Το μαντολίνο του υπολοχαγού Κόνερι

Πάρα πολύ μου αρέσει ο Νίκολας Κέιτζ. Πάρα πολύ μου αρέσει ο Σον Κόνερι. Πάρα
πολύ ΔΕΝ μου αρέσει η ομαδική υστερία που παθαίνουμε όταν όλοι αυτοί πατάνε τα
άγια ελληνικά χώματα. Πάρα πολύ ΔΕΝ μου αρέσει το «γιούργια» από κανάλια και
διαύλους που πέφτουν καταπάνω τους σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά.

Είδες φίλε μου; Είδες τι σου είναι η ΟΝΕ, το εύρω, η παγκοσμιοποίηση; Για πότε
πάει περίπατο; Για πότε έρχεται και ξυπνάει η κωμόπολις μέσα μας!

Κι όπως οι σταρ ποζάρουν, βαριεστημένα μειδιώντες σε απαστράπτοντα φλας, εμάς
μας τρέχουν τα σάλια. Τους κυνηγάμε στο μισό μέτρο, με τη γλώσσα έξω. Πότε
φάγανε, πού φάγανε, τι φάγανε, πότε σηκώθηκαν από το τραπέζι, πώς διέσχισαν
την αίθουσα, πότε μπήκαν στην τουαλέτα του εστιατορίου, πόσο μείνανε μέσα, τι
ακριβώς κάνανε μέσα ­ άντε, να εισβάλει κι εκεί η κάμερα, άντε καλορίζικη,
βρε!

Πρώτα, ήρθε το μαντολίνο του υπολοχαγού Κορέλι. Μπήκε ο Κέιτζ, βγήκε ο Κέιτζ,
ανέβηκε στη μηχανή ο Κέιτζ, επιβιβάστηκε σε ελικόπτερο ο Κέιτζ, μίλησε ο
Κέιτζ, ξεστόμισε ο Κέιτζ;

«Greece is great!»

Greece is great ­ το ξέρω κι εγώ, αγάπη μου. Δεν περίμενα το μαντολίνο να μου
το πει. Greece is όντως great ­ φτάνει να μην παθαίνει την παράκρουση κάθε που
έρχεται ο αλλοδαπός ο σταρ.

Κι έφυγε κάποτε το μαντολίνο. Και πλακώσαν οι πίνακες. Οι πίνακες της Μισλίν.
Αν ξαναδώ, μια ακόμα φορά, τον Κόνερι με τη γάτα και τα καφτάνια στην
ελαιογραφία, θα ουρλιάξω. Αν τους ξαναπετύχω πιασμένους χέρι – χέρι σαν τον
Μπους με τη Λόρα, θα τα πάθω τα νεύρα μου.

Θα μου πεις «ζηλεύεις». Ζηλεύεις που ένας άντρακλας ίσαμε εκεί πάνω
παντρεύτηκε μια τάπα που του φτάνει μέχρι το παντελόνι και δηλώνει και τρελά
ερωτευμένος μαζί της.

Και βέβαια ζηλεύω. Όλες ζηλεύουμε. Σκάμε από το κακό μας. Φυσικό δεν είναι;
Λογικό δεν είναι; Υγιές δεν είναι; Συγγνώμη δηλαδή, αλλά παρουσιάζουν θέαμα
αυτοί οι δύο άνθρωποι; Εκείνο το πλάνο! Ο Σκωτσέζος με τη φούστα την καρό
περπατάει στον κήπο. Και ακριβώς εκεί που αρχίζει η ζώνη της φούστας,
τελειώνει η κυρία Κόνερι.

Κι ύστερα, όλες οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Συναντηθήκανε, λέει, πριν από
ατελείωτες δεκαετίες. Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Στρογγυλοκάθησε ο κεραυνοβόλος
στη ζωή τους και έκτοτε δεν ξεκούνησε. Να είσαι και σταρ, να είσαι και σερ, να
είσαι και ερωτευμένος (και μάλιστα με τη γυναίκα σου); Πολύ δεν πάει για μας
τους κοινούς θνητούς με τις κοινές ζωές;

Τέλος πάντων. Ας προσπαθήσω να χαλιναγωγήσω την κατινιά μου, γιατί δεν είναι
εκεί το θέμα. Το θέμα είναι το Θέμα. Το θήτα το μικρό που μετατρέπεται σε Θήτα
κεφαλαίο. Το Θέμα είναι η είδηση.

Κανένας δεν αμφισβητεί πως ένας σταρ σε μια χώρα, αποτελεί είδηση. Να την
πούμε, να τη γράψουμε, να την προβάλλουμε. Εντάξει, παιδιά. Χαζοβιόλα κι εγώ
όπως όλοι μας. Το θέλω στις ειδήσεις και το πιο ανάλαφρο. Το πιο εύπεπτο, το
πιο γκλαμουράτο. Τους θέλω τους πίνακες, τις δεξιώσεις, τους σοβαρούς και μη
που συγκεντρώνονται σε πολυτελείς αίθουσες. Κάνα στρας, καμιά παγέτα ­ την
τραβάει ο οργανισμός μου.

Αλλά, όχι σε τέτοια δοσολογία. Όχι στριμωγμένα τήδε κακείσε τα σημαντικά, τα
ουσιώδη, τα κρίσιμα, για να κάνουμε την πλάκα μας με τα περιδέραια των
εγχωρίων κυριών που περιφέρονται θαυμάζοντας τα λάδια, τα ξίδια και τα
λαδόξιδα της Μισλίν.

Όχι, δεν είναι τα σταρ το πρόβλημα. Το τριτοκοσμικό μας σύνδρομο είναι
πρόβλημα. (Διότι, στο κάτω – κάτω, ο Κέιτζ και ο Κόνερι είναι σταρ. Σούπερ
σταρ. Τους βγάζεις το καπέλο).

Όμως, εκείνα τα άλλα; Τα απερίγραπτα; Τα αδιανόητα; Τα κοριτσάκια από τις
σαπουνόπερες τις βραζιλιάνικες και τις κολομβιανές; Τα τσόλια που έρχονται
στην Ελλάδα και προκαλούν κρίσεις υστερίας σε σαστισμένες έφηβες; Κι έρχονται
και σωρηδόν! Η μία πίσω από την άλλη! Κι επειδή μοιάζουν και μεταξύ τους, εγώ
το ζώον, νομίζω ότι είναι η ίδια που έρχεται πολλές φορές.

Αυτές οι μεταγλωττισμένες είναι το κάτι άλλο. Άγνωστες μεταξύ αγνώστων στις
πέντε ηπείρους, στο αεροδρόμιο του Ελληνικού αποθεώνονται.

Και το τρελό δεν είναι ότι αποθεώνονται. Το τρελό είναι ότι κι αυτές βρίσκουν
θέση στα δελτία ειδήσεων. Κι όταν λέμε θέση, εννοούμε θεσάρα. Όχι ένα σκαμνί,
ένα σκαμπουδάκι, βρε αδελφέ. Πολυθρόνα βαρβάτη. Μπερζέρα τεράστια. Εκεί την
αράζουν, εκτοπίζοντας παν σύνδρομο των Βαλκανίων.

Βαρέθηκα. Βαρέθηκα και θύμωσα. Όχι ότι έχω κανένα ιδιαίτερο ψώνιο να το παίζω
παγκοσμιοποιημένη. Όμως, όλα έχουν ένα όριο.

Βαρέθηκα. Βαρέθηκα και θύμωσα.

Δεν μπορώ να χορεύω στον ρυθμό που μου βαράει το πρώτο τυχόν μαντολίνο. Εγώ,
το μαντολίνο αλλιώς το γνώρισα. Αλλιώς το αγάπησα. Μέσα από παλιά, αλλά
ουδόλως ξεχασμένα. Μέσα από αχνές νότες και βραχνές φωνές:

­ Φέρτε μου ένα μαντολίνο, για να δείτε πώς πονώ. Κι ύστερα θα γίνω κρίνο…
Κι ύστερα πια θα χαθώ…

Θα χαθώ σε μια Ελλάδα όπου απόψε αυτοσχεδιάζουμε. Γενικώς.