Τίνος είναι το παιδί;

«Τίνος είναι, βρε γυναίκα, το παιδί;», ρώτησε ο ψυχίατρος την εν διαστάσει
σύζυγό του, που μόλις είχε γεννήσει. «Ε, όπως ξέρεις, δικό σου δεν είναι.

Δεν θα μπορούσε, εξάλλου, αφού χωρίσαμε πριν από ενάμιση χρόνο.

Είναι του καινούργιου μου φίλου, με τον οποίον συζώ», απάντησε εκείνη.
«Πράγματι, δικό μου είναι», παραδέχτηκε και ο νέος φίλος. «Ωραία, λοιπόν, να
το χαίρεστε και αφού συμφωνούμε όλοι ποιανού είναι το παιδί, να ενημερώσουμε
και τη Δικαιοσύνη γιατί εφόσον δεν έχει βγει ακόμα το διαζύγιό μας, θεωρητικά
είναι δικό μου», απάντησε ο γιατρός.

Και όλοι συμφώνησαν, εκτός από τη Δικαιοσύνη, η οποία θέλει να «ρωτήσει» και
το ίδιο το… παιδί (δυόμισι ετών σήμερα) ποιανού είναι προτού αποφανθεί!

Η ιστορία που ακολουθεί συνέβη στον ψυχίατρο Π.Μ, στην εν διαστάσει σύζυγο και
συνάδελφό του Σ.Μ. και στον φίλο και πατέρα του παιδιού της τελευταίας Α.Γ. ­
τα στοιχεία τους στη διάθεση της εφημερίδας. Έμπλεξαν στα γρανάζια της νομικής
γραφειοκρατίας, εξαιτίας λαθών του δικηγόρου τους και του δικαστηρίου, αλλά
και εξαιτίας ενός παράδοξου νόμου που ορίζει ότι σε υποθέσεις αμφισβήτησης
πατρότητας η σχετική αγωγή πρέπει να στρέφεται και εναντίον του παιδιού.

Η κατάσταση έχει ως εξής: Στις αρχές του 1997, ο ψυχίατρος και η σύζυγός του
αποφάσισαν να χωρίσουν με συναινετικό διαζύγιο. Έκτοτε σταμάτησαν να έχουν
επαφές μεταξύ τους και έβαλαν μπροστά τη διαδικασία του διαζυγίου. Από τον
Νοέμβριο του ιδίου χρόνου η γυναίκα άρχισε να συζεί με τον Α.Γ. και τον
Αύγουστο του 1998 γέννησε ένα αγοράκι.

Η διαδικασία

Όμως το διαζύγιο δεν είχε ακόμη εκδοθεί, με αποτέλεσμα το αγοράκι να θεωρείται
για τον νόμο ότι έχει ως πατέρα τον ψυχίατρο και όχι τον φυσικό του πατέρα.
Τότε, ο φυσικός πατέρας σε συνεννόηση με τη μητέρα και με τον ψυχίατρο
προσέλαβαν μαζί έναν δικηγόρο, ώστε να ρυθμιστεί η πατρότητα. Αυτό πρέπει να
γίνει με δικαστική διαδικασία σύμφωνα με τους νόμους μας.

Πράγματι λοιπόν, ο δικηγόρος έβαλε τον πραγματικό πατέρα να καταθέσει αγωγή
εναντίον του ψυχίατρου και της εν διαστάσει συζύγου του, στην οποία ανέφερε
ότι το παιδί ήταν δικό του. Η δίκη έγινε στο πολυμελές Πρωτοδικείο Αθήνας τον
Ιανουάριο του 1999.

Και οι τρεις εμπλεκόμενοι διαβεβαίωσαν το δικαστήριο ότι το παιδί δεν ανήκει
στον ψυχίατρο, καθώς ήταν αδύνατο να συμβαίνει κάτι τέτοιο μια που οι σχέσεις
του ζευγαριού είχαν διακοπεί τουλάχιστον ενάμιση χρόνο πριν από τη γέννηση.

Το δικαστήριο, με την 3583/99 απόφαση, έκρινε την αγωγή νόμιμη και σύμφωνη με
τις σχετικές διατάξεις του του Αστικού Κώδικα. Όμως δεν εξέδωσε απόφαση, αλλά
ζήτησε να εξεταστούν και μάρτυρες που να βεβαιώνουν αυτά που ήδη είχαν
βεβαιώσει οι εμπλεκόμενοι, ώστε να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο σφάλματος και
ανέβαλε την κρίση του ώς τότε.

Τι να κάνει ο ψυχίατρος (που, στο κάτω-κάτω, δεν είχε και κανένα λόγο να
ενδιαφέρεται για παιδί άλλου), βρήκε τον δικό του μάρτυρα, η πρώην σύζυγος
βρήκε το δικό της και οι μάρτυρες κατέθεσαν ότι, πράγματι, το παιδί δεν είναι
του ψυχίατρου, αλλά του Α.Γ. Όλοι συμφωνούσαν με δυο λόγια.

Και νέα δίκη

Έτσι, πριν λίγους μήνες, η δίκη επανελήφθη, με νέα σύνθεση του δικαστηρίου.
Και η αγωγή… απερρίφθη, επειδή ο πραγματικός πατέρας του παιδιού (δηλαδή, ο
δικηγόρος του) δεν είχε στραφεί και εναντίον του ανήλικου τέκνου όπως ορίζει ο
νόμος, αλλά μόνο εναντίον του ψυχίατρου και της μητέρας του παιδιού!

Ο δικηγόρος είχε ξεχάσει να συμπεριλάβει και το ανήλικο τέκνο του ζευγαριού
στην αγωγή. Πράγματι ο νόμος προβλέπει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, η αγωγή
πρέπει να στρέφεται και κατά του τέκνου. Το οποίο μάλιστα επειδή είναι
ανήλικο, πρέπει να οριστεί επίτροπος εναντίον του οποίου να στραφεί η αγωγή.
Το πρώτο δικαστήριο δεν παρατήρησε αυτή την αβλεψία και αντί από τότε να
αποφασίσει ότι έπρεπε η αγωγή να συμπληρωθεί την έκρινε νόμιμη και προχώρησε
στις αποδείξεις. Και αφού έγιναν τα πάντα κανονικά, ήρθε το δεύτερο δικαστήριο
να τα απορρίψει όλα, με συνέπεια να πρέπει τώρα να γίνει όλη η διαδικασία
εξαρχής…

Ταλαιπωρία

Τι φταίει ο ψυχίατρος που συνεχίζει να ταλαιπωρείται για το παιδί άλλου, τι
φταίει το ζευγάρι που χωρίς κανένα λόγο συνεχίζει να εμπλέκεται με τα
δικαστήρια, τι φταίνε οι μέχρι τώρα καλές σχέσεις ανάμεσά τους που κοντεύουν
πια να διαταραχθούν (ποιος θα πληρώσει τα νέα δικαστικά έξοδα, ποιος θα είναι
ο επίτροπος, ποιοι οι νέοι μάρτυρες, τι θα γίνει αν τεθεί περιουσιακό ζήτημα,
αν ο πραγματικός πατέρας δεν προχωρήσει σε γάμο με τη μητέρα, κ.λπ.) δεν
ενδιαφέρουν κανένα δικαστήριο.

Όπως δεν ενδιαφέρει το λάθος του δικηγόρου και η αβλεψία του πρώτου
δικαστηρίου, που περιέπλεξαν μια απλή υπόθεση. Οι τύποι, όμως, όπως το να
στραφεί μια αγωγή και κατά ενός παιδιού δυόμισι ετών, είναι ενδιαφέροντες…