[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αυθεντικές ακριτομυθίες Κέννεντυ, προϊόν χριστουγεννιάτικων αναγνώσεων: “Από
τη θέση του προέδρου συναντάς όλους τους ισχυρούς που κινούν τα νήματα της
κοινωνίας. Αυτό όμως που με έχει εντυπωσιάσει περισσότερο είναι το πόσο συχνά
έχεις να κάνεις με δεύτερης κατηγορίας προσωπικότητες”. Ας το πάρουμε λοιπόν
απόφαση. Το τι στ’ αλήθεια αξίζει ένας πολιτικός μπορεί να μην έχει καμία
σχέση με το πόσο ψηλά θα φτάσει ­ πάσα δε ομοιότης με πρόσωπα και πράγματα
στην Ελλάδα ΔΕΝ είναι συμπτωματική. Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε; Το θέμα που
κυριάρχησε φέτος στο εορταστικό τραπέζι ήταν ο Αβραμόπουλος. Και μπορεί μεν
έτσι η γαλοπούλα να μας φάνηκε περισσότερο εύπεπτη, το κρίσιμο ερώτημα ωστόσο
­ τι επιτέλους θα πετύχει ο δήμαρχος ­ έμεινε, επί το πλείστον, αναπάντητο.
Αντιθέτως, για όσους τουλάχιστον έχουν αυτιά να ακούσουν, το ερώτημα που
απαντήθηκε οριστικώς είναι το ποια γνώμη έχουν οι πολίτες για τους πολιτικούς.
Με μία λέξη: τη χειρότερη δυνατή. Που πάει να πει ότι προσφέρεται στον
Αβραμόπουλο η μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τη διάχυτη αναξιοπιστία του
πολιτικού συστήματος για να πλασάρει τις κακοχωνεμένες, για την ώρα, ιδέες
του. Το αν θα τα καταφέρει είναι δικό του πρόβλημα. Το ερώτημα είναι τι κάνει
η κυβέρνηση για να προστατεύσει την αξιοπιστία της. Λίγα πράγματα. Που πάντως
αποτελούν πρόοδο από την αλήστου μνήμης εποχή, όταν διά του κυβερνητικού
εκπροσώπου (και των κυβερνητικών αρθρογράφων)… προκαλούσε όσους “έχουν
στοιχεία” για πολιτικούς να τα καταθέσουν στον εισαγγελέα! Τώρα λοιπόν παίρνει
κάποιες νέες πρωτοβουλίες για το “πολιτικό χρήμα”. Καλές, κακές, δυστυχώς δεν
έχει και τόσο σημασία. Κι αυτό γιατί αν δεν υπάρξουν ριζικές τομές, δύσκολα θα
πειστεί ο ψηφοφόρος ότι υπάρχουν πράγματι υποψήφιοι που τηρούν τα όρια των
εκλογικών δαπανών ­ ας πούμε στη Β Αθηνών, μια περιφέρεια-μαμούθ του 1.200.000
ψηφοφόρων, όπου και μόνο το κόστος αποστολής ενός ­ προσοχή, ενός ­ φυλλαδίου
μπορεί να υπερκαλύπτει τα νόμιμα όρια των δαπανών. Ποια είναι η λύση; Να
προχωρήσουμε επιτέλους στις περιφέρειες των 60.000 εκλογέων. Στις περιφέρειες
που θα μπορεί να τις περπατήσει ο υποψήφιος, στις περιφέρειες που ουσιαστικά
θα ακυρώνεται, για όποιον τον φοβάται, ο ρόλος της τηλεόρασης, στις
περιφέρειες ­ κι αυτό είναι το κυριότερο ­ όπου τον έλεγχο θα μπορεί να τον
κάνει ο ίδιος ο πολίτης. Ενδιαφέρεται άραγε κανείς; Τα κόμματα πάντως όχι:
έχουν ουσιαστικά αποκλείσει αλλαγές στον εκλογικό νόμο, αποδεικνύοντας και
πάλι ότι μπροστά στο στενό τους συμφέρον όλα τα άλλα πάνε περίπατο. Λίγο
καταλαβαίνουν ότι σκάβουν τον λάκκο τους…