Και αυτό της καταλόγισαν: πώς μπορεί μια λογοτέχνις να
ασχολείται με οικονομικά θέματα; Στη συνέχεια βέβαια αναγκάστηκαν να
αναθεωρήσουν τη στάση τους. Και την κάλεσαν στο Νταβός. Και την άκουσαν
προσεκτικά να λέει πως δεν είναι εναντίον της παγκοσμιοποίησης, ενός
φαινομένου αναντίστρεπτου που μπορεί να αποφέρει οφέλη σε όλο τον κόσμο, αλλά
εναντίον της ταύτισης της παγκοσμιοποίησης με τον νεοφιλελευθερισμό. Η
διαχείριση της παγκοσμιοποίησης, λέει η Φορεστέρ, είναι απολύτως ιδεολογική.
Και ο σημερινός διαχειριστής της είναι μια δικτατορία σταλινικού τύπου, μια
δικτατορία ανώνυμη και καλά καμουφλαρισμένη, ώστε να μη φαίνεται πως συνιστά
μια ιδεολογία. Και μόνο ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από τη σημερινή
οικονομική πολιτική, είναι αποτέλεσμα αυτής της δικτατορίας.

Το μήνυμα της Φορεστέρ είναι απλό: το οικονομικό σύστημα που έχουμε
δημιουργήσει, είναι μια βιομηχανία αποκλεισμένων. Και τους αποκλεισμένους
αυτούς, λέει στην Ελ Παΐς, οι ελίτ προσπαθούν να μας πείσουν να τους
αγνοήσουμε. Πώς μπορούν να μιλούν στη Γαλλία για κατακόρυφη μείωση της
ανεργίας όταν εκατομμύρια μετανάστες ζουν σε άθλιες συνθήκες; Η Γαλλίδα
συγγραφέας αρνείται ότι είναι απαισιόδοξη. Δεν πιστεύει στον Παράδεισο, αλλά
ξέρει ότι δεν είναι τίποτα ποτέ χαμένο. Απαισιόδοξοι είναι οι κομφορμιστές,
εκείνοι που πιστεύουν ότι όλα είναι καλά, ότι πρέπει να προσαρμοστούμε στη
σημερινή κατάσταση αφού έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Εδώ και λίγο καιρό έχουν ακόμη μια μαχητική αντίπαλο. Στο βιβλίο της
«Υπερβολική πραγματικότητα» (Du trop de réalité), η Ανί Λε Μπρεν
επιτίθεται εναντίον της τεχνολογικής ευφορίας που επικρατεί αυτή την εποχή,
του ανόητου ενθουσιασμού για το Internet που υποτίθεται ότι έχει υποκαταστήσει
την ιδέα των εξεγέρσεων. Θαυμάστρια του ντε Σαντ και των σουρεαλιστών, του
Αντιλλέζου ποιητή Αιμέ Σεζαίρ και του Γιουναμπόμπερ, η Λε Μπρεν αρνείται το
μέλλον που της (μας) ετοιμάζουν και υπερασπίζεται αξίες υπονομευτικές και
ανατρεπτικές, αξίες του ατομισμού και του αισθησιασμού. Ανάμεσα στα θύματά της
είναι οι διανοούμενοι, και κυρίως οι φιλόσοφοι της αποδόμησης, που οι
ερμηνείες τους για τον κόσμο μάς εμποδίζουν να τον καταλάβουμε, και πολύ
περισσότερο να τον αλλάξουμε. Τα κινήματα των φεμινιστριών και των γκέι, που
αγωνίζονται να ενταχθούν σε θεσμούς όπως ο στρατός, η εκκλησία και ο γάμος. Οι
υπέρμαχοι της πολυ-πολιτισμικότητας, που μόλις αφήσουν τα αμφιθέατρα απαιτούν
την άμεση απέλαση όλων των μεταναστών. Οι πολέμιοι του εθνικισμού, που
σπεύδουν να ταυτιστούν με μια ποδοσφαιρική ομάδα γεμάτη μισθοφόρους.