ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι διανοούμενοι και ο Αϊ-λαός…

Καταθέτουν την ψυχή τους στην εναγώνια αναζήτηση της Αλήθειας. Ξεχωριστοί
άνθρωποι, θέλουν να βρουν και να γευτούν τη γλυκόπικρη Ουσία της Ζωής.

Ασκητές της διανόησης, φιλόσοφοι, ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες…

Αγγίζουν τα μυστήρια και ποθούν να μεταλαμπαδεύσουν ό,τι τους φλογίζει.

Καλών προθέσεων, πολλοί από αυτούς, όμως… το τραγούδι το φορτώσανε με τόσες
μουσικές/ που σιγά σιγά βουλιάζει /και την τέχνη τη στολίσανε τόσο πολύ /που
φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της, καθώς αναθεμάτισε ο Σεφέρης.

Αυτοβαυκαλίζονται πως είναι φωτεινοί, μοιάζουν όμως με αναχωρητές ­ που
νοιάζονται για τη δική τους σωτηρία ­ και φαίνονται ανίκανοι να μιλήσουν με τα
λόγια της ψυχής. (Αληθεύει πράγματι πώς η τέχνη γίνεται για την τέχνη;).

Και εγώ, ο Αϊ-λαός, πορεύομαι σε βίο παράλληλο.

Και αν κάποτε μου προσφέρονται σπονδές, μοιάζω να αδιαφορώ καταφανώς, όχι μόνο
για ό,τι δεν καταλαβαίνω αλλά και για ό,τι δεν μου δίνεται, ως μασημένη τροφή,
στο στόμα. Πλην, των εύπεπτων σίριαλ, των ανόητων αστείων, των κραυγαλέων
«οκτάστηλων» τίτλων, των πορνό περιοδικών, των κοσμικο-κουτσομπολίστικων
ρεπορτάζ, της λάιφ-στάιλ αλήθειας, αυτής που είναι δήθεν…

Καλοβολεμένος στη μίζερη ζωούλα μου, αρκούμαι σε αυτά που δεν με
πονοκεφαλιάζουν και αφήνω άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

Διανοούμενοι και κοσμάκης σε δρόμους που φαίνεται πως δεν συναντώνται πια.

Ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα;

Ποιος θα προσπαθήσει να «κατέβει» λίγο πιο χαμηλά, και ποιος θα αποφασίσει να
ανέβει λίγο ψηλότερα;