Ο στίβος της Πλατείας Κοτζιά

Τελικά ο δήμαρχος «εμάδησε τη μαργαρίτα» και κατέληξε σε πολιτικό συμπέρασμα.
Λίγες ημέρες πριν από το τέλος του 2000, ο κ. Δ. Αβραμόπουλος εξήγγειλε τη
δημιουργία νέας πολιτικής κίνησης, χωρίς όμως να δημοσιοποιήσει ούτε το όνομα
ούτε το πρόγραμμα ούτε και τα στελέχη του νέου κόμματος. Αυτά θα αποκαλυφθούν
σε… δόσεις, εντός των επομένων μηνών.

Προς το παρόν, ο κ. Αβραμόπουλος φαίνεται να κάνει πολιτική a la carte,
γνωστοποιώντας μια ποικιλία θέσεών του, από την απευθείας εκλογή του Προέδρου
της Δημοκρατίας έως τη μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200.

Κατά τα λοιπά, παραμένει αμετακίνητος στην Πλατεία Κοτζιά, αφού επιμένει να
μην παραιτείται από τη θέση του δημάρχου, ακόμη και μετά τη δημόσια δήλωση της
πρόθεσής του να κατέβει στον εθνικό πολιτικό στίβο.

Αυτό σημαίνει ότι ο Δήμος Αθηναίων, όργανο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης,
χρησιμοποιείται στην πράξη ως πολιτική βάση για τη μελλοντική δημιουργία
κόμματος.

Η επιλογή αξιολογείται από άλλους θετικά και από άλλους αρνητικά. Και η μεν
κυβέρνηση έχει επιλέξει τη σιωπή προς την πολιτική αφύπνιση του κ.
Αβραμόπουλου, στη Ν.Δ. όμως τα σχέδια του δημάρχου προκαλούν ποικίλες και
κυρίως αντιτιθέμενες αντιδράσεις.

Πέντε δήμαρχοι με φιλοδοξίες…

Ο επιτυχημένος. Βίλλυ Μπραντ: Από τη δημαρχία του Βερολίνου, ο
πολιτικός του SPD έφθασε ως την καγκελαρία. Πέρασε στην Ιστορία, χάρη στην
περίφημη Ostpolitik των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του ’70, όταν η Βόννη
«βγήκε μπροστά» από το ΝΑΤΟ προσεγγίζοντας τη Μόσχα.

Ο σκληρός. Ρούντολφ Τζουλιάνι: Πρώτα τα έβαλε επιτυχώς με τη μαφία ως
εισαγγελέας και γι’ αυτό εξελέγη δήμαρχος. Μετά καθάρισε τη Νέα Υόρκη και
άρχισε να φλερτάρει με την εθνική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, ακόμη και με το
χρίσμα των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία, αν και ελέγετο ότι «δεν μπορείς να
εμπιστευθείς τον Ρούντι, την ατομική βόμβα». Τελικά περιόρισε τη φιλοδοξία του
στη Γερουσία, αλλά τον σταμάτησαν οι συζυγικές απιστίες και, κυρίως, ο
καρκίνος του προστάτη.

Ο κόκκινος. Κεν Λίβινγκστον: Εξελέγη δήμαρχος του Λονδίνου,
ταπεινώνοντας τον πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ που είχε υποστηρίξει άλλον υποψήφιο.
Γνωστός και ως «κόκκινος Κεν» είναι εκφραστής της αμετανόητης αριστερής
πτέρυγας των Εργατικών, αλλά ως άρχων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχει ρίξει
νερό στο κρασί του και περιορίζεται σε φιέστες στυλ Αβραμόπουλου.

Ο ωραίος. Φραντσέσκο Ρουτέλι: Ο σαραντάρης δήμαρχος της Ρώμης είναι
το τελευταίο χαρτί της ιταλικής κεντροαριστεράς απέναντι στον Σίλβιο
Μπερλουσκόνι στις ανοιξιάτικες εκλογές. Γνωστός και ως cicciobello, είναι πιο
ωραίος και πιο καλοντυμένος από τον (σχεδόν συνομήλικό του) Δημήτρη
Αβραμόπουλο

Ο κουλτουριάρης Τζακ Λανγκ: Ο «τσάρος» της κουλτούρας των Γάλλων
σοσιαλιστών επί Φρανσουά Μιτεράν, διετέλεσε στις αρχές της δεκαετίας του ’90
δήμαρχος της γραφικής πόλης Μπλουά, στις όχθες του ποταμού Λίγηρα. Επέστρεψε
αργότερα με επιτυχία στην εθνική σκηνή και είναι τώρα υπουργός Παιδείας.

ΑΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ίδιος θα επιλέξει και ο ίδιος θα κριθεί

«Το ζήτημα δεν αφορά τη Νέα Δημοκρατία, παρ’ όλο που ο κόσμος της
παράταξης έφερε τον Δ. Αβραμόπουλο στην πολιτική, κατ’ αρχήν στη θέση του
βουλευτή και αργότερα στη θέση του δημάρχου Αθηναίων.

Ο κ. Αβραμόπουλος έχει εκλεγεί από τους δημότες της Αθήνας ­ και
μάλιστα με αυξημένη πλειοψηφία ­ στη θέση που κατέχει. Γι’ αυτό ακριβώς έχει
αδιαμφισβήτητο δικαίωμα να ολοκληρώσει τη θητεία του. Αυτή άλλωστε τη δέσμευση
έχει αναλάβει τόσο πριν από την εκλογή του όσο και λίγο πριν από τις
τελευταίες εθνικές εκλογές.

Συνεπώς, εάν υπάρχει τέτοιο ζήτημα αφορά τον ίδιο και όχι τη Νέα
Δημοκρατία. Ο ίδιος θα επιλέξει και ο ίδιος θα κριθεί για τις επιλογές του.

Είναι όμως προφανές ότι όσο μένει θα κρίνεται, τόσο για τις πράξεις του
όσο και για τις παραλείψεις του. Για το έργο του στον Δήμο, αλλά και για τη
γενικότερη πολιτική συμπεριφορά, τη νοοτροπία που θα εκπέμψει και τις
πρακτικές τις οποίες θα ακολουθήσει.

Ένα πάντως είναι βέβαιον. Ότι η παραμονή του σε μία θέση στην οποία
εξελέγη είναι δικαίωμά του. Η ανταπόκρισή του ή όχι σε αυτά που έχει δεσμευτεί
είναι δικό του πολιτικό θέμα».

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Η ατυχής επίκληση αλλοδαπών προτύπων

Αμέσως μετά την πρώτη του εκλογή στο Δήμο Αθηναίων, ο και νυν δήμαρχος
«κατέθεσε» την κομματική του ταυτότητα, ήτοι την ταυτότητα της Νέας
Δημοκρατίας, από την οποία προερχόταν πολιτικώς και από την οποία στηρίχθηκε
ανοιχτά για να εκλεγεί.

Η ενέργειά του αυτή αφενός συνιστούσε εκπλήρωση αντίστοιχης δικής του
προεκλογικής δέσμευσης. Και αφετέρου, τελούσε σε αρμονία με την πάγια τακτική
της Νέας Δημοκρατίας να μην προσδίδει κομματική χροιά στα αιρετά όργανα της
Τοπικής Αυτοδιοίκησης που εξελέγησαν με τη συμβολή της ακριβώς για να
καταδεικνύει έτσι εμπράκτως τον σεβασμό της στους αυτοδιοικητικούς θεσμούς.

Η σταθερή αυτή θέση της Νέας Δημοκρατίας δεν κινείται μόνο στη σφαίρα
της πολιτικής ηθικής. Βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με την επιταγή της
έννομης τάξης μας που φαίνεται ν’ αποδοκιμάζει γενικώς την όσμωση Τοπικής
Αυτοδιοίκησης και πολιτικής stricto sensu, όπως προκύπτει, εμμέσως πλην σαφώς,
και από το κώλυμα του άρθρου 56 παρ. 1 του Συντάγματος που επιβάλλει στα
μονοπρόσωπα αιρετά όργανα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να παραιτούνται πριν καν
ανακηρυχθούν υποψήφιοι στις βουλευτικές εκλογές.

Κατά τούτο η εμμονή του δημάρχου Αθηναίων να διατηρεί το αξίωμά του
αυτό και μετά τη δημοσιοποίηση της πρόθεσής του να ιδρύσει πολιτικό κόμμα στο
άμεσο μέλλον, έρχεται σε αντίθεση τόσο με τις αρχές που ο ίδιος εξήγγειλε σε
ανύποπτο χρόνο όσο και, έστω και εμμέσως, με το πνεύμα και τη γενική
κατεύθυνση της νομικής μας πραγματικότητας. Πολύ περισσότερο μάλιστα που είναι
εντελώς αδύνατο ν’ αποδείξει πειστικά πως η προβολή του, μέσω της
δραστηριότητάς του ως δημάρχου Αθηναίων, αλλά και η χρησιμοποίηση της υποδομής
του δήμου γενικότερα δεν ενισχύει την πολιτική του εικόνα ως εν δυνάμει
αρχηγού κόμματος.

Κατά τα λοιπά η επίκληση αλλοδαπών προτύπων ­ όπως π.χ. του γαλλικού,
που δεν απαγορεύει την ταυτόχρονη κατοχή των δύο αυτών ιδιοτήτων ­ είναι διπλά
ατυχής. Πρώτον διότι τα νομικά δεδομένα εκεί είναι εκ διαμέτρου αντίθετα προς
εκείνα της δικής μας έννομης τάξης. Και, δεύτερον, διότι π.χ. στη Γαλλία
πρόεδροι δημοκρατίας, πρωθυπουργοί και πρόεδροι της Βουλής υπηρέτησαν και
υπηρετούν, με διαφορετικούς βεβαίως τρόπους κατά περίπτωση, την Τοπική
Αυτοδιοίκηση, αφού προηγουμένως όμως έχουν διανύσει το cursus nonorum της
πολιτικής. Δείχνουν έτσι, εκ των άνω προς τα κάτω, τιμή και σεβασμό τους προς
την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και δεν πράττουν το αντίστροφο. Δεν την χρησιμοποιούν
δηλαδή ως αφετηρία και εφαλτήριο για την εξυπηρέτηση αμιγώς πολιτικών
φιλοδοξιών.

ΥΓ: Τα όσα εξέθεσα συνιστούν απλώς δημόσια διατύπωση προσωπικών σκέψεων και
όχι υπόδειξη πολιτικής συμπεριφοράς, για την οποία και δεν έχω αρμοδιότητα.
Άλλωστε η συνέπεια στην πολιτική υπάρχει ή δεν υπάρχει. Δεν επιβάλλεται.

Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος είναι βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ.

Ο καθηγητής Προκόπης Παυλόπουλος είναι βουλευτής Α’ Αθηνών και
κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ.

LINKS: *www.cityofathens.gr ­
η ιστοσελίδα του Δήμου Αθηναίων είναι εφάμιλλη σε λαμπρότητα με το πολιτικό
στυλ Αβραμόπουλου