Η κάθαρση ήρθε με ισόβια

Την προαναγγελλόμενη διά στόματος εισαγγελέα κάθαρση για την υπόθεση της
δολοφονίας της 38χρονης Άντας Σίμου από τον σύζυγό της, δικηγόρο Γρηγόρη
Κούλα,… σφράγισαν με την ετυμηγορία τους οι δικαστές του Μεικτού Ορκωτού
Δικαστηρίου της Αθήνας τιμωρώντας τον με ισόβια κάθειρξη.

Γρηγόρης Κούλας. Ισόβια ήταν η ποινή που του επέβαλαν οι δικαστές για τη δολοφονία της συζύγου του Άντας Σίμου

Με την ποινή που στη συνείδηση του εισαγγελικού λειτουργού κ. Επαμεινώνδα
Βρακατσέλη ήταν συνώνυμη με την κάθαρση της οικογενειακής τραγωδίας την οποία
ο κατηγορούμενος προκάλεσε. Με την ποινή που στη συνείδηση των πέντε από τους
επτά δικαστές ­ τακτικούς και λαϊκούς ­ ήταν συνώνυμη με την τιμωρία ενός
εγκλήματος.

Ήταν λίγο μετά τις τρεις χθες το μεσημέρι, όταν ο Γρηγόρης Κούλας, ντυμένος
στα μαύρα όπως από την πρώτη μέρα της δίκης και στηριζόμενος στο μπαστούνι
του, βάδισε με δυσκολία προς το εδώλιο του κατηγορουμένου. Εκεί που ο ίδιος
οδήγησε τον εαυτό του μετά τον στραγγαλισμό της συζύγου και μητέρας των τριών
ανήλικων παιδιών τους, μέσα στο σπίτι τους, στην Κηφισιά, στις 11 Μαΐου 1999.

Η πρόεδρος ανακοίνωσε την απόφαση στην οποία είχαν καταλήξει έπειτα από την
πολυήμερη ακροαματική διαδικασία, κηρύσσοντας, κατά πλειοψηφία με ψήφους 5
έναντι 2, ένοχο τον κατηγορούμενο χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Μόνο δύο ένορκοι
πείστηκαν από τα στοιχεία της δίκης και την προσωπικότητα του κατηγορουμένου
ότι ο Γρηγόρης Κούλας δολοφόνησε την Άντα ευρισκόμενος σε κατάσταση βρασμού
ψυχικής ορμής.

Μόλις ο κατηγορούμενος άκουσε την ετυμηγορία της πλειοψηφίας γνώριζε πολύ καλά
και λόγω της δικηγορικής του ιδιότητας ότι η επακόλουθη ποινή ήταν μονόδρομος.
Δεν χρειάστηκε παρά να περάσουν μόνο λίγα λεπτά μέχρι να επικυρωθεί και τυπικά
η ισόβια κάθειρξη. Στο μικρό χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ο Γρηγόρης Κούλας
με δυσκολία κατάφερε να διατηρήσει την ψυχραιμία του. Το βλέμμα του ήταν
«καρφωμένο» στο κενό. Κτυπούσε τα δάκτυλά του νευρικά στο μπαστούνι. Η ελπίδα
να γλιτώσει τα ισόβια δεσμά είχε μόλις σβήσει… Όσο για τη σκέψη του, κανείς,
εκτός από τον ίδιο, δεν μπορεί να γνωρίζει πού είχε χαθεί…

Τα συναισθήματα μετά την έκδοση της απόφασης και την καταδίκη του δράστη, όπως
συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι αντιφατικά. Λίγα βήματα πιο πίσω από
το εδώλιο η μητέρα και η αδελφή του θύτη, αλλά και ο πατέρας του θύματος,
είχαν καταλάβει εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις στο ακροατήριο. Η οικογένεια του
Γρηγόρη Κούλα, που βρίσκεται διαρκώς στο πλευρό του, έβλεπε τον δικό τους
άνθρωπο να βγαίνει ηττημένος από την πρώτη μάχη με τη Δικαιοσύνη, ελπίζοντας
πως δεν έχασε και τον πόλεμο, αφού θα κριθεί και σε δεύτερο βαθμό από το
Εφετείο.

Ο πατέρας της Άντας, από την άλλη πλευρά, μόλις συνειδητοποίησε ότι η τιμωρία
ήταν ισόβια αποχώρησε διακριτικά από τη δικαστική αίθουσα. Γι’ αυτόν η κάθαρση
ήταν εκτός από τιμωρία και δικαίωση ηθική για τη μνήμη της αγαπημένης του
κόρης, αλλά και για τα ανήλικα παιδιά της που δεν έπαψε στιγμή να φροντίζει
μετά τον δικό της χαμό.