ΜΑΤΙΕΣ Ένας βρόχος

Η αυτοκτονία ενός ανθρώπου δεν είναι απλώς ένα θλιβερό γεγονός, όπως είπε ο
Πρωθυπουργός και επανέλαβε ο Τηλ. Χυτήρης. Είναι ένα συνταρακτικό γεγονός.
Όποιος και να ‘ναι ο αυτόχειρας: άρρωστος χωρίς ελπίδα, πληγωμένος από την
αποτυχία του στις εξετάσεις μαθητής, ερωτευμένος νέος που εγκαταλείπεται από
τη σύντροφό του. Γιατί η ζωή είναι μία. Και η απόφαση για την έξοδο, ζυγίζει
βαριά. Πολύ.

Τον Παντελή Σφηνιά τον γνώρισα από τις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις, μετά το
πολύνεκρο ναυάγιο στην Πάρο. Νέος άνθρωπος (55 ετών), δραστήριος, έξυπνος,
επιτυχημένος. Λογικά, η πορεία του θα ήταν το ίδιο επιτυχής, για πολλά χρόνια
ακόμη, αν δεν τσακιζόταν στα βράχια το «Σαμίνα», τραβώντας στον βυθό 80
επιβάτες.

Ογδόντα νεκροί, ένα κατεστραμμένο πλοίο, δίκες επί δικών, αποζημιώσεις δεκάδων
δισεκατομμυρίων, πιθανή φυλάκιση. Όλ’ αυτά είναι ένας βρόχος. Μια θηλιά, που
μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο σφίγγει. Είναι πολύ εύκολο να αντέξει
κανείς; Εδώ, χρωστάς πέντε δραχμές και επειδή σε απειλεί η τράπεζα δεν μπορείς
να κλείσεις μάτι…

Διαβάζω τα ρεπορτάζ, παρακολουθώ τις τηλεοράσεις, ακούω συζητήσεις. Ουδείς
γνωρίζει. Και πώς να γνωρίζει; Οι πάντες, εικάζουν. Ένα είναι βέβαιον: ο
άνθρωπος αυτός, ο Σφηνιάς, σε μια χώρα που είναι τέλμα, σε μια χώρα γεμάτη
μαζανθρώπους, σε μια χώρα όπου κανένας δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του,
κανένας δεν παραιτείται, έδειξε ότι κάτι έχει μέσα του. Και το έδειξε
με ένα τρόπο αναμφισβήτητο. Όπως το έδειξαν, πριν από καιρό, δύο σημαίνουσες
προσωπικότητες της πολιτικής, στη Γαλλία και την Ιαπωνία. (Τις περιπτώσεις μου
τις θύμισε, μιλώντας στην TV, η συνάδελφος Μαριάννα Πυργιώτη).

Στάθηκα σε ένα ρεπορτάζ του Δημ. Καπράνου, στην «Καθημερινή». Έλεγε σε φίλους
του, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Σφηνιάς: «Τρελαίνομαι!». «Με βλέπουν στο
αυτοκίνητο, στα φανάρια, και με καρφώνουν με το βλέμμα, λες και βλέπουν
εγκληματία! Και αλλού: «Το όνομά μου έχει γίνει βορά στις ορέξεις δεσποινίδων,
που καμάρωναν αυτάρεσκα στο φακό, μιλώντας για “δολοφόνους” και “φονιάδες”,
αγοραίων τύπων που ξημεροβραδιάζονται στα “πάνελ” του περιθωρίου και της
φθηνής καταγγελίας».

Καταλαβαίνω την πίκρα, τη μοναξιά και ό,τι άλλο. Και συμφωνώ: το παράκαναν και
το παρακάνουν οι τηλεοράσεις και οι δεσποινίδες με τα μικρόφωνα. Αλλά όταν
υπάρχει ένα φοβερό ναυάγιο, με τόσους νεκρούς, σε απόσταση μισού τσιγάρου από
την Πάρο και με τα δολοφονικά βράχια να φωτίζονται άπλετα, ένα αδικαιολόγητο
και ηλίθιον ναυάγιο, δηλαδή, με ποια λογική θα μπορούσαν να μείνουν στο
απυρόβλητο κορυφαία στελέχη της πλοιοκτήτριας εταιρείας; Λογικό δεν ήταν να
στρέφονται τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά και τα βέλη της πανελλήνιας οργής,
εναντίον τους, όπως και εναντίον του πληρώματος και των λιμενικών αρχών;