ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χαιρετίσματα στο Διάστημα

Ας με πουν άτομο που στερείται φαντασίας ­ καρφί δεν μου καίγεται. Δηλώνω, εν
γνώσει των συνεπειών, πως προτιμώ τα «ταξίδια» μου από το μπαλκόνι της
Ραχούλας, με τη θάλασσα απλωμένη μπροστά να φωτίζεται τα καλοκαιριάτικα βράδια
από το γρι-γρι, και τα Γιάλτρα απέναντι σκαρφαλωμένα στην πλαγιά του βουνού,
από την «περιπέτεια» στο Διάστημα, απ’ όπου θα έστελνα μήνυμα στα κορίτσια μου
«σας αγαπώ, γλυκιές μου». Προτιμώ χίλιες φορές τη δική μου «βάση εκτόξευσης»
στο αστρικό σύμπαν που λαμπυρίζει στις κορυφογραμμές των λόφων και πάνω από τα
κεραμίδια της στέγης μου από τα τρομερά ­ για μένα ­ κοσμοδρόμια στη μέση του
πουθενά. Ως ανθρώπινη ύπαρξη είμαι πεπερασμένη, μαγεία βρίσκω στην ανακάλυψη
της Γης που με σηκώνει, στις μυριάδες γωνιές της που λαχταρώ να πάω, στους
χαμένους πολιτισμούς και στα μονοπάτια που ανεξερεύνητα με μαγνητίζουν. Εδώ,
κάτω. Όπου υπάρχει μέρα και νύχτα. Όπου τα χρώματα και οι μυρωδιές δεν
μετριούνται. Και όπου ψοφάω για προκλήσεις που κανένα κομπιούτερ δεν μπορεί να
επεξεργαστεί.

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω από το θαύμα της επιστήμης του Διαστήματος. Τα όριά μου
είναι άλλα και αλλού θα ευχόμουν να τα εξαντλήσω. Ξελογιάζομαι από το
«φινιστρίνι» μιας μικρής πανσιόν στην Άνδρο, από τις παραλίες του Πόνταμου στη
Χάλκη και της Αγίας Μαρίνας στη Σύμη, από το «δέντρο που περπατάει» στον
Αμαζόνιο και από τη Μεντίνα της Φεζ στο Μαρόκο. Εν ολίγοις, πουλάω την ψυχή
μου για τον έναν πλανήτη και πετάω τη σκούφια μου για να γυρίσω όσο αντέχουν
τα κουράγια μου. Άντε, ας πω πως κάπου στο βάθος της ψυχής μου υπάρχει η
περιέργεια να δω τη Γη από πολύ ψηλά, κάνοντας τρεις περιστροφές. Αλλά αυτό
και μόνο.