[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ήταν φθινόπωρο του 1985 όταν από το υπουργείο Περιβάλλοντος – Χωροταξίας και
Δημοσίων Έργων ανακοινώθηκε ένα «πλήρες και ολοκληρωμένο χρονοδιάγραμμα των
έργων που απαιτούνται για την εκτροπή του Αχελώου ποταμού προς τον Θεσσαλικό
Κάμπο», σύμφωνα με το οποίο τα έργα θα είχαν ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του
1992!

Σήμερα, 15 χρόνια μετά την εξαγγελία και εννέα από την προγραμματισμένη
ολοκλήρωση των έργων, τα νερά του Αχελώου αποτελούν ακόμη όνειρο θερινής
νυκτός για τους γεωργούς της Θεσσαλίας, και όχι μόνον αυτό: η κατασκευή των
έργων δεν εξαρτάται πλέον από τη θέληση ή όχι του Ελληνικού Δημοσίου ή από τις
οικονομικές δυνατότητες της χώρας, αλλά από τις αποφάσεις του Συμβουλίου της
Επικρατείας.

Και δεν είναι η πρώτη φορά που το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο, κατά την πάγια
τακτική του τις τελευταίες δύο δεκαετίες, γίνεται αφορμή για σημαντική χρονική
καθυστέρηση στην υλοποίηση μεγάλων αναπτυξιακών έργων. Και ναι μεν το ΣτΕ
ασχολείται με το θέμα και αποφασίζει το μερικό ή ολικό σταμάτημα των έργων
ύστερα από προσφυγές κάποιων οικολογικών ή άλλων οργανώσεων, αλλά το πρόβλημα
είναι ότι στις αποφάσεις του μοιάζει να θέλει να προστατεύσει το δένδρο και
όχι το δάσος.

Η εκτροπή μέρους των νερών του Αχελώου προς τη Θεσσαλία χαρακτηρίζεται από
όλους τους αρμόδιους επιστήμονες ως απολύτως αναγκαίο έργο προκειμένου να μη
μετατραπεί σε έρημο ο Θεσσαλικός Κάμπος, αλλά και για να καταστεί δυνατή η
απαραίτητη αναδιάρθρωση των καλλιεργειών στην περιοχή. Αυτό είναι το μείζον.
Φυσικά κατά την κατασκευή ενός τεχνικού έργου κάποια βλάβη στο φυσικό
περιβάλλον επέρχεται και το πρόβλημα είναι να παρθούν όλα τα αναγκαία εκείνα
μέτρα τα οποία θα ελαχιστοποιήσουν αυτές τις βλάβες. Από το σημείο αυτό όμως
μέχρι να αποφασίζεται ότι η διατήρηση του περιβάλλοντος χώρου ενός μοναστηριού
είναι σημαντικότερο πράγμα από την επίλυση του οικονομικού προβλήματος
χιλιάδων αγροτών και την αύξηση της γεωργικής παραγωγής στην πλέον εύφορη
πεδιάδα της χώρας, υπάρχει μια κάποια απόσταση. Πολύ περισσότερο μια και η
βλάβη που θα υποστεί η περιοχή όπου βρίσκεται το μοναστήρι δεν είναι βέβαιη
αλλά πιθανολογείται!

Όχι πως δεν έχει και το αρμόδιο υπουργείο τις ευθύνες του στην όλη ιστορία,
αλλά και εκεί στο ΣτΕ κάποια στιγμή θα πρέπει να δουν τα πράγματα με
περισσότερο ρεαλιστικό τρόπο…