ΠΡΟΣΩΠΑ «Η δική μας ωμότητα»

Εδώ και επτά χρόνια, η Αμίρα Χας είναι η πρώτη και μοναδική ισραηλινή
δημοσιογράφος που εγκαταστάθηκε στα παλαιστινιακά εδάφη ­ στη Γάζα και μετά
στη Ραμάλα.

Αμίρα Χας. «Η Παλαιστίνη είναι εδώ και 33 χρόνια ένα απαρτχάιντ»

Η Αμίρα, 44 χρόνων, είναι από το 1993 «ισραηλινή ανταποκρίτρια της “Χααρέτζ”
στην Παλαιστίνη» επειδή, όπως λέει η ίδια, «για να καταλάβεις και να εξηγήσεις
πρέπει να βρίσκεσαι από μέσα». Περιέγραψε για τους Ισραηλινούς την κατοχή που
ασκούν οι ισραηλινές δυνάμεις, τις συλλογικές τιμωρίες που εφαρμόζουν, τους
αποκλεισμούς και τις απαγορεύσεις της κυκλοφορίας που κάνουν τις ημέρες να
μοιάζουν ατέλειωτες. Έγραψε για μητέρες που πρέπει να ζητήσουν άδεια από τον
στρατιώτη για να πάνε να βρουν γάλα για τα παιδιά τους· για τους εργάτες που
δεν μπορούν να βγάλουν το καθημερινό ψωμί τους όταν τους αποκλείουν στις
παλαιστινιακές περιοχές· γι’ αυτούς που δουλεύουν «αδήλωτοι» στο Ισραήλ και
που, όταν τραυματίζονται στη δουλειά τους, τους στέλνουν πίσω χωρίς δεκάρα.
Και για τις χίλιες καθημερινές ταπεινώσεις που, συσσωρευμένες, οδηγούν τους
Παλαιστινίους στην απελπισία και την εξέγερση.

Περιέγραψε επίσης τους εποίκους στις σύγχρονες κατοικίες τους, δύο βήματα από
τα προσφυγικά στρατόπεδα, αλλά και τις εκκλήσεις για ιερό πόλεμο στα τεμένη,
τον φόβο των στρατιωτών, τον αγώνα των παλαιστινιακών μη κυβερνητικών
οργανώσεων εναντίον των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ­ από τους
Ισραηλινούς και από την Παλαιστινιακή Αρχή. «Η Παλαιστίνη», λέει στη «Λε
Μοντ», «είναι εδώ και 33 χρόνια ένα απαρτχάιντ και η συμφωνία του Όσλο δεν
άλλαξε τίποτε». Αλλά οι Ισραηλινοί οχυρώνονται πίσω από την άρνηση της
δυστυχίας που προκαλούν, μία άρνηση η οποία ενισχύεται από τον φόβο που τους
προκαλεί η Ιντιφάντα.

Τις περισσότερες φορές η Αμίρα αφηγείται τη ζωή των απλών ανθρώπων. Κάποιες
άλλες διατυπώνει τις απόψεις της. Όπως έκανε την 1η Νοεμβρίου στη σελίδα
γνώμης της «Χααρέτζ»: «Α, πόσο φυσικό είναι για μας τους Ισραηλινούς», έγραψε,
«να απαγορεύουμε επί έναν μήνα στη Χεβρώνα την κυκλοφορία 40.000 ανθρώπων ώστε
να προστατεύσουμε τη ζωή και την άνεση 500 Εβραίων. Μαθητές να μένουν
κλεισμένοι στα σπίτια τους μέρα-νύχτα όταν τα Εβραιόπουλα περιφέρονται
ελεύθερα. Να θεωρούμε φυσικό οι Ισραηλινοί ελεύθεροι σκοπευτές να ανοίγουν πυρ
εναντίον σπιτιών, οι έποικοι να καταστρέφουν αυτοκίνητα Παλαιστινίων μόνο και
μόνο για να δείξουν ποιος είναι εδώ το αφεντικό. Ένας Παλαιστίνιος να
χρειάζεται ειδική άδεια για να μετακινηθεί, όταν οι Εβραίοι κυκλοφορούν
ελεύθερα σε δρόμους κατασκευασμένους ειδικά γι’ αυτούς σε απαλλοτριωμένα εδάφη
Παλαιστινίων. Το καλοκαίρι, το νερό να δίνεται με δελτίο στους Παλαιστινίους
και να αφθονεί για τους εποίκους. Α, πόσο εύκολο είναι να δει κανείς τους
Παλαιστινίους ως ανθρώπους ωμούς και βίαιους και να αγνοήσει τη δική μας
ωμότητα που διαρκεί τριάντα τρία χρόνια”.