Κοιτάζω γύρω μου. Τα πρόσωπα είναι γελαστά και τα βλέμματα λαμπερά. Η
πλειονότητα των θεατών είναι άνω των 35 ετών. Και όμως θα μπορούσες να πάρεις
όρκο ότι βρίσκεσαι σε μια αίθουσα νηπιαγωγείου, όπου η χαρά είναι η μόνη
αναγνωρίσιμη αξία. Στη σκηνή παρελαύνουν γνώριμοι ήρωες ­ ο δήμαρχος
Χαρχούδας, η Ροζα-Ροζαλία, ο Μπέρμπαντας, η Κινέζα κολυμβήτρια, οι Λιλιπούα.


Η αναβίωση της «Λιλλιπούπολης» μπορεί να έχει τη δική της ξεχωριστή
καλλιτεχνική σημασία. Όμως είναι η αντίδραση όσων παρακολουθούν την παράσταση
εκείνο που εντυπωσιάζει. Ενήλικες σήμερα, γονείς, ώριμοι, λιγότερο ώριμοι,
επιχειρηματίες, υπάλληλοι, νοικοκυρές ­ όλοι όσοι μοιράστηκαν πριν από δύο
δεκαετίες τις περιπέτειες των κατοίκων αυτής της φανταστικής πόλης μέσα από τα
ραδιόφωνά τους, μεταφέρονται νοερά στην παιδική τους ηλικία. Είναι κάτι σαν
επιστροφή στην πατρίδα, με μυρωδιές και ακούσματα που έχουν δεθεί με τις
σχολικές εμπειρίες και την εφηβεία.


«Θυμάσαι πώς ήμασταν τότε;», ρωτάει ένας φίλος και μαζί του φαίνεται να
αναρωτιούνται όλοι οι παρευρισκόμενοι. Δύο δεκαετίες, πολλά ανέλπιστα
γεγονότα, αρκετές απογοητεύσεις και πάμπολλες αλλαγές στην πορεία της ζωής μας
αργότερα, «το χοντρό μπιζέλι» και «οι 12 μήνες στη σειρά» αρκούν για να
δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα προσμονής και περιέργειας ­ τι θα μου συμβεί
καθώς θα μεγαλώνω, πόσα απ' αυτά που ονειρεύομαι θα γίνουν πραγματικότητα, τι
είναι τελικά ο κόσμος, ένα φιλικό ή ένα εχθρικό μέρος;


Είχα καιρό να δω μαζεμένα τόσα 40χρονα παιδιά. Είχα καιρό να αισθανθώ να
αφήνονται οι άμυνες και τα παιχνίδια και να ρέει το συναίσθημα χωρίς κανένα
φόβο να παρεξηγηθεί. Είχα καιρό να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το κλισέ για «το
παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας» μπορεί υπό ειδικές συνθήκες να γίνει μια
εντυπωσιακή πραγματικότητα. «Απ' το μουσείο, απ' το μουσείο, απ' το μουσείο
δεν θέλω να βγω...».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από