ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι εξεγέρσεις δεν κρύβονται…

Στο πλαίσιο του ανοίγματος των σχολείων στην κοινωνία η είσοδος των
δημοσιογράφων σε αυτά θα γίνεται κατόπιν ειδικής άδειας. Αυτό προβλέπει
εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας – αν και δεν υπογράφεται από τον πρώην
συνάδελφο υπουργό φαντάζομαι πως τη γνωρίζει – που εστάλη σε όλα τα σχολεία
της χώρας.

Με τον δείκτη νοημοσύνης που διαθέτω, καταλαβαίνω από το σχετικό ειδησάριο ότι
στο πλαίσιο του ανοίγματος των σχολείων στην κοινωνία κλείνουν οι πόρτες τους
για εκείνους που θα μετέφεραν προς τα έξω το μήνυμα. θετικό ή αρνητικό, όποιο
κι αν είναι. Αφορμή, λέει, της εγκυκλίου στάθηκε ο τρόπος δημοσιογραφικής
προσέγγισης του θέματος του Αλβανού – παραλίγο – σημαιοφόρου. Για το υπουργείο
και τους αρμοδίους του η λύση είναι να σφραγίσουν τις πόρτες των σχολείων.
Ό,τι κι αν συμβαίνει σε αυτή την κοινωνία να διαδραματίζεται εν κρυπτώ και
παραβύστω. Έτσι μας απαγόρευσαν να παρακολουθήσουμε πρωτοβουλίες όπως αυτές
ενός Δημοτικού του Κερατσινίου. Τα 8χρονα και 10χρονα υγιή Ελληνάκια κάλεσαν
στο σχολείο τους συνομήλικά τους με ειδικές ανάγκες. Τα ίδια έπαιξαν το ρόλο
του δασκάλου. Τους έμαθαν τα χρώματα, τα σχήματα και τους αριθμούς. Από την
προηγούμενη ημέρα οι δάσκαλοί τους, εφαρμόζοντας ένα ειδικό πρόγραμμα –
βιωματική προσομοίωση το λένε – τα είχαν προετοιμάσει. Γνώριζαν καλά τι
σημαίνει να μη βλέπεις, να μην ακούς, να μην μπορείς να τρέξεις. Μία
πρωτοβουλία ζωής, ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης στην ανθρωπιά, στην κοινωνία, στην
ελπίδα, έμεινε μακριά από τον κόσμο. Συνέβη πίσω από αμπαρωμένες πόρτες για τα
ΜΜΕ. Όπως συμβαίνει και στις φυλακές. Μόνο που θα θυμούνται – εάν θυμούνται
πια – πως οι εξεγέρσεις δεν κρύβονται…