Τίποτα δεν έγινε στην τύχη

Ο Αργύρης Πεδουλάκης κέρδισε ένα μεγάλο προσωπικό στοίχημα με την παραμονή του και την αναμόρφωση που επιχείρησε στο Περιστέρι

Η τετράχρονη Δανάη όπως και ο νεογέννητος αδελφός της δεν ήταν ιδιαίτερα
απαιτητικοί από τον Άη Βασίλη εφέτος. Ένα κομπιούτερ για παιδιά ζήτησε η νεαρή
κόρη του ζεύγους Πεδουλάκη, ενώ ο γιος που ακόμα δεν μιλάει και δεν γράφει
(για να στείλει γράμμα) αρκείται στην αγκαλιά και τα χάδια των γονιών του.

Συνεπώς το έργο του Άη Βασίλη (λέγε με… Αργύρη) στην οικογένεια του τεχνικού
του Περιστερίου δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Όμως ιδιαίτερα αυτήν τη χρονιά ο
Αργύρης είναι ο Άη Βασίλης όχι μόνο της οικογένειάς του, αλλά και της
ευρύτερης περιοχής του Περιστερίου και εκεί οι φίλοι της ομάδας ήταν ιδιαίτερα
απαιτητικοί την Κυριακή μετά τη νέα καταλυτική εμφάνιση του συλλόγου κόντρα
στον (μέχρι τότε, επίσης, αήττητο) Ολυμπιακό.

«Αυτό είναι σωστό, Πρωτάθλημα και Κύπελλο και Ευρωπαϊκό», απαιτούσε έως δώρο η
φωνή των φίλων της ομάδας που έδωσαν συγκλονιστικό παρών. Χρόνια είχε να
γνωρίσει τέτοιες «πιένες» το κλειστό γήπεδο «Ανδρέας Παπανδρέου», με τον κόσμο
να φτάνει τις 5.500-6.000 (!), αφού εκτός από την πληρότητα στα 4.000
καθίσματα, υπήρχαν τριπλές σειρές όρθιων πίσω από όλες τις πάνω κερκίδες,
δημιουργώντας μία απίστευτη ατμόσφαιρα και για τις δύο ομάδες (υπήρχαν και 500
φίλοι των «ερυθρολεύκων»), ιδιαίτερα, όμως, για τους γηπεδούχους.

Το Περιστέρι συνεχίζει, πλέον, μόνο του να «πετά» αήττητο και εκτός
συνταρακτικού απρόοπτου θα μείνει μόνο πρώτο στη βαθμολογία με το τέλος του
2000 (αντιμετωπίζει σήμερα εκτός έδρας τον Μακεδονικό και το Σάββατο στο
Περιστέρι τον Πανιώνιο).

Φυσικά μία τέτοια πορεία μόνο σύμπτωση δεν είναι και όταν μία ομάδα έχει
κερδίσει μέχρι στιγμής όλα τα ντέρμπι τα οποία έχει παίξει (ΠΑΟΚ, Ηρακλή, ΑΕΚ,
Ολυμπιακό) αν μη τι άλλο δείχνει πως εκεί στα δυτικά προάστια γίνεται σωστή
δουλειά.

Ο άνθρωπος που δικαιούται το μεγαλύτερο κομμάτι της… βασιλόπιτας (λόγω των
ημερών) είναι αναμφίβολα ο αναμορφωτής της ομάδας, ο Αργύρης Πεδουλάκης. Ο
άνθρωπος που κέρδισε ένα μεγάλο προσωπικό στοίχημα και απέδειξε πως το μυαλό
και τις ικανότητες που διέθετε ως παίκτης τις μετέφερε στο παρκέ και ως
προπονητής.

«Ναι, αυτά είναι τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής μου. Όσον αφορά, πάντως,
την ομάδα δεν πετάμε στα σύννεφα και κοιτάμε κάθε ματς ξεχωριστά. Αν δεν
προσέξεις μπορεί να γκρεμίσεις ό,τι έχεις κάνει. Απλά αξίζουν συγχαρητήρια στα
παιδιά για το πάθος και τη διάθεσή τους», λέει ο «Άρτζι», που το καλοκαίρι μην
αντέχοντας πλέον την πίεση εκ των έσω και την κριτική από ανθρώπους της ομάδας
σχετικά με τις επιλογές του (ιδιαίτερα για το κοντό δίδυμο ξένων, του Φορντ
και του Ντίνκινς) ήταν έτοιμος να κάνει ηρωική έξοδο και να δεχθεί τη
δελεαστική πρόταση του Απόλλωνα Πατρών. Οι συμβουλές, όμως, ενός καλού του
φίλου έπιασαν τόπο, ο κόουτς έμεινε στα… λημέρια του (είναι γέννημα θρέμμα
Περιστεριώτης) και το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να το δει κανείς στον
βαθμολογικό πίνακα της Α1, αλλά και γενικότερα μέσα από το θέαμα που προσφέρει
αυτή η ομάδα.

Οι χαμηλοί τόνοι και η μεθοδικότητα είναι μεγάλο προσόν για τον Πεδουλάκη που έχει στηρίξει πολλά σε νεαρούς αθλητές

Γνωρίζοντας καλά το φυτώριο της ομάδας (ανέκαθεν τα τμήματα υποδομής του
συλλόγου είχαν επιτυχίες στα αντίστοιχα πρωταθλήματα) ο Αργύρης Πεδουλάκης
ήξερε πως στα χέρια του είχε ατόφιο χρυσάφι. Παίκτες όπως ο Μανώλης
Παπαμακάριος και ο Μιχάλης Πελεκάνος είχαν περάσει από τα χέρια του «Άρτζι»
και τους είχε «τυφλή» εμπιστοσύνη. Έτσι δεν ήθελε να τους «κόψει» τον δρόμο
αποκτώντας στην ομάδα περιφερειακό ξένο ή κοινοτικό. Ήθελε, όμως, δίπλα τους
έναν δάσκαλο και απέκτησε και καθηγητή. Ο συνδυασμός δύο έμπειρων παικτών όπως
ο Αλφόνσο Φορντ και ο Μπάιρον Ντίνκινς «έδεσαν» το γλυκό. Η επιτυχία του εδώ ­
εκτός του ότι δικαιώθηκε στο ρίσκο του ­ ήταν το γεγονός πως κατάφερε να
αλλάξει τη φιλοσοφία ενός παίκτη στα 33 του χρόνια με αποτέλεσμα ο Ντίνκινς
από «εκτελεστής» και σκόρερ να περιοριστεί στην οργάνωση και το μοίρασμα του
παιχνιδιού και μάλιστα να το απολαμβάνει!

Όντως παίκτης με μεγάλη εμπειρία, πριν γίνει προπονητής, ο Πεδουλάκης ξέρει να
«διαβάζει» άψογα την ψυχολογία των παικτών του και δεν είναι τυχαία η απόδοση
τόσο των Αμερικανών όσο και των νεαρών (εκεί φαίνεται ιδιαίτερα η δουλειά του,
αφού παρουσιάζουν εκπληκτική βελτίωση). Τσαρτσαρής και Πελεκάνος μπαίνουν και
παίζουν με αυτοπεποίθηση παίκτη που έχει δέκα χρόνια καριέρας στην πλάτη του,
ενώ τη… ρεζέρβα πολυτελείας του Ολυμπιακού (Αλεξέι Ζεβροσένκο) κατάφερε να
την κάνει βασικό… λάστιχο στην ομάδα του καλύπτοντας τη θέση του σέντερ τόσο
με τον νεαρό όσο και με κάποιες άλλες λύσεις (Άντερσεν, Ριμπέιρο,
Ράιζενμπουχλερ) που μπορεί να μην έχουν την εμπειρία ενός μεγάλου παίκτη (όπως
ο Ράτζα), αλλά μπορούν με συνεχόμενες εναλλαγές να κουράζουν ­ και τελικά να
εξουδετερώνουν ­ έναν τέτοιο αντίπαλο όπως έγινε και την Κυριακή.

Οι χαμηλοί τόνοι που κρατά μετά, αλλά και πριν από κάθε ματς αποτελεί βάλσαμο
για τον νεανικό ενθουσιασμό των περισσοτέρων παικτών του που γίνονται όλο και
καλύτεροι χωρίς να παίρνουν τα μυαλά τους αέρα. Παράλληλα, ο «Άρτζι» δεν
σταματά να προβληματίζεται λεπτό. Στον αγώνα με τον Ολυμπιακό συνέχιζε να
«φρεσκάρει» την ομάδα του ακόμα και όταν ο αντίπαλος είχε πετάξει «λευκή»
πετσέτα, σχεδόν δέκα λεπτά πριν από το τέλος του παιχνιδιού, ενώ το παιχνίδι
είχε «τελειώσει» από το 25′. Και μην ξεχνάμε πως αυτή ήταν η δεύτερη εφετινή
συντριβή των «ερυθρολεύκων» στο συγκεκριμένο γήπεδο μετά το φιλικό που είχαν
δώσει οι δύο ομάδες τον περασμένο Οκτώβριο.