ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Του μυαλού και της καρδιάς

Έκλεισα τα μάτια για να κάνω ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι σε πρόσωπα και βλέμματα
ανθρώπων που ‘χα καιρό να νιώσω κοντά μου. Έκλεισα τα μάτια κι ήρθαν δίπλα
μου. Μικροί, μεγάλοι, μεγαλύτεροι, χαμένοι για πάντα ή απλά μακριά από το δικό
μου οπτικό πεδίο. Άνθρωποι που έφυγαν γιατί δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς,
άνθρωποι που πάντα ήταν μακριά, όσο κι αν θέλησα να τους κρατήσω κοντά μου,
άνθρωποι που επέλεξα εγώ να χάσω, πληρώνοντας έτσι το τίμημα για κάτι άλλο…
Έφυγαν, έφυγα, χάθηκα, χάθηκαν, χώρισαν οι δρόμοι μας, κουράστηκαν να
κυνηγούν, κουράστηκα να τρέχω, σκόνταψαν ή σκόνταψα, ξεμακρύναμε.

Μα ήρθαν αμέσως κοντά, όταν τους ζήτησα με τη σκέψη μου. Μια κίνηση των
βλεφάρων ήταν αρκετή, για να νιώσω το χαμόγελό τους, για να ακούσω το «είμαι
καλά» ή το μαγκωμένο «σε ψάχνω ακόμη…». Ψάχνω κι εγώ, με το μυαλό και την
καρδιά, να βρω σημάδια τους. Με τα όνειρα. Ή μήπως δεν είναι όνειρα αυτά τα
βλέμματα κι οι φράσεις που σ’ αγκαλιάζουν την ώρα που κλείνεις τα μάτια για να
ταξιδέψεις; Αν είναι όνειρο το βλέμμα που ζεσταίνει την καρδιά, η κουβέντα που
κάνει τα μάτια να βουρκώνουν, το χαμόγελο που φέρνει γέλιο, τι είναι η
αλήθεια; Ποια είναι η πραγματικότητα αν όχι αυτή που κρύβεται πίσω από
αναμνήσεις και εικόνες για να ξυπνά τις αισθήσεις, να δίνει γεύση, χρώματα και
μυρωδιές σε διαδρομές του νου;

«Παιχνίδια», θα πει η αυστηρή η λογική. «Χαζά κι ανόητα παιχνίδια που δεν
οδηγούν πουθενά», θα πουν σημαντικοί άνθρωποι, σίγουροι πως έχουν κάθε
δικαιολογία με το μέρος τους για να μη στρέψουν το βλέμμα. Παιχνίδια, στ’
αλήθεια. Παιχνίδια του μυαλού και της καρδιάς, ανεξάρτητα από τη λογική,
αυτόνομα. Χτίζονται με επιθυμίες κι αναμνήσεις, με την ανάγκη για ταξίδια στα
βλέμματα και στις σκέψεις των ανθρώπων. Με την ανάγκη να τους καταλάβεις, που
δεν είναι άλλη από την ανάγκη να γνωρίσεις εκείνο το φως που φέγγει κάπου
βαθιά, σε σένα τον ίδιο…