Χρυσοί ήρωες στην Ολυμπιάδα της ζωής και της θέλησης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
12 λεπτά
Ο ένας, 20χρονος φοιτητής της Ιατρικής, ο άλλος, 29χρονος τηλεφωνητής από
τη Ρόδο και ο τρίτος, ένας 38χρονος τραπεζικός υπάλληλος.
Είναι οι τρεις χρυσοί Ολυμπιονίκες της Παραολυμπιάδας του 2000, οι οποίοι
επέστρεψαν πριν από μερικές ώρες από το Σίδνεϊ φέρνοντας τέσσερα χρυσά
μετάλλια και όνειρα για νέες νίκες στον αθλητισμό.
Γιατί την άλλη νίκη, της ζωής, την κέρδισαν από παιδιά.
Όταν αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν τις σωματικές τους αναπηρίες και να
μάθουν να ζουν με αυτές. Τότε προσάρμοσαν την καθημερινότητά τους στα σωματικά
τους προβλήματα, αλλά δεν συμβιβάστηκαν, γιατί τον αγώνα αυτό τον κέρδισαν κι
ήθελαν να αγωνιστούν για κάτι πιο δύσκολο.
Ο Κωνσταντίνος Φύκας, δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης στην κολύμβηση, ο Θάνος
Μπαράκας, χρυσός Ολυμπιονίκης στο μήκος και ο Στέφανος Αναργύρου, χρυσός
Ολυμπιονίκης στη σφαιροβολία, γεννήθηκαν για να δίνουν μάχες και να τις
κερδίζουν.
Άλλωστε, μπορεί να είναι ακόμα συγκινημένοι με τις επιτυχίες τους, αλλά
είναι ήδη έτοιμοι για τις επόμενες νίκες…
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΥ
Άτομο με ειδικές ανάγκες είμαι μόνο στα χαρτιά
 |
|
«Εδώ και τρία χρόνια έχω στερηθεί πολλά για την προπόνηση. Δεν με πειράζει |
«Αν δεν μπορώ να κάνω κάτι καλά, έτσι όπως το θέλω εγώ, δεν το κάνω. Για
εκείνους που κάνουν πρωταθλητισμό δεν υπάρχει άλλη θέση στο μυαλό τους εκτός
από την πρώτη, αυτός είναι κανόνας». Για τον 38χρονο Στέφανο Αναργύρου, χρυσό
Ολυμπιονίκη στη σφαίρα, η πραγματικότητα απλώς επιβεβαίωσε τον δικό του κανόνα
και τον ανέβασε στο πρώτο σκαλί του βάθρου στους Παραολυμπιακούς του Σίδνεϊ.
Έξω από την πόρτα του σπιτιού του στη Νίκαια, η μπλε βαλίτσα από τους αγώνες
είναι ακόμα γεμάτη. Ο ίδιος φορά ακόμα την μπλούζα που γράφει «HELLAS» και μία
φόρμα.
Το χρυσό μετάλλιο δεσπόζει στο ξύλινο έπιπλο, πάνω από τα άλλα μετάλλια που
έχει πάρει και τριγυρισμένο από τις δεκάδες διακρίσεις του.
Καθισμένος στο καροτσάκι του, κινείται με χαρακτηριστική άνεση στον χώρο.
Τίποτα στη διάταξη του σπιτιού δεν έχει τοποθετηθεί με ειδικό τρόπο, ώστε να
τον εξυπηρετεί. Δεν χρειάζεται άλλωστε.
Ο Στέφανος ανοίγει το ντουλάπι της κουζίνας για να φτιάξει καφέ. Ξαφνικά
πετάγεται να πιάσει το τηλέφωνο, που χτυπά συνεχώς. «Άτομο με ειδικές ανάγκες
είμαι μόνο στα χαρτιά, στην πραγματικότητα νιώθω μία χαρά», λέει και ξεκινά να
διηγείται την πορεία του στον αθλητισμό.
Παίκτης τού πόλο στην παιδική του ηλικία στην τοπική ομάδα της Ύδρας, όπου και
μεγάλωσε, λάτρευε τις καταδύσεις, το ψαροντούφεκο και το κυνήγι. Είκοσι ετών
φεύγει από το νησί, είχε διοριστεί στην Εθνική Τράπεζα, στην Αθήνα. Συνεχίζει
τον αθλητισμό. Κάνει μπόντι μπίλντινγκ. Το 1989 έγινε το ατύχημα.
Παράλυση από ατύχημα
«Δεν ήταν κάτι σοβαρό. Όμως το αυτοκίνητο έπεσε από πάνω μας. Ο φίλος μου δεν
έπαθε τίποτα. Εγώ έπαθα συντριπτικό κάταγμα και παράλυση των κάτω άκρων», λέει
και η φωνή του δεν κομπιάζει, δεν στέκεται καν σε κάποιο σημείο της ιστορίας,
παρά το ότι διηγείται το γεγονός που άλλαξε τη ζωή του. Ευχαριστεί τον Θεό που
ζει. Ύστερα από ένδεκα χρόνια ξέρει πως «από τη ζωή όλα πρέπει να τα περιμένει
κανείς» και παραδέχεται ότι «είναι δύσκολο την Παρασκευή να είσαι καλά και την
Κυριακή το πρωί να ξυπνάς τετραπληγικός».
Στο νοσοκομείο που πήγε για αποκατάσταση στην Αγγλία γίνονταν αγώνες για νέους
αθλητές. Το γήπεδο ήταν ακριβώς δίπλα και ο Στέφανος έβλεπε από το παράθυρό
του. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να αποφασίσει να ασχοληθεί ξανά
με τον αθλητισμό.
Η συζήτηση με τον Στέφανο συνεχίζεται χωρίς καμία άλλη αναφορά στο ατύχημα. Η
πραγματικότητα αλλά και η δική του συμπεριφορά δείχνει ότι το θέμα δεν είναι
εκεί. Δεν χρειάζεται να εξηγήσει περισσότερα ή να επεκταθεί σε λεπτομέρειες.
Είναι φανερό ότι η ζωή του δεν έχει τίποτα το διαφορετικό από τη ζωή ενός
οποιουδήποτε άλλου αθλητή.
Από το πόλο στη σφαίρα
 |
|
«Θα βάλω τα δυνατά μου να πάρω χρυσό μετάλλιο και στην Αθήνα το 2004» |
Το 1994 ξεκινά προπονήσεις στις ρίψεις. Έναν χρόνο μετά γεννώνται τα τρίδυμα
αγοράκια του. Είχε αποδεχθεί ότι η καθημερινότητά του ήταν πια διαφορετική. Το
κυνήγι σταμάτησε, το ίδιο και οι καταδύσεις και το πόλο για να δώσουν τη θέση
τους στη σφαίρα. Το άθλημα που τον έχει φέρει πολλές φορές στο βάθρο και
μάλιστα στην πρώτη θέση.
Οι προπονήσεις σκληρές, τρεις με τέσσερις ώρες την ημέρα, στο γήπεδο της
Καλλιθέας και στο προσωπικό του γυμναστήριο. Εδώ και έξι χρόνια είναι πρώτος
στην Ελλάδα και πριν από δύο χρόνια πήρε χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Φέτος, δεν πήγε διακοπές στην αγαπημένη του Μύκονο ούτε είδε τους φίλους του.
Υπόσχεση για το 2004
Αν και χρυσός Ολυμπιονίκης, φαίνεται παραπονεμένος και αυστηρός με τον εαυτό
του. «Είχα πολύ άγχος και δεν έκανα την επίδοση που ήθελα. Δεν είμαι
αχάριστος, ήθελα όμως να ρίξω πάνω από δέκα μέτρα γιατί ξέρω ότι μπορώ και το
έχω ξανακάνει», λέει και δίνει υπόσχεση στον εαυτό του ότι θα βάλει τα δυνατά
του στο Παγκόσμιο, σε έναν χρόνο και φυσικά στην Αθήνα το 2004.
Έως τότε εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να αποφύγει τους τραυματισμούς, να
συνεχίσει να τα πηγαίνει καλά στους αγώνες ανεβάζοντας τις επιδόσεις του και
φυσικά να καταφέρει η χώρα του να διοργανώσει με επιτυχία αυτούς τους αγώνες.
«Είναι υπόθεση εθνική και όχι προσωπική και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε
όλοι», λέει και είναι φανερή η αγάπη του για την πατρίδα. Για μία Ελλάδα που
όπως λέει ο ίδιος «σαν να μην ξέρει ότι υπάρχουν ανάπηροι και τετραπληγικοί.
Με ενοχλεί που δεν μπορώ να μπω όπου θέλω, αφού οι περισσότερες υπηρεσίες και
τα μαγαζιά δεν έχουν την κατάλληλη υποδομή».
Εκείνη τη στιγμή εισβάλλουν στο σπίτι ο Στέφανος, ο Βαγγέλης και ο Μιχαήλ
Άγγελος. Έχουν μόλις γυρίσει από τον παιδικό σταθμό. Όταν τους μίλησε από το
Σίδνεϊ, μόλις είχε πάρει το μετάλλιο, εκείνοι του είπαν: «Μπράβο που πήρες
χρυσό, αλλά μην ξεχάσεις και τα δώρα μας».
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΥΚΑΣ
«Ξυπνάω στις 6 για προπόνηση, μετά Πανεπιστήμιο, το απόγευμα προπόνηση,
βάρη το βράδυ. Είμαι αθλητής»
 |
|
Ποτέ δεν το σκέφτηκε. Το πρόβλημα το σωματικό δεν εμπόδισε τον Κωνσταντίνο |
Όλα ξεκίνησαν από την αγάπη του για το νερό. Όσο μεγάλωνε, προστέθηκε η θέληση
να ξεπεράσει τον εαυτό του… Και τα κατάφερε. Δύο χρυσά μετάλλια, η κατάρριψη
του δικού του παγκοσμίου ρεκόρ και μια καλή πορεία στην Ιατρική δεν είναι λίγα
για έναν 20χρονο.
Ο Κωνσταντίνος Φύκας επέστρεψε από τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ
φέρνοντας στις βαλίτσες του όχι μόνο δύο χρυσά μετάλλια στα 100 και τα 50
μέτρα ελεύθερης κολύμβησης, αλλά και τον αέρα του νικητή που πιστεύει ότι
μπορεί να ξεπεράσει και πάλι τον εαυτό του.
Ο 20χρονος Κωνσταντίνος μπορεί να γεννήθηκε με ένα χέρι, αυτό όμως δεν τον
εμπόδισε να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. «Άρχισα να κολυμπώ στα τέσσερά
μου χρόνια. Οι γονείς μου με πήγαν στο κολυμβητήριο την πρώτη φορά, αλλά
επειδή το αγαπούσα το νερό, συνέχισα». Η πορεία του από τότε ήταν σταθερά
ανοδική: στα 9 του χρόνια συμμετέχει στους πρώτους διασυλλογικούς αγώνες, στα
12 του στο πρώτο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στα 16 του στους Αγώνες της Ατλάντα
απ΄όπου επέστρεψε με αργυρό μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης και με
την υπόσχεση στον εαυτό του ότι στην επόμενη Ολυμπιάδα θα γίνει χρυσός… Όπως
και έγινε.
Ο σωστός προγραμματισμός, η θέληση και η αυτοπεποίθηση είναι τα «μυστικά» του
Κωνσταντίνου. «Από το 1996 και μετά δεν έχω χάσει ποτέ σε αγώνα. Η πορεία μου
ήταν σταθερή, είχα δουλέψει πολύ σκληρά και στο Σίδνεϊ πήγα για το χρυσό κι
έσπασα το δικό μου παγκόσμιο ρεκόρ», λέει στα «ΝΕΑ».
Όσο για τη σωματική του αναπηρία, δεν τον εμπόδισε, «δεν σκέφτηκα ποτέ ότι
είχα πρόβλημα, ούτε με αντιμετώπισαν ποτέ έτσι», λέει. Δεν είναι τυχαίο το
γεγονός ότι ο Κωνσταντίνος υπήρξε και άριστος μαθητής στο σχολείο, μπήκε στην
Ιατρική στα 17,5 του χρόνια και σήμερα βρίσκεται στο τρίτο έτος της Σχολής. Η
αυριανή του ειδικότητα, άλλωστε, δεν θα είναι άσχετη με την ιδιότητα του
αθλητή, αφού σκέφτεται να γίνει αθλητίατρος.
Αυτός είναι και ο λόγος που το πρόγραμμά του είναι βαρύ. «Ξυπνάω κάθε μέρα
γύρω στις 6.00 το πρωί, πάω για προπόνηση κι από εκεί κατευθείαν στο
Πανεπιστήμιο· το απόγευμα έχω πάλι προπόνηση και το βράδυ κάνω βάρη. Ναι,
είναι εξαντλητικό, αλλά τα καταφέρνω», λέει γελώντας. Παρ’ όλα αυτά βρίσκει
χρόνο για να βλέπει τους δικούς του ανθρώπους και τους φίλους του, βγαίνει,
«ακόμα και τους μήνες της προετοιμασίας έβγαινα, αλλά δεν ξενυχτούσα», δεν
έχασε «ούτε μια παρακολούθηση στα εργαστήρια της Σχολής» και η προπόνησή
διαρκούσε πάντα «τουλάχιστον τρεις ώρες την ημέρα».
Οι Αγώνες του Σίδνεϊ ήταν «η καλύτερη εμπειρία στη ζωή μου… μετά την
Ατλάντα», αλλά και «η μεγαλύτερη συγκίνηση που έχω νιώσει», τονίζει ο
Κωνσταντίνος, συμπληρώνοντας ότι μέσα από αυτή την εμπειρία «αναπτύχθηκαν
ομαδικές και φιλικές σχέσεις με όλους τους αθλητές της Αποστολής».
Τα σχέδιά του για το μέλλον είναι «ξεκούραση και ρεπό για δύο μήνες». Στη
συνέχεια σκοπεύει να δει φίλους και αγαπημένα πρόσωπα που είχε χάσει τον
τελευταίο καιρό λόγω των εντατικών προπονήσεων. Κι ύστερα, θα συνεχίσει την
προσπάθεια για τους επόμενους αγώνες. Για την Ολυμπιάδα του 2004 στην Αθήνα,
εύχεται «να μπορώ μέχρι τότε να αγωνίζομαι.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΠΑΡΑΚΑΣ
Να τερματίσω πρώτος κι ας πέσω πάνω στα κάγκελα
 |
|
Με το χρυσό μετάλλιο στο στήθος του, ο Ολυμπιονίκης από τη Ρόδο Θανάσης |
«Όταν τρέχω δεν φοβάμαι καθόλου. Το μόνο που θέλω είναι να τερματίσω.
Σκέφτομαι ότι θα τους περάσω όλους κι ας πέσω πάνω στα κάγκελα». Ο 29χρονος
Θανάσης Μπαράκας, ο χρυσός Ολυμπιονίκης στο μήκος τυφλών στην Παραολυμπιάδα
του Σίδνεϊ, δεν έχει βγάλει ακόμα το μετάλλιο από τον λαιμό του.
«Είναι πολύς ο κόσμος που θέλει να το δει και να το απολαύσει κι έτσι το φοράω
μέχρι να το χαρούν όλοι» και πρώτος εκείνος και η γυναίκα του η Ειρήνη, που
πίστευε στην επιτυχία του περισσότερο και από τον ίδιο. Ένα μετάλλιο που για
τον Θανάση είναι η καλύτερη επιβράβευση των προσπαθειών του αλλά και η
μεγαλύτερη καταξίωση στον χώρο του αθλητισμού και όχι απαραίτητα του ειδικού
αθλητισμού.
Το χρυσό είναι πάντα χρυσό και έχει την ίδια αξία σε όποια Ολυμπιάδα κι αν το
πάρει κανείς. Το ίδιο άλλωστε και οι αθλητές, «δεν διαφέρουν σε τίποτα» λέει ο
Θανάσης και συμπληρώνει: «Εντάξει, μπορεί ο αθλητής που βλέπει καλά να έχει
την ικανότητα να προσανατολίζεται πιο γρήγορα από ό,τι εγώ, από εκεί και πέρα
όμως δεν έχω τίποτα να ζηλέψω ούτε από τη δυναμική ούτε από την ταχύτητά του».
Γιατί η αξία του αθλητή δεν φαίνεται από την ώρα που χρειάζεται για να
προσαρμοστεί στον αγωνιστικό χώρο αλλά από τη στιγμή της εκκίνησης.
Και η στιγμή της πρώτης εκκίνησης ήρθε όταν ο Θανάσης ήταν 12 χρόνων. Τότε
μπήκε πρώτη φορά στον στίβο. Η όρασή του ήταν πολύ καλύτερη πριν από 16
χρόνια. «Στα 15 μου όμως έπρεπε να σταματήσω. Η όρασή μου είχε μειωθεί και
μπορούσα να διαβάσω μόνο το πρωί, τις ώρες δηλαδή που είχα προπόνηση.
Αναγκάστηκα να σταματήσω, γιατί διάλεξα το σχολείο από τον στίβο».
Η αγάπη του όμως για τον αθλητισμό αλλά και η φυσική κλίση του τον φέρνουν
ξανά στα 19 του χρόνια στην ομάδα ποδοσφαίρου τυφλών. Στα 26 του, πρόεδρος πια
στο αναπηρικό κίνημα Δωδεκανήσων, αποφασίζει να γίνει ο ίδιος παράδειγμα για
τα μέλη. Έτσι μπαίνει δεύτερη φορά στον στίβο.
Τότε έκανε προπονήσεις δύο φορές την εβδομάδα, «πιο χαλαρά», όπως λέει. Μπορεί
να το ονειρευόταν αλλά ίσως δεν τολμούσε να το σκεφτεί πιο σοβαρά. Η πρώτη
θέση στο μήκος τυφλών στο Πανευρωπαϊκό του 1999 ήταν καθοριστική. Αυτό ήταν, η
Ολυμπιάδα του 2000 έγινε από όνειρο στόχος.
Η προπόνηση σκληρή. Στις εφτά το πρωί ήταν στο γήπεδο και στις εννιά έπρεπε να
βρίσκεται στη δουλειά του, στο τηλεφωνικό κέντρο του Νοσοκομείου της Ρόδου. Το
απόγευμα πάλι προπόνηση.
Η προετοιμασία ήταν το ίδιο σκληρή, όπως για τον καθένα που κάνει
πρωταθλητισμό. «Μαθαίνεις να αναπτύσσεις τις αισθήσεις σου και κυρίως την
ακοή. Μαθαίνεις να κάνεις σταθερούς διασκελισμούς και να ακούς τον προπονητή
σου που είναι στη βαλβίδα και σου δίνει τη σωστή κατεύθυνση». Στο τρέξιμο
εκείνο που χρειάζεται είναι να έχεις έναν καλό συνοδό. Είναι ο άνθρωπος που
δένεται με τον αθλητή την ώρα του αγώνα και του μιλάει συνεχώς τη στιγμή που
τρέχει.
Μπορεί η προετοιμασία ενός αθλητή που μετέχει στην Παραολυμπιάδα να διαφέρει
σε ένα μέρος της από εκείνη των άλλων αθλητών, η ψυχολογική προσπάθεια όμως
είναι η ίδια. Ο Θανάσης είναι κατηγορηματικός, δεν πιστεύει ότι ο ψυχολογικός
αγώνας είναι μεγαλύτερος στην περίπτωσή του. «Η ψυχολογική προετοιμασία ξεκινά
από τα παιδικά μου χρόνια και έχει να κάνει με όλη μου τη ζωή και όχι
ειδικότερα με τους αγώνες. Τώρα πια στα 29 το πρόβλημα είναι σαν να μην
υπάρχει. Τον αγώνα μου σε αυτόν τον τομέα τον έχω ήδη δώσει». Και τον έχει
κερδίσει!
Όπως ελπίζει να κερδίσει και άλλα μετάλλια στην Ολυμπιάδα της Αθήνας αλλά και
στην επόμενη του 2008. «Ναι, θα είμαι εκεί και το 2008. Πιστεύω ότι μπορώ»
λέει φανερά ευτυχισμένος και περήφανος για τον εαυτό του και συνεχίζει:
«Εκείνο που θέλω είναι στην Αθήνα να πάρω μετάλλια, εκτός από το μήκος, στα
100 και στα 200 μέτρα και, φυσικά, να βελτιώσω τις ατομικές μου επιδόσεις».
Στις τρεις εβδομάδες διακοπών που του μένουν, το πρόγραμμα είναι γεμάτο με
κοινωνικές υποχρεώσεις και μάλλον ο Θανάσης δεν θα μπορέσει να φύγει για
διακοπές. Μετά θα ξεκινήσει την προετοιμασία του για το Πανευρωπαϊκό που θα
γίνει του χρόνου τον Ιούλιο. Αυτό το μετάλλιο πάντως, όπως λέει ο ίδιος, θα το
βάλει κάπου μέσα στο σπίτι, ώστε να μπορεί να το βλέπει η κόρη του, η 2χρονη Καρίν.
Google news
