ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ζωή που χάνεται…

Ανέβαινε την πλατεία τραγουδώντας με στεντόρεια φωνή τραγουδάκι ερωτικό ­ από
τα αποκαλούμενα και καψούρικα.

Σούσουρο πάνω από τα τραπέζια του καφέ ράγισε την πλήξη των θαμώνων.

«Να τος πάλι ο τρελός».

Η γραβατωμένη παρέα δεν έκανε προσπάθεια να κρύψει το γέλιο της.

Κατέβασε το βλέμμα και υποκλίθηκε μπροστά τους.

Το βαθύ αίσθημα απώλειας που τον τύλιγε, κατέληγε σε απελπισμένους
λαρυγγισμούς. «Φτάνει να γυρίσεις…».

Την ίδια στιγμή, εκείνοι φούσκωναν από ευγνωμοσύνη.

Του Θεού o κολασμένος, τους θύμιζε πως η μοίρα τούς έταξε στην πλευρά των
ευνοημένων. Κανένα αίσθημα απώλειας δεν τους τάραζε.

Ο νεαρός με το διακριτικά ψεκασμένο μαλλί, ανέτρεξε σε αισθήματα συμπόνιας και
τον ελέησε με ένα χαμόγελο. Την ίδια στιγμή σήκωνε το κινητό του αποσώνοντας
μια φράση: «… Σοφοκλέους».

Το κινητό ­ με τις χίλιες και μια υπηρεσίες ­ έκανε τα μαγικά του και
συνδέθηκε με ναούς ­ καπιταλιστικούς τους έλεγαν κάποτε, οικονομικής
ορθοδοξίας τους θεωρούν τώρα.

«Φτάνει να γυρίσεις….», συνέχισε το «κλάμα» ο τρελός και απομακρυνόταν.

Το κινητό άρχισε να δίνει τιμές. Μια σκιά διαπέρασε το βλέμμα και η λακ στο
μαλλί αναταράχτηκε…

Κάθετη πτώση τιμών.

Και σήμερα χαμένος….

Τώρα ήταν η σειρά του να νιώσει το αίσθημα της απώλειας.

Τραγούδια για την περίπτωση και την κοινωνική του θέση δεν υπήρχαν,
δυστυχώς…

«Η ζωή που περνά και χάνεται…», έσβηνε τώρα η φωνή του τρελού στην άκρη του δρόμου.