[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο «Εκατομμυριούχος», η πασίγνωστη τηλεοπτική εκπομπή, ήρθε (σε όσες
τηλεοράσεις και χώρες προβάλλεται) να απαντήσει και σ’ εκείνους που θεωρούσαν
την κακή τηλεόραση των ριάλιτι ­ έστω ­ ως αναγκαίο κακό.

Πολλοί μύθοι καταρρίπτονται πλέον από τον (κάθε) Σπύρο αλλά κυρίως ο μύθος της
σύνδεσης της ακροαματικότητας με την τρας Τι Βι. Έτσι το επιχείρημα «είναι
κακό αλλά πουλάει ­ τι να κάνω το κανάλι χρειάζεται διαφήμιση», ακυρώνεται
αφού ο «Εκατομμυριούχος» κατάφερε να αποδείξει ότι η τηλεθέαση μπορεί να
εκτοξευθεί στα ύψη χωρίς κουτσομπολίστικες ή δρακουλιάρικες εκπομπές.

Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς ιδιαίτερα για τον
«Εκατομ-μυριούχο». Το ποιοι τον βλέπουν είναι σαφές από το ευρύτατο φάσμα
ηλικιών και ιδιοτήτων των συμμετεχόντων. Το πόσοι τον βλέπουν επίσης (από τις
ιδιαίτερα υψηλές ακροαμα-τικότητες).

Αξίζει μόνο να σταθούμε σε δύο ακόμη στοιχεία:

Πρώτον, ότι αν και παιχνίδι γνώσεων (και εκ των πραγμάτων στατικό), έχει
καταφέρει να είναι και αισθητικά αποδεκτό ως τηλεοπτικό θέαμα. Ο φιλικός και
σχετικός παρουσιαστής, η εξαιρετική χρήση των εκπλήξεων (βοήθειες), η σωστή
(και όχι υπερβολική) ταχύτητα της εκπομπής και, τέλος, η ποικιλία των
ερωτήσεων αποδεικνύονται κομβικά σημεία συνάντησης της ποιότητας με την
ακροαματικότητα. Ακόμη και το χρηματικό βραβείο (όσο υψηλό κι αν είναι)
ξεφεύγει από τη συνηθισμένη λειτουργία του τζόγου.

Αλλά το σημαντικότερο είναι πως ο «Εκατομμυριούχος» αναδεικνύει τη μέχρι
σήμερα ευκολία εκείνων που δήθεν επέλεγαν το ριάλιτι ως «αναγκαίο κακό», ως
αποκλειστική συνταγή υψηλής ακροαματικότητας.

Οι εκτιμήσεις δηλαδή του τύπου «αυτά θέλει ο κόσμος, αφού τα βλέπει»
αποδεικνύονται (τουλάχιστον για κάποιες εκπομπές) όχι μόνο ψευδείς αλλά και
ενδεχομένως εκ του πονηρού.

Ψευδείς, διότι η μέτρηση ακροαματικότητας είναι συνδεδεμένη και με τις
δυνατότητες επιλογής του ακροατή, και εκ του πονηρού, αφού μερικές φορές απλώς
συγκαλύπτει την ανικανότητα των συντελεστών μερικών ριάλιτι.