Εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί

Με αφορμή την αποπομπή του κ. Θόδωρου Πάγκαλου από το υπουργείο Πολιτισμού,
ο κ. Γ. Ν. Χαρμαντάς, από τη Μεταμόρφωση Αττικής, σημειώνει:

«Η περίπτωση Πάγκαλου δείχνει για μια ακόμη φορά πόσο αναχρονιστικός και
φυσικά λανθασμένος είναι στην εποχή μας ο διορισμός βουλευτών σε υπουργικές
θέσεις. Ήταν πάντα μια λανθασμένη πρακτική, αλλά τώρα με την κοινωνική και
κυρίως με την επιστημονική εξέλιξη, έγινε περισσότερο έκδηλη. Τι λέω; Έχει
γίνει πρόδηλη.

Η θέση και ο ρόλος του βουλευτή δεν είναι να γίνεται ανειδίκευτο μέλος της
κυβέρνησης, αλλά να παραμένει ελεγκτής του Πρωθυπουργού και των διορισμένων
από αυτόν εξωκοινοβουλευτικών εξειδικευμένων μελών της, πάντα στο όνομα και το
όφελος των ψηφοφόρων που τον προώθησαν στη Βουλή σαν εκπρόσωπό τους, με
δεδομένη την αποστολή του και τον εξόπλισαν με δεδομένη την ισχύ του ελέγχου
της κυβέρνησης, ακόμη και κυρίως εκείνης που έχει πρωθυπουργό από το δικό του
κόμμα.

Οι συνθήκες έχουν ήδη αλλάξει. Τα προσωποπαγή κόμματα των αναμφισβήτητων
αρχηγών της εποχής μας, όπως εκείνα του Καραμανλή και του Παπανδρέου, που όταν
οι αρχηγοί χτυπούσαν τη γροθιά στο τραπέζι έπιανε τους πάντες σύγκρυο, δεν
υφίστανται πλέον, ούτε και η δεσπόζουσα τότε προσωπολατρία των οπαδών. Τώρα,
κάθε υπουργοποιημένος βουλευτής, που για διάφορους λόγους έχασε τον θώκο,
μετατρέπεται αστραπιαία σε εχθρό του πρωθυπουργού, ο οποίος τον είχε προαγάγει
σε υπουργό, και, είτε μεταμορφώνεται μέσα σε μια νύχτα σε εσωτερική
αντιπολίτευση, είτε αποσχίζεται και οργανώνει δικό του εκδικητικό κόμμα, αφού
εκ των προτέρων γνωρίζει πως το κόμμα αυτό δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κόμμα
εξουσίας. Δεν είναι ανάγκη να αναφερθούν ονόματα. Όλοι οι πολίτες γνωρίζουν.

Έτσι, για να έχουμε ομαλή πολιτική ζωή, μία είναι η λύση: Το ασυμβίβαστο
μεταξύ ιδιότητας βουλευτού και υπουργού. Δεν θα βαρεθώ να το λέω. Δεν θα
βαρεθώ να το γράφω. Δεν θα πάψω να το ονειρεύομαι. Και οι εκκολαπτόμενες νέες
πραγματικότητες είναι τις περισσότερες φορές παιδιά ονείρων».