ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά…

Είναι πέντε χρόνων και ζητά να ανακαλύψει τον κόσμο. Με πάθος, με ειλικρίνεια
και με φαντασία, ικανά να σε απογειώσουν. Ψάχνει. Ψάχνει μόνος του, ανάμεσα σε
παιχνίδια πλαστικά και ξύλινα, ανάμεσα σε παιχνίδια ηλεκτρονικά και χάρτινα,
ανάμεσα σ’ εκείνα που είναι φτιαγμένα για να τον αγριεύουν και στ’ άλλα που
του ζητούν χρόνο και νου για να κερδίσει. Αποζητά τις κουβέντες των μεγάλων.
Καρφώνει αυτιά και μάτια για να τους καταλάβει. Να καταλάβει τι είναι αυτό που
μπορεί να κρατήσει τη ζεστασιά στην καρδιά του, τι είναι εκείνο που φέρνει
ξαφνικά τον φόβο και την παγωνιά. Από διαίσθηση, από ένστικτο, από ανάγκη,
ψάχνει να καταλάβει τον έρωτα και τον θάνατο ­ το φως και το σκοτάδι ­ σαν,
ασυναίσθητα, να προσπαθεί να ισορροπήσει κάπου ανάμεσα.

Είναι ένα παιδί, σαν όλα τα παιδιά. (Λίγο πιο έξυπνο; Λίγο πιο τυχερό; Πώς να
συγκρίνεις τα παιδιά;) Σαν όλα τα παιδιά, κι εκείνος, ρωτάει, ακούει, βλέπει.
Κι όταν μένει μόνος, πιάνει κραγιόνια και χρώματα, πειραματίζεται πάνω σε
κόλλες λευκές. Βάζει μπροστά τη φαντασία του για να δοκιμάσει συναισθήματα,
για να ξεχωρίσει εκείνα που φέρνουν δάκρυα και τ’ άλλα που προκαλούν χαμόγελα
και γέλια. Ψάχνει να βρει τις λέξεις που μπορούν να περιγράψουν τα όσα
αισθάνεται. Φτιάχνει ιστορίες, αλλάζει τα παραμύθια για να μπορέσει να μιλήσει
για εκείνα που τον ενοχλούν, για τα όσα τον τρομάζουν και για όσα άλλα αποζητά
να ζήσει.

Δεν έχω τίποτα να του πω. Δεν μπορώ να βρω λέξεις. Δεν έχω άλλο τρόπο να του
μιλήσω ειλικρινά παρά μόνο να καθήσω στα γόνατα, να του χαμογελάσω, να ακούσω
και να ρωτήσω. Να του δείξω πως μαζί του ψάχνω κι εγώ. Να παραδεχθώ πως ναι,
τις ίδιες ιστορίες φτιάχνω κι εγώ, την ίδια ισορροπία αποζητώ, το ίδιο εύκολα
χάνομαι ανάμεσα σε συναισθήματα και λέξεις…