ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Κάλαντα με ραντεβού»

Από την προηγουμένη είχα φροντίσει να έχω αρκετά χαρτονομίσματα των χιλίων
δραχμών ώστε να μην αδιαφορήσω σε κανένα κουδούνισμα της εξώπορτας. Όσο πρωί
κι αν χτυπούσε, ήμουν έτοιμη.

Ανυπομονούσα να γεμίσει το σαλόνι χαρούμενες παιδικές φωνές. Παρότρυνα τον
Μήτσο να σιγοντάρει με το δικό του τρίγωνο τα παιδιά που θα ‘ρχονταν. Κόντευε
μεσημέρι και οι απρόσκλητοι, τακτικοί, ωστόσο, τέτοια ημέρα, ευπρόσδεκτοι
επισκέπτες δεν έφταναν στην πόρτα μας. Έβαλα το CD με τα κάλαντα στο
στερεοφωνικό.

Ο Μήτσος κολλημένος στο ηλεκτρονικό του παιχνίδι κυνηγούσε τον Τσάριζαντ, τον
Τσάλμαντερ, «επέλεγε» τον Πίκατσου και μαχόταν την «ομάδα Πύραυλο», και τον
Μιάουθ.

Πεταμένο το τρίγωνο στο καλάθι με τα πανάκριβα – άχρηστα γι’ αυτόν –
παιχνίδια. Το ίδιο σκηνικό σε όλα τα σπίτια γνωστών και φίλων με παιδιά. «Πού
να το στείλω; Στη γειτονιά; Σε ποιο σπίτι θα πάει; Ποιοι μένουν κοντά μας;
Φοβάμαι», ομολογεί η κουμπάρα μου. Κι έχει δίκιο. Οι κίνδυνοι καραδοκούν στη
διπλανή πόρτα. Μοναδική λύση «κάλαντα με ραντεβού».

Μόνο σε γνωστά σπίτια. Έτσι για να μην αποκοπούμε από την παράδοση. Αρκεί να
πείσουμε και τους γόνους μας να πάρουν στα χέρια τους το τρίγωνο, αφήνοντας το
game boy.

Και αυτό είναι το δυσκολότερο. Για να μαζέψουν γλυκά; Για να πάρουν δώρα ή για
να γεμίσουν τον κουμπαρά τους;

Τίποτα απ’ όλα δεν τους κινητοποιεί. Για τίποτα απ’ όλα αυτά δεν συντρέχει
λόγος να «τραγουδήσουν».

Και είναι αργά – κάθε παραμονή – να προσπαθούμε να τα πείσουμε να κάνουν ό,τι
κάναμε εμείς στην ηλικία τους…