ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το παράπονο του εφημέριου

6.04: τον βγάζουν από το κελί. 6.06: τον δένουν στην καρέκλα. 6.07: ένεση
στο δεξί χέρι. 6.08: ένεση στο αριστερό χέρι. 6.14: προφέρει τα τελευταία του
λόγια. 6.17: μοιραία δόση και στα δύο χέρια. 6.22: διαπιστώνεται ο θάνατός
του.

Μιγκέλ Φλόρες: ο Μεξικανός βιαστής και δολοφόνος λίγες ώρες πριν από την εκτέλεσή του

Έξω από τις φυλακές της Χάντσβιλ είχαν συγκεντρωθεί την περασμένη Πέμπτη δύο
ομάδες διαδηλωτών. Οι μεν κρατούσαν μεξικανικές σημαίες και φώναζαν: «Ποιος
τον σκότωσε; Ο Μπους, ο Μπους! Δολοφόνε, δολοφόνε!». Οι δε κρατούσαν
φωτογραφίες της Άντζελα Τάισον, της κοπέλας που βίασε και δολοφόνησε ο Μιγκέλ
Φλόρες πριν από 11 χρόνια. Είχε πανσέληνο και έκανε κρύο. Ο εκπρόσωπος του
Τμήματος Ποινικών Υποθέσεων άρχισε να διαβάζει το επίσημο μέρος της υπ’
αριθμόν 146 εκτέλεσης που ενέκρινε ο Τζωρτζ Μπους. Ο μελλοθάνατος
συμπεριφέρθηκε καλά. Φαινόταν βέβαια φοβισμένος. Όταν πρόφερε τα τελευταία του
λόγια, δεμένος στην καρέκλα, σήκωσε το κεφάλι και ζήτησε από τους γονείς της
κοπέλας να τον συγχωρέσουν.

Αλλά ο πατέρας Τάισον δεν του έκανε τη χάρη. «Σκότωσαν ένα ζώο», θα πει στη
συνέχεια στους δημοσιογράφους. «Άργησαν έντεκα χρόνια να το κάνουν. Ζώα σαν
τον Μιγκέλ Φλόρες πρέπει να γνωρίζουν ότι στο Τέξας δεν μένει ατιμώρητος
κανείς. Συγγνώμη δεν υπάρχει. Δεν τον συγχωρούμε». Ο γενικός πρόξενος του
Μεξικού, που βρίσκεται ανάμεσα στο πλήθος, δεν μπορεί να πιστέψει αυτά που
έγιναν. Πριν από λίγες ώρες είχε μάθει ότι το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε με
ψήφους 5-4 το αίτημα της υπεράσπισης να ξαναγίνει η δίκη επειδή η ποινή
βασίστηκε στην έκθεση ενός ψυχιάτρου που χαρακτήρισε τον Φλόρες επικίνδυνο
χωρίς να τον συναντήσει ποτέ. Ο μόνος που θα μπορούσε να διατάξει την αναβολή
της εκτέλεσης ήταν ο Τζωρτζ Μπους ­ που φυσικά δεν το έκανε.

Στην εκτέλεση παρέστησαν οι πέντε «συνήθεις» δημοσιογράφοι: ο πιο παλιός
μετράει ήδη 200 εκτελέσεις. Απαγορεύτηκε, αντίθετα, η παρουσία του
δημοσιογράφου που είχε ζητήσει ο μελλοθάνατος: του Ιγκνάθιο Καριόν από την «Ελ
Παΐς», ο οποίος τον είχε συναντήσει και είχε μιλήσει μαζί του ένα μήνα
νωρίτερα. Δεν μπορεί, είπαν, να είναι κάποιος και δημοσιογράφος και φίλος της
οικογενείας. Ο Φλόρες ζήτησε έτσι να τον δει μαζί με τη μητέρα του, στην
τελευταία επίσκεψη που δικαιούτο. Κι ενώ προσπαθούσε να την παρηγορήσει («Μην
κλαις. Όλα τελειώνουν. Και μετά θα είναι καλύτερα»), στράφηκε σ’εκείνον και
του είπε: «Κρίμα που δεν θα είσαι παρών. Θα αισθάνομαι πιο μόνος. Κανείς από
την οικογένειά μου δεν έχει τη δύναμη να ‘ρθει».

Όταν τελείωσε η επίσκεψη, ο Ισπανός δημοσιογράφος πήγε να πάρει καφέ από το
αυτόματο μηχάνημα. Κι εκεί συνάντησε τον εφημέριο των φυλακών και άκουσε τα
παράπονά του. «Πολλή δουλειά. Και την άλλη εβδομάδα θα είναι χειρότερα. Στο
πρόγραμμα είναι τρεις ή τέσσερις, δεν θυμάμαι. Γι’ αυτόν εδώ, πάντως, έκανα
ό,τι μπορούσα. Του εξασφάλισα ένα τσιγάρο, παρ’ όλο που απαγορεύεται. Αλλά δεν
μου είπε αν το θέλει πριν ή μετά το δείπνο».