ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αντίο Παύλο

«Ένα άγγιγμα μονάχα

/ δεν αρκεί

ένα κορμί μονάχα πέφτει

/ λίγο

Θέλουμε πιο πολλά

θέλουμε χώμα».

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Αυτή η πόλη ­ η Θεσσαλονίκη ­ είναι σαν να κυνηγάει την ψυχή μου. Σαν να με
διεκδικεί. Δεν ξέρω αν είναι οι ρίζες της Μακεδόνας μάνας μου που κάνουν τη
μισή μου καρδιά να στρέφεται πάντα κατά τον Βορρά, αλλά τούτη την πόλη την
ένιωθα πάντα σαν δική μου. Κι έχει συνδεθεί με μεγάλες χαρές αλλά και με
μεγάλες λύπες της ζωής μου.

Προχθές ήμουν πάλι εκεί. Για να αποχαιρετήσω έναν φίλο. Τον Παύλο Πετρίδη. Σε
μια Θεσσαλονίκη συννεφιασμένη και μελαγχολική, αλλά τρυφερή, γλυκιά, χωρίς
κρύο. Έτσι όπως ταίριαζε στην αταίριαστη ημέρα. Γιατί πώς να πάρεις απόφαση
ότι αποχαιρετάς έναν άνθρωπο δημιουργικό, γεμάτο ζωή, ευγένεια, χιούμορ,
σοφία. Έναν άνθρωπο που νιώθεις ότι δεν μπορεί να φύγει γιατί είναι τόσοι
πολλοί αυτοί που τον χρειάζονται ­ και ας είναι σίγουρα και κάποιοι που ίσως
ανακουφίστηκαν από την τολμηρή ιστορική του γλώσσα.

Και κοίτα να δεις που ήρθαμε τώρα εδώ, τόσοι πολλοί, να αποχαιρετήσουμε τον
Παύλο. Τον έφηβο που αρνιόταν να μεγαλώσει γιατί δεν ταίριαζε με την αισθητική
του και που «έδωσε νεανικότητα και ανθρώπινο πρόσωπο στην ιστορική έρευνα».
Τον «άρχοντα της ζωής» που σε έκανε να αντιληφθείς ότι η αισθητική δεν είναι
ελιτισμός, είναι πολιτισμός και ότι η μιζέρια είναι φτώχεια μυαλού και ψυχής.
Τον Παύλο που όταν παγιδευόσουν σε κάποιο ασήμαντο θυμό άπλωνε γενναιόδωρα το
καταλυτικό χιούμορ του και σε επανέφερε στο αληθινό μέτρο των πραγμάτων.

Εκεί ψηλά στο Πανόραμα μπορείς να δεις όλη την πόλη, καθώς κατρακυλάει ώς τη
θάλασσα. Όμορφη πόλη.