ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν έχεις χρόνο, μωρό μου…

«Μαμά, τι ώρα πρέπει να κοιμάμαι;», ρωτάει ο μικρός Άγγελος της Πέμπτης
Δημοτικού τη μαμά στο τηλέφωνο ­ γιατί η μαμά από το γραφείο ακούει πια τις
απορίες του μόνο τηλεφωνικά (να ‘ναι καλά το άγιο Σάββατο που ξαναβρίσκονται
πια κι από κοντά). Και στη φωνή του είναι καταγραμμένες η κούραση και η
φόρτιση ­ πόσο αφύσικες που φαντάζουν σε ένα τρυφερούδι που μόλις έκλεισε τα
δέκα του χρόνια. «Στις 9 πρέπει να κοιμάσαι, λέει η παιδίατρος», απαντώ εγώ
και η φωνή μου ακούγεται κοροϊδευτικά στα ίδια τα αυτιά μου.

Σχολείο, Αγγλικά, Γαλλικά, κομπιούτερ, κολυμβητήριο, μουσική, μελέτη στο
σπίτι… Ξύπνημα στις εξήμισι και ατέλειωτο τρεχαλητό, για να χωθεί επιτέλους
στο κρεβάτι του ­ να συρθεί είναι η σωστή λέξη ­ γύρω στις έντεκα το βράδυ.
«Ένα λεπτό, μαμά, μόνο ένα λεπτό, άσε με να κοιμηθώ» λέει η παιδική φωνούλα
κάθε ­ μα κάθε ­ πρωί και ραγίζει την καρδιά μου. «Δεν έχεις χρόνο, μωρό μου»,
η στερεότυπη δική μου απάντηση.

Γρήγορα! Ντύσιμο, γάλα και τρέξιμο στο σχολικό. Μια καινούργια ημέρα ­ δηλαδή
μια καινούργια κούρσα του χρόνου ­ αρχίζει, για να προφτάσουν τα δεκάχρονα και
δωδεκάχρονα πλασματάκια του 2000 το χρόνο, να προετοιμασθούν για την κοινωνία
του ανταγωνισμού…

Το παιχνίδι στριμώχνεται σε πεντάλεπτα ανάμεσα στο ένα μάθημα και στο άλλο ­
και συχνά γίνεται κρυφά. Η ανθρώπινη επαφή με τους γονιούς και τους φίλους
περιορίζεται, προγραμματίζεται, αποδυναμώνεται. Οι συζητήσεις και τα κοινά
πράγματα που δεν προλαβαίνουν ποτέ να γίνουν, συσσωρεύονται και παραπέμπονται
για κάποιο Σαββατοκύριακο, για τις διακοπές, για κάποτε…

«Και πού είστε ακόμα!», με προειδοποιούν οι γονείς των μεγαλύτερων παιδιών,
που έχουν ήδη μπει στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο, στην τρέλα της προετοιμασίας για
τις ανώτερες σπουδές. Κι εγώ δεν παύω να αναρωτιέμαι μήπως τα παιδιά μας
προσπερνούν «τα καλύτερά τους χρόνια», μήπως εμείς χάνουμε τις ανεπανάληπτες
στιγμές μαζί τους, μήπως «πήραμε τη ζωή μας λάθος»…