ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι «δυνάστες» της ζωής μου

Αυτά τα «τέρατα» με κυνηγούν καθημερινά, είναι τα προσωπικά μου… Γκρέμλινς,
οι «δεινόσαυροι» και οι «κροκόδειλοι». Ο πρώτος και καλύτερος ακούει στο όνομα
«Λεωφόρος Μεσογείων». Ξεκινώ πάντα αισιόδοξη ­ σήμερα, λέω, θα με λυπηθεί ­
και σκοντάφτω στην πρώτη «ουρά» στα φανάρια πίσω από την εκκλησία της Αγίας
Παρασκευής. Πέντε λεπτά, αν είμαι τυχερή, για να βγω στη Λεωφόρο. Τριπλάσιος
χρόνος αν έχει μεγάλη εισροή από την πλατεία του προαστίου. Κι έπειτα, στα
πενήντα μέτρα, άλλο στοπ, το πρώτο στην ευθεία της διαδρομής. Πάντα αισιόδοξη
παραμιλώ, «άντε καλά μου φαναράκια», και μετά από άλλο ένα δεκάλεπτο πλησιάζω
στο Νομισματοκοπείο όπου αρχίζει το «σημειωτόν» ­ γκάζι, τρία μέτρα, φρένο,
γκάζι ­ φρένο μέχρι το περιβόητο «σημείο ενημέρωσης οδηγών» του Δήμου Αθηναίων
πριν από το Πεντάγωνο. Συμπληρώνω ήδη πάνω από ημίωρο και η ηλεκτρονική
πινακίδα συνήθως με πληροφορεί «χρόνος μέχρι το Κέντρο πάνω από 35 λεπτά».
‘Υστερα, μετά κόπων και βασάνων, η είσοδος στη «σούδα» που βγάζει στη
Βασιλίσσης Σοφίας. Στη μέση, ο λεωφορειόδρομος με τις δύο λουρίδες έρημος.
Δεξιά και αριστερά ­ μπαίνουν και τα αυτοκίνητα από τη Μιχαλακοπούλου ­ η
απόλυτη συμφόρηση. Και πάει λέγοντας, μέχρι το «Χίλτον». Εκεί επικαλούμαι τη
βοήθεια εξ ουρανού. Ματαίως, είναι πολλοί που απευθύνουν την ίδια έκκληση.
Κάποτε, πλησιάζω στον τόπο εργασίας. Νέες δεήσεις για το τέρας που λέγεται
«χώρος παρκαρίσματος». Ανεβαίνω ασθμαίνοντας τα σκαλιά. Εκεί παραμονεύει ο
«δυνάστης χρόνος». Όχι, βεβαίως, για μένα μόνον, αλλά για όλους. Όμως όταν
πονάει το δικό σου δάχτυλο, που λέει ο λόγος, σε παρηγορεί που πονεί και των άλλων;