Με προσκέφαλο το χώμα…

Τον 5χρονο Ντίκι δεν τον αφορούν τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν. Μόλις έχει
ξυπνήσει. Κοιμήθηκε και σήμερα με το μπουφάν και τα ρούχα του. Κοιμήθηκε στο
χώμα, δίπλα σε ένα βρώμικο χαρτοκιβώτιο, παραδίπλα από κάτι πλαστικές σακούλες
σκουπιδιών. Στο Πεδίον του Άρεως. Όπως άλλωστε και άλλοι τουλάχιστον 30
συμπατριώτες του τις τελευταίες ημέρες. Πρόκειται για τους «άθλιους» του
κεντρικότερου πάρκου της Αθήνας.

Σε αυτά τα παραπήγματα στο χώμα, δίπλα στα σκουπίδια, κοιμούνται οι «άθλιοι» του Πεδίου του Άρεως. Σε περίπτωση βροχής στριμώχνονται σε σκηνές φτιαγμένες από χαρτόκουτα και πλαστικό

Είναι οι Αφγανοί μετανάστες που ζουν στο πάρκο. Ο αριθμός τους δεν είναι
ξεκάθαρος. Οι ίδιοι λένε ότι είναι 20 άτομα, το ελληνικό γραφείο του ΟΗΕ τους
«ανεβάζει» σε 130, ενώ η υπερνομαρχία Αθηνών – Πειραιώς τους υπολογίζει σε 50.
Δεν γνωρίζει καμία δημόσια υπηρεσία ακόμα αν πρόκειται για οικονομικούς ή
πολιτικούς πρόσφυγες. «Έχει μεγάλη σημασία σε ποια από τις δύο κατηγορίες
ανήκουν», εξηγεί η Καίτη Κεχαγιόγλου, από το ελληνικό γραφείο του ΟΗΕ. «Η
αντιμετώπιση αυτών των δύο κατηγοριών μεταναστών είναι τελείως διαφορετική από
το ελληνικό κράτος», υποστηρίζει.

Ζουν σε άθλιες συνθήκες. «Η ζωή μας είναι απίστευτα δύσκολη», λέει με τα
λιγοστά – σπαστά – αγγλικά του ο Ραχαματίλου, ένας από αυτούς. «Έχουμε χαρτιά,
είμαστε απελπισμένοι, δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω», λέει αποσπασματικά με
σκόρπιες εκφράσεις. Είναι αξύριστος, και στο βλέμμα του διακρίνει κανείς το
αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται. Η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το αύριο ρίχνει
βαριά τη σκιά της σε όλους τους άνδρες – μόνο από άνδρες αποτελείται – του
καταυλισμού. «Δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε προβλήματα». Κοιμούνται σε σάπια,
σκισμένα στρώματα, στο χώμα. Όταν βρέχει σκεπάζουν αυτά τα σάπια στρώματα με
πλαστικό κάλυμμα. Δίπλα στο μαξιλάρι τους υπάρχουν χαρτόκουτα, λειωμένα από
την υγρασία, γεμάτα σκουπίδια. Τρώνε ό,τι τους προσφέρει η Εκκλησία.

Πλύσιμο στα γρήγορα στη βρύση που είναι για πότισμα. Οι υπόλοιποι συζητούν, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν απλώσει τα – πολυφορεμένα – ρούχα τους στους θάμνους και τα δέντρα

Η τοπική ενορία κάνει κάθε ημέρα έρανο και μαζεύει λιγοστά τρόφιμα σε
κονσέρβες. Οι χώροι υγιεινής ανύπαρκτοι. «Τι να κάνουν οι άνθρωποι,
χρησιμοποιούν χώρους του πάρκου για την υγιεινή τους. Το αποτέλεσμα είναι να
μυρίζει άσχημα όλη η περιοχή. Μέχρι και πριν από δύο μήνες ερχόμουν εδώ με το
εγγονάκι μου βόλτα. Τώρα πια αποφεύγω αυτή την πτέρυγα του πάρκου», λέει η κ.
Νίκη, 60 χρόνων, που κάθε μέρα κάνει την βόλτα της στο πάρκο. Η ζωή στο πάρκο
είναι απίστευτα δύσκολη. «Εκτός από τα σκουπίδια και το κρύο αισθανόμαστε και
φόβο». Φόβο για τους θαμώνες του πάρκου που κοιτάνε «περίεργα», για τους
αστυνομικούς που κάνουν την περιπολία τους στο πάρκο κ.λπ.», λέει ο
Μιντουπίσουλου. «Παραπονέθηκαν πράγματι ότι η Αστυνομία πριν κάποιες ημέρες
τους κυνήγησε», εξηγεί η κ. Κεχαγιόγλου. «Ξήλωσαν τις σκηνές τους, πέταξαν τα
ρούχα τους στο δρόμο, τους χτύπησαν. Από τότε κοιμούνται πράγματι στο χώμα,
στη λάσπη. Πάνω σε σάπια στρώματα από τα σκουπίδια».

Τον 5χρονο Ντίκι δεν τον αφορούν τα Χριστούγεννα. Τον απασχολεί περισσότερο το γεγονός ότι δεν έχει ένα σπίτι να κοιμηθεί το βράδυ

Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν ξέρει το μέλλον αυτών των ανθρώπων. «Κανείς
δεν γνωρίζει – πολύ περισσότερο οι ίδιοι – για πόσο καιρό θα μείνουν εκεί,
καθώς και αν φύγουν πού θα πάνε. Αν θα καταλήξουν στη φυλακή, αν θα
επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα τους σιδεροδέσμιοι, αν θα γυρίσουν στο κέντρο
υποδοχής του ελληνικού κράτους στο Λαύριο, ή αν θα αρχίσουν από την αρχή τη
ζωή τους σε κάποιο σπίτι – σε μια υπόγεια γκαρσονιέρα του κέντρου», εξηγεί η
εκπρόσωπος του ελληνικού γραφείου του ΟΗΕ.

Κάποιοι από αυτούς έχουν στα χέρια τους υπηρεσιακό σημείωμα από την Αστυνομία,
κάποιοι άλλοι φυλάνε με προσοχή στις τσέπες τους ελάχιστα αμερικανικά δολάρια
που θεωρούν ότι θα τους προσφέρουν κάποια ασφάλεια. Αυτή τη στιγμή κοιμούνται
στο δρόμο. Κρύβονται πίσω από τις φυλλωσιές και τους θάμνους. Πλένονται σε μια
βρύση που υπάρχει για το πότισμα των δέντρων. Το τοπικό Αστυνομικό Τμήμα
αδυνατεί να επέμβει περιμένοντας διαταγές από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Η
υπερνομαρχία Αθηνών, η οποία έχει την ευθύνη για το πάρκο, δηλώνει ότι «έχει
μεν τις αρμοδιότητες αλλά δεν διαθέτει τα μέσα και τα χρήματα για να τις
ασκήσει». Περιορίζεται στην αποστολή «κατεπειγόντων» εγγράφων προς το
υπουργείο Δημόσιας Τάξης ζητώντας τους να παρέμβουν. Οι κάτοικοι της περιοχής
βλέπουν τον μοναδικό πνεύμονα πρασίνου να… καταστρέφεται, όπως λένε οι
ίδιοι. Και οι – 20, 50, 130, τι σημασία έχει – Αφγανοί πέρασαν άλλη μια ημέρα
και ετοιμάζονται να κοιμηθούν ξανά στα σάπια στρώματα.