Η ανάσα του χειμώνα και η γοητεία του λευκού

Στην αγκαλιά του χειμώνα μπορεί να φοβόμαστε λίγο παραπάνω τα στοιχεία της
φύσης, μπορεί να κρυώνουν οι μύτες και να παγώνουν τα πόδια, μπορεί να
νιώθουμε σαν ασήμαντες κουκκίδες στο απέραντο λευκό του χιονιού, αλλά μας
αρέσει! Είναι μια εποχή το ίδιο όμορφη με τις άλλες και τη χρειαζόμαστε όσο
και τις υπόλοιπες. Με τίποτε δεν θα μπορούσα να ανταλλάξω τη χαρά τού να
κάθεσαι δίπλα στο τζάκι ύστερα από μια αναζωογονητική βόλτα, ανταλλάσσοντας
κουβέντες με γνωστούς, αλλά και αγνώστους. Το τοπίο άλλωστε αλλάζει τον
χειμώνα και παρά το γεγονός ότι τα χρώματα στη φύση σπανίζουν, δεν μειώνεται
στο ελάχιστο η γοητεία των εικόνων.

Σε ετούτα τα μέρη που σας προτείνω να επισκεφθείτε, έχω νιώσει την ανάσα
του χειμώνα και έχω γοητευθεί αληθινά. Μπορεί άλλα να φαίνονται μακρινά και
δυσπρόσιτα, άλλα πολύ «περίεργα» για να πάει κανείς, αλλά για μένα είναι όλα
τους μοναδικά. Κατ’ αρχήν προτείνονται σε εκείνους που θέλουν να ξεφύγουν από
τα καθιερωμένα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αν θέλει κάποιος να πάει π.χ. στις
πολύβουες πολιτείες των χιονοδρομικών κέντρων δεν θα περάσει καλά. Επιπλέον,
τα έξι σημεία αυτά προσφέρουν το καθένα μια διαφορετική ως προς τα
χαρακτηριστικά χειμωνιάτικη εικόνα της Ελλάδας, ενώ ουσιαστικά έχουν κοινή
βάση. Απευθύνονται σε εκείνους που αγαπούν ετούτη την εποχή.

ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ

Κανείς δεν βάζει πλώρη για Κυκλάδες τον χειμώνα, έχοντας ως δεδομένη μέσα του
την καλοκαιρινή εικόνα των νησιών. Πιστεύουμε ή μάλλον θέλουμε να πιστεύουμε
ότι θα συναντήσουμε ερημιά και δεν υπολογίζουμε τη μοναδική γοητεία των
χρωμάτων του χειμώνα. Η αγριεμένη θάλασσα φοβίζει τους στεριανούς, με τον ίδιο
τρόπο που φοβούνται να ανοίξουν την καρδιά τους, να εκδηλώσουν τα συναισθήματά
τους. Υπάρχει όμως ένα νησί στον χάρτη των Κυκλάδων που μπορεί εύκολα να τα
ανατρέψει όλα αυτά. Υπάρχει μια αρχόντισσα πολιτεία που ξεσκεπάζει το
καλοκαιρινό τουριστικό προσωπείο της και μοιάζει να ξεκουράζεται και να
διασκεδάζει με τον τρόπο που ξέρει εκείνη. Η Ερμούπολη της Σύρου αγαπάει τον
χειμώνα περισσότερο από το καλοκαίρι και οι Συριανοί κόβουν βόλτες χαρούμενοι
που συναντούν μονάχα γνωστούς στον δρόμο. Η πατρίδα του Βαμβακάρη, του Σουρή
και του Καΐρη μοιάζει να ξαναγεννιέται και η Ερμούπολη ως διοικητικό κέντρο
όλων των Κυκλάδων είναι γεμάτη κόσμο, πρωί και βράδυ. Η συμπαγής εικόνα της
πολιτείας με τα υπέροχα αρχοντικά και τις τόσο διαφορετικές συνοικίες της
ενθουσιάζει όλα τα «παιδιά» της πόλης. Είναι ένας προορισμός χειμερινός,
γεμάτος εκπλήξεις.

ΚΑΛΑΡΡΥΤΕΣ

Όταν στο μυαλό μου έρχονται οι Καλαρρύτες, σκέπτομαι το φυσικό, αισθητικό και
συναισθηματικό καταφύγιο του καφενείου του Ναπολέοντα. Γνωρίζω πολύ καλά πως
μπορεί να παλέψω με άσχημες καιρικές συνθήκες, μπορεί να κολλήσω στο χιόνι,
μπορεί να χρειαστεί να περπατήσω πολύ για να φθάσω έως εκεί, αλλά ξέρω πως
αυτός μαζί με μια χούφτα ανθρώπους θα είναι εκεί και θα περιμένει! Απέναντι
από την οροσειρά των Τζουμέρκων και σκαρφαλωμένο σε μια πλαγιά του όρους
Περιστέρι (ή Λάκμων) βρίσκεται το ορεινό αυτό πέτρινο κόσμημα των Ηπειρωτών
μαστόρων και απέναντί του σαν είδωλο σε καθρέπτη, άλλο ένα χωριό, το ίδιο
όμορφο και χαρισματικό. Καλαρρύτες και Συρράκο μοιάζουν σαν να φυλάνε ζηλότυπα
την ορεινή εικόνα της πατρίδας μας. Δύσκολο να βρεις ομορφότερα χωριά στην
Ελλάδα, πιο δύσκολο είναι να περάσεις τον χειμώνα σου εκεί. Δεν είναι μονάχα η
απομόνωση και ο συχνός αποκλεισμός από χιόνια και κατολισθήσεις. Είναι που
νιώθεις σαν να φυλάς Θερμοπύλες! Και στα δύο χωριά θα βρεις ξενώνα για να
μείνεις και φαγητό σπιτικό να φας. Θα μιλήσεις στο καφενείο και θα αφήσεις την
ψυχή ελεύθερη να πετάξει, την ίδια στιγμή που το μάτι σου δεν θα χορταίνει να βλέπει.

ΣΚΑΛΑ ΒΡΑΔΕΤΟΥ

Οι επισκέπτες του Ζαγοριού τον χειμώνα μετριούνται σε χιλιάδες και
περιδιαβαίνουν με τα αυτοκίνητά τους από χωριό σε χωριό θαυμάζοντας θεϊκά
αριστουργήματα, όπως οι πύργοι της Γκαμήλας ή το φαράγγι του Βίκου, αλλά και
ανθρώπινα… οικισμούς, εκκλησιές, ηπειρώτικα γεφύρια. Ελάχιστοι δοκιμάζουν να
περπατήσουν και ως διά μαγείας αυτοί είναι και οι πιο τυχεροί από όλους, γιατί
αρχίζουν και νιώθουν τον τόπο από πρώτο χέρι. Μία από τις πιο συγκλονιστικές
χειμωνιάτικες διαδρομές είναι και το ανέβασμα στη Σκάλα του Βραδέτου.
Πρόκειται για μια πλαγιά σμιλεμένη από ανθρώπινα χέρια, ένα φιδίσιο ανηφορικό
καλντερίμι που φτιάχτηκε από μάστορες της πέτρας τον 18ο αιώνα και όμοιό του
δύσκολα θα συναντήσεις. Αριστουργηματικά πελεκημένες πέτρες σχηματίζουν έναν
στριφογυριστό διάδρομο που ξεκινάει έξω από το χωριό Καπέσοβο και οδηγεί στο
ψηλότερο χωριό του Ζαγοριού, στο Βραδέτο. Η διαδρομή διαρκεί μονάχα 1 ώρα και
παρά το γεγονός ότι είναι ανηφορική, δεν είναι τόσο κουραστική όσο φαντάζεστε.
Άλλωστε, αυτός ήταν ο δρόμος που ένωνε το Καπέσοβο με το Βραδέτο έως τα 1973.
Η θέα είναι απίθανη σε όλη τη διάρκεια της ανάβασης και το Βραδέτο, χτισμένο
στα 1340 μέτρα, χαρακτηρίζεται σαν το «μπαλκόνι του Ζαγοριού». ίσουν, το
σημείο θέας Μπελόη, στο φαράγγι του Βίκου, είναι πολύ κοντά.

ΛΥΚΑΙΟΝ ΟΡΟΣ

Τον Δία τον λάτρευαν στις ψηλές κορυφές των βουνών, γιατί εκεί μαζεύονται τα
σύννεφα και γιατί αυτός ήταν ο θεός των καιρικών μεταβολών! Στην Αρκαδία όταν
είχε αναβροχιά και τα σπαρτά και τα δέντρα ήταν έτοιμα να ξεραθούν, ανέβαινε ο
ιερέας στο Λύκαιον όρος, προσευχόταν, πρόσφερε θυσία και έπειτα με ένα κλαδί
βελανιδιάς ανατάραζε τα νερά της πηγής Αγνώς. Αμέσως ανέβαινε μια θολή αντάρα
που σιγά-σιγά πύκνωνε σε σύννεφο και σε λίγο έπεφτε βροχή! Εδώ στο ιερό των
Αρκάδων λένε πως γεννήθηκε και ανατράφηκε ο Δίας από τις Νύμφες (τη Θεισόα, τη
Νέδα και την Αγνώ). Εδώ οι άνθρωποι δεν έχουν σκιά! Δεν ρίχνουν σκιά είτε
γιατί είναι μονίμως τυλιγμένο στην ομίχλη είτε γιατί πεθαίνουν, οπότε το σώμα
διαχωρίζεται από την ψυχή… και η ψυχή δεν έχει σκιά! Ήταν απαγορευμένος ο
τόπος αυτός για τους ανθρώπους και όποιος έμπαινε στο τέμενος δεν είχε
παραπάνω από ένα χρόνο ζωή. Οι τελετές και η λατρεία του Δία ήταν από τις πιο
μυστηριακές και απόκρυφες στην Ελλάδα και για τις θυσίες λένε πως ήταν
ανθρώπινες! Εύκολα φθάνεις στο ιερό των Αρκάδων από το χωριό Καρυές κοντά στη
Μεγαλόπολη. Εύκολα ζωντανεύουν και οι «μύθοι» τον χειμώνα.

ΣΤΑΥΡΟΣ

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα μιας κοπέλας που διάβαζε ένα βιβλίο κόντρα στον
βοριά και με τα κύματα να σκάνε με ορμή σ’ ετούτη την άκρη, στο Ακρωτήρι των
Χανίων.

Μοιάζει σαν όλη η ορμή του Αιγαίου Πελάγους, όλη αυτή η τρομακτική δύναμη της
θάλασσας, να ξεσπάει εδώ, στην Κρήτη. Απορείς πώς αντέχουν ετούτα τα βράχια
και δεν γίνονται θρύψαλα να ανακουφιστεί η θάλασσα και ο βοριάς.

Ο Σταυρός είναι ένα ζηλευτό θέρετρο που τον χειμώνα αλλάζει όψη, αγριεύει,
αλλά σε προκαλεί συνάμα να βραχείς από το σπρέι των κυμάτων που λαξεύουν τους
κοκκινωπούς ογκόλιθους, κομμάτια από τους οποίους χρησιμοποιήθηκαν για να
κατασκευαστεί φάρος του λιμανιού των Χανίων. Όσοι χορτάσουν από αφρισμένη
θάλασσα, μπορούν να στρέψουν το βλέμμα τους ψηλά, να δουν τη σπηλιά που
γυρίστηκαν σκηνές από την ταινία Ζορμπάς και στη συνέχεια να ξεκινήσουν ένα
σύντομο αλλά εξαίσιο οδοιπορικό στα μοναστήρια των Τζαγκαρόλων και του
Γουβερνέτου.

Όσοι χρειάζονται κάτι ακόμα πιο δυνατό, ας κατηφορίσουν από το Γουβερνέτο προς
το μοναστήρι του Άη Γιάννη του Ερημίτη. Θα πάθουν!

ΑΓΙΟΣ ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ

Δεν υπάρχει τοπίο στην Ελλάδα που να συγκρίνεται με αυτό της Πρέσπας,
ιδιαίτερα τώρα που η Μικρή Λίμνη ετοιμάζεται να παγώσει και το χιόνι σκεπάζει
τα πάντα. Στα 850 μέτρα ύψος μπορεί ο χειμώνας να μην αστειεύεται και ο
υγροβιότοπος να βρίσκεται σε χειμερία νάρκη, αλλά υπάρχει ένα νησάκι που
μένουν καμιά 40αριά άνθρωποι, το οποίο έχει τον τρόπο να μαγέψει και τον πιο
δύσκολο επισκέπτη. Ο Άγιος Αχίλλειος κλείνει στα ελάχιστα τετραγωνικά του
κομμάτι του μεγαλείου των Πρεσπών και προσφέρει εικόνες αξέχαστες,
συνδυάζοντας τον υγρό ορίζοντα της λίμνης με τις αγέρωχες κορυφές των βουνών
που σε περιβάλλουν. Με την πεζογέφυρα που κατασκευάστηκε, οι κάτοικοι του
νησιού δεν μοιάζουν πια με ελεύθερους πολιορκημένους και η περιήγηση στους
θησαυρούς του Αγίου Αχιλλείου είναι πλέον εύκολη υπόθεση. Το περπάτημα
ξεκινάει από τα χαμηλά σπίτια του οικισμού και συνεχίζεται προς Άγιο Γεώργιο,
περνάει από την περίφημη Βασιλική του Αγίου Αχιλλείου και φθάνει στο μοναστήρι
της Παναγίας της Πορφύρας, επιστρέφοντας από τον Άγιο Δημήτριο και τον ναό των
Δώδεκα Αποστόλων με τους πεσμένους κίονες. Κοντά δύο ώρες θα είστε με το στόμα
ανοιχτό!

Οι εκδρομές έγιναν με NISSAN TERRANO ΙΙ