Η αποζημίωση που δίχασε τους Γάλλους

«Καμιά φορά αναρωτιέμαι μήπως είμαι αποτέλεσμα ανθρώπινου λάθους!» (Σκίτσο από τη «Monde»)

Μπορεί ο θάνατος ή η ανυπαρξία να θεωρηθούν, σε ορισμένες περιπτώσεις,
προτιμότερα από τη ζωή; Φιλοσοφικό αλλά και καίριο το ερώτημα μετά την
ιστορική απόφαση του γαλλικού Ακυρωτικού Δικαστηρίου.

Η ανώτερη δικαστική αρχή της Γαλλίας απεφάνθη ότι ένα παιδί που έρχεται στη
ζωή με σωματική και διανοητική αναπηρία μπορεί να διεκδικήσει αποζημίωση από
τη στιγμή που κάποιο διαγνωστικό λάθος οδήγησε τη μητέρα του στην απόφαση να
γεννήσει, και όχι να κάνει άμβλωση, όπως θα είχε πράξει αν είχε ενημερωθεί για
τις ανεπανόρθωτες βλάβες που είχε υποστεί το έμβρυο που κυοφορούσε.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: η υπόθεση του Νικολά Περίς είναι πρωτοφανής στα
γαλλικά δικαστικά χρονικά. Ο δεκαεπτάχρονος σήμερα Περίς γεννήθηκε κωφός,
σχεδόν τυφλός και νοητικά ανάπηρος λόγω της ερυθράς από την οποία είχε
προσβληθεί η μητέρα του στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Την περίοδο εκείνη, η
Ζοζέτ Περίς είχε ζητήσει να υποβληθεί σε εξετάσεις ώστε να διαπιστωθεί αν είχε
κολλήσει την ασθένεια από τη μεγάλη της κόρη. Ο γιατρός της τη διαβεβαίωσε,
λανθασμένα, ότι ήταν υγιής. Στην αντίθετη περίπτωση, η Περίς ήταν αποφασισμένη
να κάνει άμβλωση· άρα, απεφάνθη το δικαστήριο, “στερήθηκε αυτό το δικαίωμα”. Η
απόφαση του δικαστηρίου να εκδικάσει αποζημίωση στον Νικολά Περίς εγείρει
πολλά φιλοσοφικά ερωτήματα. Μπορεί να θεωρήσει κανείς την ίδια τη ζωή ως
“βλάβη”; Οι θρησκευτικές μας παραδόσεις αντιτίθενται σε μία τέτοια ερμηνεία· η
ζωή, δώρο του Θεού, δεν μπορεί παρά να είναι εξ ορισμού καλή· ο θάνατος ή η
ανυπαρξία δεν μπορεί να θεωρηθούν προτιμότερα από αυτή. Το Ακυρωτικό
Δικαστήριο της Γαλλίας δεν πήρε φυσικά θέση όσον αφορά αυτό το σημείο.