[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Δεν μπορεί, θα λυπηθήκατε κι εσείς που ο εφοπλιστής Παντελής Σφηνιάς βούτηξε
από τον 6ο όροφο των γραφείων του, υπερασπιζόμενος το δικαίωμά του να
αυτοδικαστεί, και να καταδικαστεί. Επίσης ­ είναι βέβαιο ­ θα οργισθήκατε πολύ
που τα «καταραμένα» κανάλια οδήγησαν στην αυτοκτονία αυτό τον, «άγιο», κατά
τον δικηγόρο του, άνθρωπο. Αυτή την «ευγενική φυσιογνωμία», τη «ρομαντική
φύση» και όλα τα συναφή, που μπορεί με πολλή ευκολία να εκφράσει για το
αφεντικό του ένας ευσυνείδητος, και ευγνώμων, υπάλληλος. Όμως όσο κι αν «οι
νεκροί δεδικαίονται», δεν είναι καθόλου σκληρό να ακούγεται και η άλλη άποψη.
Διότι από την κυκλοθυμία που είναι σύμφυτη με τον χαρακτήρα του Έλληνα, εκεί
που φτύναμε ομαδικά τον Σφηνιά, περάσαμε στο άλλο ρεύμα, και τον κλαίμε, με
μαύρο δάκρυ! Να τον λυπηθούμε, ξαναλέω, τον άνθρωπο, αλλά να θυμηθούμε ότι
εμείς τινάξαμε τους δείκτες της τηλεθέασης κατά τις τηλεοπτικές «δίκες» του
Σφηνιά. Και χωρίς δεύτερη σκέψη είπαμε «να πληρώσει το κάθαρμα»…

«Πλήρωσε»

Το «κάθαρμα πλήρωσε» λοιπόν. Αλλά μου φαίνεται δύσκολο να «πλήρωσε» για τις
τύψεις του. Από τύψεις αυτοκτονεί κάποιος την πρώτη ημέρα του συμβάντος, τη
δεύτερη, άντε την πρώτη εβδομάδα. Θέλετε και τη δεύτερη εβδομάδα; Άντε και ώς
τη δεύτερη. Αλλά μετά δίμηνο; Αδιανόητο μού ακούγεται. Αντίθετα, πιο πολύ μου
ταιριάζει σ’ αυτή την ιστορία ο εξωγενής παράγοντας, αυτός δηλαδή που ώθησε
τον Π. Σφηνιά στο απονενοημένο διάβημα. Τι μπορεί να ήταν αυτός ο παράγοντας;
Άγνωστο. Από ένα επικείμενο ένταλμα συλλήψεως, μέχρι την απαίτηση κάποιων για
άμεση επιστροφή «αχρεωστήτως» καταβληθέντων! Στον Πειραιά ακούγονται τόσα
αυτές τις ημέρες, πού να βρεις άκρη. Και δεν βρίσκεις άκρη, ούτε με τα
«ανθρώπινα» ρεπορτάζ των καναλιών. Που, για άλλη μια φορά, κάνουν το άσπρο
μαύρο, στοχεύοντας στην εύκολη συγκίνηση, η οποία ως γνωστόν πουλάει…

«Σφηνιάς-φονιάς»

Εντάξει λοιπόν όλα αυτά, αλλά με το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης τι γίνεται; Ο
Κώστας Καραμανλής δήλωσε τη λύπη του ­ λες και μπορούσε να πει κάτι
διαφορετικό. Θύμισε όμως ότι υπήρξαν μονοπωλιακές καταστάσεις, ότι ευνοήθηκε ο
Σφηνιάς από την κυβέρνηση και άλλα πολλά και διάφορα. Τι δεν είπε, αλλά μας το
θύμισε εμάς; Ότι στη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση της Ν.Δ. για τη
σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το «Σάμινα», είχε επιτεθεί με βαρύτατους
χαρακτηρισμούς κατά του Παντελή Σφηνιά ­ όπως και κατά του Σταύρου Σουμάκη.
Και ήταν τα όσα είχε πει τότε το υλικό για να υπάρξουν τίτλοι του στυλ
«Σφηνιάς-φονιάς»! Όχι, το λέω, διότι αυτές τις ημέρες στα κανάλια έχει επίσης
περισσέψει το «δάκρυ» των νεοδημοκρατών υπέρ του κακόμοιρου Σφηνιά…

Ο… τουβλοσπάστης

Είπαμε όμως, ας όψεται ο κυκλοθυμικός μας χαρακτήρας. Εδώ, για παράδειγμα,
παρά λίγο να βάλουμε τα κλάματα ακούγοντας τον Κοκό, τον… τουβλοσπάστη
(επίθετο αποδοθέν στον Μεγαλειότατο, λόγω της έκτακτης συνήθειας που είχε ­ ή
την διατηρεί ακόμη; ­ να… σπάει τούβλα με κινήσεις καράτε!), να οδύρεται ότι
και αυτός είναι Ρωμιός! Και ότι, όπως κάθε Ρωμιός, δεν θέλει και αυτός να του
παίρνουν το σπίτι. Και πως έχει δικαίωμα να διατηρεί ένα κανονικό σπίτι και
ένα εξοχικό. Και να το βουρκωμένο βλέμμα και να το τρεμούλιασμα στη φωνή και
να οι συγκινητικές φράσεις ­ ό,τι δηλαδή θα μπορούσε να μεταλλάξει την άποψη
που έχουμε γι’ αυτόν ως λαός. Μόνο που κάτι του ξέφυγε, κάτι πολύ ουσιαστικό.
Τα ελληνικά του, βρε παιδί μου. Τα μιλούσε σαν Ουκρανός μετανάστης. Τόσα
χρόνια φιλοδοξούσε να γίνει βασιλιάς και ελληνικά δεν έμαθε, τρομάρα του…

Λεβεντιά

Αντιθέτως, τα ελληνικά του Θεόδωρου Πάγκαλου είναι έξοχα. Χειρίζεται τη γλώσσα
άριστα και με τέτοιον τρόπο που είναι αδύνατον να μην τον καταλάβει και ο πιο
αγράμματος. Ως εκ τούτου, όσοι τον παρακολούθησαν την Τετάρτη το βράδυ, στην
εκπομπή της Έλλης Στάη, να εκθέτει τις απόψεις του, αντιλήφθηκαν πέραν πάσης
αμφιβολίας ότι ο Θ. Πάγκαλος έχει λάβει πλέον τις αποφάσεις του. Ότι είναι
αποφασισμένος να μην επανακάμψει σε σχήματα τύπου «δείπνο των τεσσάρων», αλλά
να προχωρήσει μόνος. Και επιβεβαιώνοντας όσους υποστηρίζουν ότι «πριν κάνει ή
πει κάτι, το σκέφτεται πάρα πολύ», διάλεξε την εκπομπή της Στάη για να
ξεκαθαρίσει ότι όσο τον «έκοψε» ο Σημίτης, άλλο τόσο τον «έκοψε» κι αυτός. Κι
αυτό πρέπει να πούμε ότι μας άρεσε, γιατί δείχνει μια λεβεντιά…

Πολίτ Μπιρό…

Εκείνο όμως που καθόλου δεν μας άρεσε, από όσα ο Θ. Πάγκαλος δήλωσε στην
προαναφερόμενη συνέντευξη, ήταν η άποψή του ότι το πρωθυπουργικοκεντρικό
(συγγνώμη για την έκφραση, ο όρος είναι δικός του) σύστημα εξεμέτρησε το ζην.
Και πως πρέπει να πάμε σε συλλογικότερες μορφές εξουσίας!

Δηλαδή; Κάτι σαν το Πολίτ Μπιρό της άλλοτε κραταιάς Σοβιετίας; Με γενικό
γραμματέα του κόμματος και μέλη του Πολιτικού Γραφείου; Δεν μας συναρπάζει
καθόλου η ιδέα. Κι εκείνος που έχει θητεύσει στο παλιό ΚΚΕ, πώς καταλήγει σ’
αυτήν τη σκέψη, αποτρόπαια και μόνο να την… σκέφτεσαι; Πολύ θα θέλαμε να
μάθουμε. Εδώ ο Σημίτης ως πρωθυπουργός δεν μπορεί να τα καταφέρει (άντε,
απολύτως) με τους οκτώ-εννιά εν δυνάμει πρωθυπουργούς που τον περιστοιχίζουν.
Θα τα βγάλει πέρα ο… Σκανδαλίδης;

«Παιδί» του Ανδρέα

Και ο Γιάννος Παπαντωνίου προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με την οικονομική κρίση,
αλλά όλο του πετάνε στον δρόμο την «πληροφορία» ότι παραιτήθηκε, παραιτείται,
θα παραιτηθεί, θα τον διώξει ο Σημίτης, θα τον ανασχηματίσει, θα τον βάλει στο
υπουργείο Εξωτερικών (και μάλιστα… αναπληρωτή!), πώς να κάνει δουλειά ο
άνθρωπος; Την κρίση να αντιμετωπίσει ή τις φήμες; Έχω ακούσει κι εγώ πολλά και
διάφορα για λάθη ή παραλείψεις του υπουργού Εθνικής Οικονομίας στον ένα ή τον
άλλο τομέα. Κι έχω ακούσει επίσης και για την κριτική του Σημίτη γι’ αυτά τα
λάθη ή τις παραλείψεις. Αλλά να μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος αυτός έχει βάλει
την προσωπική του σφραγίδα στην οικονομική ανόρθωση της χώρας. Είναι σχεδόν
επτά χρόνια στο ίδιο υπουργείο, με αυταπόδεικτο έργο, και έχει βάλει την
υπογραφή του στην ένταξη στην ΟΝΕ. Λοιπόν; Και κάτι ακόμη: δεν ξέρω πολλούς
από τους σημερινούς υπουργούς, κορυφαία ή όχι στελέχη της κυβέρνησης, που στις
συνεντεύξεις τους να τονίζουν «εγώ είμαι παιδί του Ανδρέα Παπανδρέου»!

Ιστορίες καφενείου…

Έχω ακούσει πολλές ιστορίες για την πολιτική και πώς ασκείται στις ημέρες μας,
έχω ζήσει πλάκες που πήραν απροσδόκητα σημαντικό χαρακτήρα και σοβαρές
καταστάσεις που μετεξελίχθηκαν σε ανέκδοτα για να γελάς στα καφενεία. Αλλά
αυτό που συνέβη στη συνεδρίαση του Εκτελεστικού Γραφείου της περασμένης Τρίτης
έχει έναν χαρακτήρα μοναδικό. Κάτι διάβασε ο Α. Τσοχατζόπουλος σε μια
εφημερίδα για μια δήθεν επιστολή του Φινλανδού πρωθυπουργού Π. Λιπόνεν στην
Άγκυρα, το είπε στο Ε.Γ., έχασαν τ’ αυγά και τα πασχάλια οι υπόλοιποι. Ο Κ.
Σημίτης αιφνιδιάστηκε (ολόκληρος πρωθυπουργός και να μην το γνωρίζει,
ετοιμάσθηκε να απολύσει ολόκληρο το διπλωματικό γραφείο και τον… Ν. Θέμελη),
ο Γ. Παπανδρέου δεν ήταν εκεί, πήραν αμπάριζα οι υπόλοιποι κι άρχισαν να
διεκτραγωδούν την κατάσταση. Κατέληξαν δε στο συμπέρασμα ότι υφίσταται
κίνδυνος μεγάλος από τα πισωγυρίσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με το
Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μιάμιση ώρα κράτησε όλη αυτή η
συζήτηση επί της ανυπάρκτου επιστολής. Μιάμιση ώρα! Και ευτυχώς που έληξε όπως
έληξε και δεν πήραν καμιά απόφαση να… κηρύξουμε λ.χ. τη Φινλανδία εχθρική
χώρα. Ή τον δυστυχή Λιπόνεν περσόνα νον γκράτα. Ευτυχώς, η γελοιότητα
περιορίσθηκε στους τέσσερις τοίχους του Ε.Γ. Και δεν έλαβε διεθνή χαρακτήρα…