ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καταφύγια

Πάλι με έχει βαρύνει η επικαιρότητα. Εκτεθειμένη σε όλο αυτό το «μακελειό»
ειδήσεων και σχολιασμών, χάνω τον ειρμό.

Πώς ξεχωρίζεις τα ανάκτορα από τα σπίτια της «περιουσίας» του τέως;

Θα κάνει κόμμα ο Αβραμόπουλος;

Τι λέει η Ντόρα;

Γιατί πικράθηκε πάλι ο Στέλιος Καζαντζίδης;

Πόσο κόστισε ο πιο επιδεικτικός γάμος του αιώνα;

Στη λάιτ επικαιρότητα που διευρύνει την πιάτσα των δημοσιο-λογούντων ­ αυτή η
απαίτηση να είσαι θεαματικός, έστω κι αν ξέρεις πως το πρώτο θύμα είναι η
αλήθεια ­ μπαίνουν σφήνα και σοβαρά ζητήματα.

Οι «τρελές» αγελάδες, με τη σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια που τείνει να πάρει τη
μορφή επιδημίας, και ο «τρελός» καιρός, με τις παρατεταμένες περιόδους ζέστης
κι αμέσως μετά τις καταιγίδες, τις πλημμύρες και τις έντονες χιονοπτώσεις.

Μέσα στη σύγχυση ο Αβραμόπουλος προχωράει στη μεγάλη απόφαση… Ή όχι ακόμα;

Πώς να συμφιλιωθείς με την επικαιρότητα, που παίζει το παιχνίδι της χωρίς
κανόνες;

Η αφεντιά μου λοιπόν κουράστηκε και βαρέθηκε ­ να την πάλι η ανάγκη κίνησης
μέσα στο τέλμα ­ κι αρχίζει τη διαλεκτική της έλλειψης.

­ Τι έχω; Τι χάνω;

Κι έτσι ξυπνάει αυτή η αρχαία απαίτηση για μια υπόσχεση προσδοκίας.

Από πού; Από ποιον;

Ξαναθυμήθηκα τον Σολωμό και την αναφορά του στο φως που βγαίνει ­ ή δεν
βγαίνει ­ από μέσα μας.

«Α! το φως που σε στολίζει

Δεν είναι, όχι, από τη γη».