ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποιος ψάχνει;

Οι καλοί είναι «πιασμένοι» και από τους ελεύθερους, κάμποσοι είναι «γκέι», από
τους άλλους που μένουν ­ λέει αυτή η περιβόητη άποψη ­ πόσοι λέτε μένουν; Για
να καταλήξει στο λαϊκότροπον «οι άνδρες δεν υπάρχουν πια», πριν εξελιχθεί σε
ροζ ποταμούς λάιτ λογο-διάρροιας γυναικείων υπογραφών.

Λοιπόν, οι άνδρες υπάρχουν και απαντούν. Προκάλεσα την αντίδραση ­ είχα,
επομένως, χρέος να την ακούσω. Ποιος ζητάει να μάθει πού πήγαν οι άνδρες; Οι
γυναίκες, ας πούμε ­ εξηγώ. Αχά! αντίδραση με έμφαση. Όποιος δεν βρίσκει,
ψάχνει (μεταφέρω απλώς την παρατήρηση, στα όρια ενός είδους ανησυχίας). Ποιος
ψάχνει είπατε; Οι γυναίκες, επαναλαμβάνω, με εμφανή τη διάθεσή μου να κάνω τη
συζήτηση συντομότερη, αν και τέτοιες συζητήσεις δεν αναγνωρίζουν στη συντομία
αρετές.

Οι γυναίκες δεν ψάχνουν ­ καταλήγει εκείνος ­, είναι πολύ απασχολημένες για
κάτι τέτοιο. Μπορεί να ψάχνουν για πολλά άλλα πράγματα πλην των ανδρών, όπως
για παράδειγμα ένα καλό συμβόλαιο στη δουλειά, για ένα καλό αυτοκίνητο, για τη
σωτηρία της ψυχής, για την ειρήνη στον κόσμο, για ένα μετάλλιο, ένα
πρωτάθλημα, για την ιδέα, για τη συνταγή με τα χίλια καρύδια, αλλά για τους
άνδρες μην το ψάχνετε, γιατί αν το ψάχνετε θα τους βρείτε ­ είπε με σιγουριά,
έτοιμος να δώσει ονόματα και διευθύνσεις. Σωστά; Τι να πω; Ίσως. Δηλαδή αν οι
άνδρες είναι εδώ ­ κάνω να συμπεράνω ­ σημαίνει πως αυτοί δεν ψάχνουν για ένα
συμβόλαιο, για ένα αυτοκίνητο, για ένα πρωτάθλημα… ή, αν δεν είναι εδώ και
ψάχνουν σ’ αυτά ­ δεν μπορεί! ­ κάποια στιγμή θα συναντηθούν με τις γυναίκες!
Γιατί, ανησυχείς, λοιπόν, έχασες τίποτε; κλείνει την κουβέντα. Όχι, του
απαντώ, αλλά υποχρεώνομαι από το θέμα το ίδιο να επανέλθω. Πάντα ακαδημαϊκά.