ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Επαγγελματίες και μη

Θρήνος και κοπετός στη Βουλή από την επιμονή του Ευάγγελου Βενιζέλου να
περάσει στην αναθεώρηση του Συντάγματος τη διάταξη για το ασυμβίβαστο της
ιδιότητας του βουλευτή και του επαγγελματία. Και οι δυο πλευρές ­ διότι στα
δύο έχει χωρισθεί η Βουλή, κι όχι με βάση τις κομματικές τοποθετήσεις ­ έχουν
τα επιχειρήματά τους. Η πλευρά που επιμένει στη διατήρηση του ισχύοντος
καθεστώτος (ο βουλευτής δηλαδή να είναι ελεύθερος να ασκεί και το επάγγελμά
του) επικαλείται κυρίως τα δυσθεώρητα έξοδα της διατήρησης των πολιτικών
γραφείων και τη μετατροπή της Βουλής σε Κοινοβούλιο ανεπάγγελτων προκρίτων. Η
άλλη πλευρά, αυτή δηλαδή που υπερασπίζεται την καθιέρωση του ασυμβίβαστου,
υποστηρίζει ότι ο βουλευτής οφείλει να είναι απερίσπαστος στα καθήκοντά του
και πως, αν επιθυμεί να είναι επαρκής ως βουλευτής, θα πρέπει να εγκαταλείψει
κάθε άλλη δραστηριότητα και να αφοσιωθεί σε αυτό που κάνει.

Κι εκείνη την ώρα;

Αυτά υποστηρίζει η κάθε πλευρά, και στο Περιστύλιο δεν υπάρχει άλλο θέμα προς
συζήτηση, πολλές φορές σε έντονο ύφος, ακόμη και μεταξύ βουλευτών του ιδίου
κόμματος. Όμως το ερώτημα είναι τι θα κάνουν οι ηγεσίες των κομμάτων όταν θα
έλθει η ώρα της ψηφοφορίας. Θέμα κομματικής πειθαρχίας αποκλείεται να τεθεί.
Όποιος το αποτολμήσει θα αντιμετωπίσει δεινές εκπλήξεις. Γιατί όπως
προαναφέρθηκε, υπερασπιστές των δύο απόψεων υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Και οι
πολίτες; Όσο καμιά πλευρά δεν λέει την αλήθεια ότι ο καβγάς γίνεται για το
πάπλωμα, ήτοι το πολιτικό χρήμα και πώς μοιράζεται, δύσκολα θα πεισθούν ότι
αυτή η ιστορία αφορά την βελτίωση του πολιτικού συστήματος. Και προφανώς
δυσκολότερα θα συναινέσουν σε διπλασιασμό των αποδοχών των βουλευτών, που
προτείνεται ως αντάλλαγμα για την καθιέρωση του ασυμβίβαστου. Το καταλαβαίνουν
άραγε αυτό οι εντός της Βουλής;

Τα δέντρα

Αντιθέτως, εκεί που εμφανώς ποιούν την νήσσα οι εντός της Βουλής είναι για το
θέμα της προστασίας των δασών. Η ιστορία με την αναθεώρηση του άρθρου 24 που
αφορά την προστασία του δασικού πλούτου της χώρας είναι αποκαλυπτική. ΠΑΣΟΚ
και Ν.Δ. ουσιαστικά συμφωνούν στον αποχαρακτηρισμό των δασικών εκτάσεων,
έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους, ότι από τον αποχαρακτηρισμό αυτό θα
ωφεληθούν οι περίπου ενάμισι εκατομμύριο συμπολίτες μας, οι οποίοι είναι μέλη
οικοδομικών συνεταιρισμών. Ενάμισι εκατομμύριο ωφελημένοι είναι εν δυνάμει
ψηφοφόροι. Αυτό εξηγεί και το γιατί συμφωνεί η Ν.Δ. για ένα θέμα που προφανώς
«κάτι» υπάρχει πίσω του. Διότι, όσο νά ‘ναι, αφού η εκλογή του περασμένου
Απριλίου κρίθηκε για 70.000 ψήφους, δεν τους αφήνεις έτσι ενάμισι εκατομμύριο
ψηφοφόρους να σου τους πάρει όλους το ΠΑΣΟΚ!

Εύκολος στόχος

Πολλοί εντός αλλά και εκτός Κοινοβουλίου, πάντως, δεν κατάλαβαν επίσης γιατί
έγινε η τρομοκρατική επίθεση εις βάρος του Βασίλη Μιχαλολιάκου. Λόγω των
απόψεων που εκφράζει, είναι μια εύκολη απάντηση. Γιατί ήταν εντελώς αφύλακτος,
μια πιο εύκολη. Γιατί κανείς δεν γνωρίζει πώς λειτουργεί το μυαλό των
τρομοκρατών, είναι μια άλλη πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα. Οι
τρομοκράτες, προφανώς, θα είναι πολύ ικανοποιημένοι που η «παρέμβασή» τους
είχε τόσο σπουδαίο αποτέλεσμα: επί ημέρες τούς «έπαιζαν» πρώτο θέμα τα
κανάλια. Δεδομένης μάλιστα της λαγνείας με την δημοσιότητα που έχουν, είναι
σίγουρο ότι άθροισαν στις επιτυχίες του «λαϊκού κινήματος» τη συγκεκριμένη
επίθεση. Τους φαντάζομαι να επιχαίρουν ικανοποιημένοι. Δεν είναι λίγο πράγμα
γι’ αυτούς…

Οι «συνήθεις έρευνες»

Η ουσία είναι πάντως ότι ο Βασίλης Μιχαλολιάκος ευτυχώς τη γλίτωσε ο άνθρωπος,
η Αστυνομία έκανε τις συνήθεις έρευνες και το πολύ από Δευτέρα θα το έχουμε
ξεχάσει. (Γιατί από Δευτέρα; Διότι στα αυριανά κυριακάτικα φύλλα όλο και
κάποια βαθυστόχαστη ανάλυση θα υπάρχει για το φαινόμενο της τρομοκρατίας…).
Μέχρι το επόμενο τρομοκρατικό χτύπημα. Που όλοι ­ ειδικοί και μη ­ συμφωνούν
ότι δυστυχώς δεν θα βραδύνει. Γι’ αυτό, να ξέρετε, η κυβέρνηση μάζεψε όπως
όπως τις «προβλέψεις» ότι σύντομα οι τρομοκράτες θα βρεθούν ενώπιον της
ελληνικής Δικαιοσύνης. «Σύντομα», όπως «τους ακουμπάμε»…

Άλλο η κάλπη

«Ακουμπάει» στο 15% το κόμμα του Δημήτρη Αβραμόπουλου, δείχνουν οι
δημοσκοπήσεις, αλλά μην παγιδεύεστε. Άλλο πράγμα η απάντηση στις δημοσκοπήσεις
κι άλλο το φοβερόν ενώπιον της κάλπης ερώτημα! Διότι στην κάλπη καλείσαι να
απαντήσεις ποιον θέλεις πρωθυπουργό της χώρας. Κι εκεί είναι τα δύσκολα. Ο
Σημίτης έγινε πρωθυπουργός δυο φορές, διότι οι πολίτες προ της κάλπης
απάντησαν αυτόν θέλουμε. Άρα ο Αβραμόπουλος, για να κάνει κάτι περισσότερο, θα
πρέπει να τους πείσει ότι είναι σε θέση να πάρει τη θέση του Σημίτη. Είναι
όμως; Ασφαλώς θα πρέπει να διανύσει πολύ δρόμο ακόμη. Να κερδίσει τη θέση του
στο πολιτικό σκηνικό, γιατί ακόμη δεν την έχει κερδίσει. Όταν την κερδίσει, τα
(ξανα)λέμε. Και κάτι ακόμη: με βάση την εμπειρία που υπάρχει, όταν οι
δημοσκοπήσεις δίνουν 15%, το εκλογικό ποσοστό είναι γύρω στο 5%-6%. Το
παραπάνω θα είναι έκπληξη.

Σφυρίζει αδιάφορα…

Μια χαρά τα πάει η κυβέρνηση ­ επικοινωνιακά εννοείται ­ στο θέμα του
Χρηματιστηρίου. Βογκάει η Ελλάδα από τις επιπτώσεις της κατάρρευσης, και η
κυβέρνηση σιγοσφυρίζει σκοπούς χαρούμενους, πλην όμως αδιάφορους. Ωσάν να μην
υπάρχει το πρόβλημα. Η λογική της, την οποία και άλλες φορές έχει εφαρμόσει,
είναι πως δεν υπάρχει πρόβλημα, αφού εμείς δεν αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει!
Υποθέτω ότι θα αρχίσει να την απασχολεί το ζήτημα αν στους ήδη δυο αυτόχειρες
προστεθούν πέντε-έξι ακόμη! (Δεν είναι καθόλου δύσκολο, ξέρετε. Στους
αυτοχειριασμούς, ο μιμητισμός παίζει σπουδαίο ρόλο). Να έχει το πράγμα έναν
πιο μαζικό χαρακτήρα δηλαδή…

Το μάθαμε απέξω!

Αυτό που εκπλήσσει, πάντως, είναι ότι σε κάποιους έχει καρφωθεί η ιδέα, ότι αν
δηλώνεται με κάθε ευκαιρία ότι η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει στη λειτουργία του
Χρηματιστηρίου, έχουν καθαρίσει και από τις ευθύνες και από το πρόβλημα. Στα
πλαίσια αυτής της αντιμετώπισης της κατάστασης ­ προϊόν και καταστάλαγμα
αλλεπάλληλων συσκέψεων των επικοινωνιακών εγκεφάλων που χρησιμοποιεί ο κ.
Σημίτης ­ έχει εφευρεθεί η δήλωση πως όσο λιγότερο ασχολούνται οι πολιτικοί με
το Χρηματιστήριο (το μάθαμε απέξω πια…) τόσο καλύτερα για τους επενδυτές και
την αγορά. Εντάξει, να μην παρεμβαίνει η κυβέρνηση, αλλά ούτε το αυτονόητο
καθήκον της, της προστασίας του ενάμισι εκατομμυρίου μικροεπενδυτών, δεν
πρέπει να κάνει; Αυτό μόνο τυφλοί δεν το βλέπουν. Το πράγμα έχει λάβει πλέον
διαστάσεις κοινωνικού προβλήματος. Κάποτε γελούσαμε με τις αλβανικές
πυραμίδες. Τώρα που κλαίμε με τις ελληνικές πυραμίδες, δεν πρέπει κάτι να
κάνει η κυβέρνηση; Έστω, για τα μάτια του κόσμου…