ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παρισινά βήματα

Περπατάω ατελείωτα, χωρίς να με πνίγει ο προορισμός, χωρίς να κοιτώ το ρολόι,
χωρίς να μου σφίγγουν τον λαιμό όσα άφησα πίσω μου ή όσα με περιμένουν, με τον
παρισινό, κρύο και ηλιόλουστο αέρα να εισχωρεί στα πνευμόνια μου ξέρω ότι
ανήκω αλλά ταυτόχρονα είμαι ελεύθερη τούτη εδώ την ώρα, κατηφορίζοντας τη Σαν
Ελιζέ, ασύλληπτα ελεύθερη…

Περπατάω και με κάθε βήμα αδειάζω, κλείνω λογαριασμούς χωρίς καμιά εγκεφαλική
απόφαση, συμφιλιώνομαι με το βάρος της γνώσης, με τη ζωή. Μάγοι είναι αλήθεια
δεν υπάρχουν, σου πήρε καιρό να το αποδεχτείς, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι
μέρες γίνονται λιγότερο όμορφες, αρκεί να ξέρεις να βλέπεις, από το διπλανό
μαξιλάρι αργότερα (πόσο αργότερα;) ο παλιός συνένοχος ενός έρωτα, μιας ύπαρξης
κι αρκετών πόλεων θα σου χαμογελάσει, «καλώς ήρθες», «γεια σου», ο χρόνος που
μεσολάβησε εκμηδενίζεται, βυθίζεται στο γνώριμο χαμόγελο…

Περπατάω και το κρύο εγκαθίσταται στα μάγουλά μου, είναι ωραίο τούτο το
ξύπνημα, καινούργιοι δρασκελισμοί που δεν διαγράφουν τίποτε από τη διαδρομή,
δεν καταδικάζουν και δεν τοποθετούν σε βάθρα, δικά μου όλα, κομμάτι μου ερήμην
των πάντων, η συνύπαρξη είναι δύσκολο πράγμα, συμφωνώ, η ανοχή ακόμη
περισσότερο, ναι, κι αυτή, μονάχα που έτσι με λένε…

Περπατάω και στα αυτιά μου φτάνουν ήχοι από φωνές κα μουσικές που λίγα 24ωρα
πριν αδυνατούσα να ακούσω, στην τσάντα μου ο Πορτογάλος συνάδελφος επιχαίρει,
«σε μένα τα χρωστάς όλα τούτα», απλώνει και το χέρι του σε μια θεατρική κίνηση
για να αγκαλιάσει όλο το Παρίσι, όχι, συνεξόριστέ μου, σε κανέναν δε χρωστώ
τίποτε πια, μονάχα στην ψυχή μου και τα χείλια μου που ανοίγουν σ’ αυτό το
παράδοξο, άνευ ορθολογικού αιτίου, χαμόγελο…

Περπατάω ­ και κοντοστέκομαι στη βιτρίνα – καθρέφτη, κάτι μου θυμίζεις εσύ
κυρά μου, μπορεί να ‘χεις κοντά μαλλιά και κύκλους κάτω από τα μάτια, να ‘σαι
μαμά και κουρασμένη ­ αλλά είσαι εσύ, δεν κάνω λάθος, οι γραμμές σου δεν
μπλέκονται με κανενός άλλου…

Καλωσήρθες…