[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η άποψή του ζητείται πάντα για οποιοδήποτε ζήτημα προκύψει κατά τη διάρκεια
της διαδικασίας. Και δεν ζητείται έτσι από περιέργεια, αλλά γιατί το επιβάλλει
η Ποινική Δικονομία. Ο εισαγγελέας εγείρεται, αναπτύσσει τη γνώμη του και
εισηγείται στο δικαστήριο το δέον γενέσθαι. Οι δικαστές, αφού λάβουν σοβαρά
υπόψη τους την εισαγγελική ρήση, είτε αποσύρονται σε διάσκεψη, είτε
αποφασίζουν επί της έδρας για την τύχη του ανακύψαντος ζητήματος, που συνήθως
έχει τη μορφή αιτήματος εκ μέρους της μιας ή και των δύο αντιδίκων πλευρών.

Δεν είναι απαραίτητο να υιοθετήσει το δικαστήριο τη θέση του εισαγγελέα.
Επιβάλλεται όμως – και όχι μόνο από τους κανόνες καλής συμπεριφοράς- να τύχει
σεβασμού. Τον ίδιο σεβασμό οφείλει να επιδείξει και ο εισαγγελέας προς τα μέλη
του δικαστηρίου αν η απόφασή τους είναι αντίθετη με την πρότασή του. Αλίμονο
αν, κάθε φορά που διαφωνούν, λύνουν τις διαφορές τους επί της έδρας!

Ευτυχώς το φαινόμενο αυτό δεν παρατηρείται. Για χάρη των τύπων τουλάχιστον,
τους οποίους οι δικαστικοί λειτουργοί οφείλουν να λατρεύουν, η ευγένεια
περισσεύει επί της έδρας. Αιχμές, υπαινιγμοί, ακόμη και βλέμματα που ενδέχεται
να υποδηλώνουν αντιπαράθεση, αποφεύγονται με ιδιαίτερη φροντίδα.

Ήταν επόμενο λοιπόν, να τιναχτεί η δίκη στον αέρα, όταν η τάξη ανετράπη διά
στόματος του προέδρου του Πενταμελούς Εφετείου της Αθήνας, κατά τη διάρκεια
της εκδίκασης της πιο… εύφλεκτης υπόθεσης. Της αντιδικίας
Γιαννόπουλου-Κατριβάνου! «Εσείς τι είστε; Συνήγορος υπεράσπισης του
κατηγορουμένου;». Η ερώτηση-παρατήρηση απευθυνόταν στον εισαγγελέα της έδρας
κ. Μιχάλη Δέτση, επειδή είχε μόλις εισηγηθεί να εξεταστεί ο μάρτυρας που
πρότεινε ο κατηγορούμενος.

Η άποψη του εισαγγελέα δεν βρήκε σύμφωνο – όπως φαίνεται – τον πρόεδρο, ο
οποίος «εκφωνώντας» τη σκέψη του, πυροδότησε μεν τον… εκρηκτικό μηχανισμό
που αποτελεί ένα από τα… πειστήρια αυτής της δίκης, αλλά συγχρόνως έθεσε και
ένα άλλο μεγάλο ζήτημα. Ποιος είναι ο ρόλος του εισαγγελέα; Να μάχεται υπέρ
της ενοχής (βλ. δημόσιος κατήγορος 17ου αιώνα, βασιλικός επίτροπος
Στρατοδικείου) ή να συμβάλλει κι αυτός στην ανεύρεση της αλήθειας, έστω κι αν
οδηγεί στην αθώωση του κατηγορουμένου;