[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μπορεί πολλοί να διαφωνούν με την πολιτική που ακολουθεί στα εθνικά θέματα,
στην οικονομία και στα κοινωνικά ζητήματα ο Κώστας Σημίτης. Ωστόσο, ισχύει
κάτι το αυτονόητο και αυταπόδεικτο. Είναι ο νόμιμα εκλεγμένος Πρωθυπουργός της
χώρας.

Τίθενται, λοιπόν, ορισμένα ερωτήματα για όσους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ υπέγραψαν
την «πρόταση νόμου του κ. Θεόδωρου Τσουκάτου».

Πρώτον, τι μεσολάβησε από τις εκλογές, που έγιναν πρόσφατα, ώστε τόσοι πολλοί
να συνυπογράφουν ένα κείμενο, για το οποίο, όπως δήλωσαν τόσοι υπουργοί ­
ανάμεσά τους και ο κ. Άκης Τσοχατζόπουλος ­ γίνεται ευρεία συζήτηση στην
κυβέρνηση και στο ΠΑΣΟΚ;

Δεύτερον, αφού όλοι αυτοί οι υπογράφοντες την πρόταση ψηφίζουν τον κρατικό
προϋπολογισμό και, επομένως, την όποια κατανομή των κονδυλίων και για τους
φτωχούς, γιατί προχώρησαν σε μία κίνηση εντυπωσιασμού, χωρίς μάλιστα
αντίκρυσμα για τους κοινωνικά ασθενέστερους;

Τρίτον, γιατί οι υπογράψαντες να ‘ναι το 1/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας και
όχι όλοι; Μόνον αυτοί ενδιαφέρονται για τους φτωχούς και έχουν κοινωνικές
ευαισθησίες;

Τέταρτον, πώς εξηγείται, ο πλέον στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού, κατά την
αναρρίχηση του τελευταίου στην προεδρία του κόμματος και της κυβέρνησης, να
εμφανίζεται ξαφνικά ότι αυτός προωθεί ένα πλέον «φιλανθρωπικό» πρόγραμμα;

Πέμπτον, τι βαθύτερο μπορεί να σημαίνει ότι ένας βουλευτής και μάλιστα με την
εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού ­ αφού τον τοποθέτησε και στο ψηφοδέλτιο
Επικρατείας ­ αντί να θέσει την πρότασή του στα θεσμοθετημένα κομματικά και
κοινοβουλευτικά όργανα, συγκέντρωσε υπογραφές και έφερε προ τετελεσμένου
γεγονότος την ηγεσία του;

Έκτον, γιατί σημειώθηκε τόση βιασύνη, που παρέκαμψε και εναντιώθηκε ακόμα και
στην πεντάωρη στάση εργασίας των δημοσιογράφων και, μάλιστα, την ώρα που ο
Πρωθυπουργός ήταν στο εξωτερικό και έδινε τη δική του ­ αυτήν που πιστεύει ­
μάχη για τη χώρα;

Έβδομον ­ και ασφαλώς ουσιαστικότερο ­ ποιοι φτωχοί και ποια δημοκρατία
κερδίζουν μέσα από τέτοιες μεθοδεύσεις και διαδικασίες;