30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΗ UNICEF

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Ζαχάρω.

ΑΓΑΠΑ: Την οικογένειά του.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Ιστορικά και κοινωνιολογικά βιβλία.

ΕΚΤΙΜΑ: Τις σχέσεις με τους φίλους του.

ΕΞΟΡΓΙΖΕΤΑΙ: Με την αλαζονεία κάθε μορφής εξουσίας.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Τον καιροσκοπισμό και την υποκρισία.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Σε έναν κόσμο με λιγότερη φτώχεια.

Δεν μετανιώνει ούτε έχει κουραστεί με τις τόσες θητείες του. Υπήρξε
βουλευτής, πρόεδρος της ΓΣΕΕ και υφυπουργός Εργασίας και αντιμετωπίζει τη νέα
του ιδιότητα σαν πρόκληση, γιατί ξέρει ότι τίποτα δεν χαρίζεται, αλλά
κατακτιέται. Πιστεύει ότι το πρόβλημα των νέων σήμερα δεν είναι οικονομικό,
αλλά προτύπων και αξιών, ενώ για τη φτώχεια και την ανεργία δεν φταίει η
παγκοσμιοποίηση, αλλά οι ατολμίες και οι εξαρτήσεις των κυβερνήσεων.

ΕΡ.: Πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Συνεργασίας με τη Unicef. Έχει σχέση η
νέα σας ιδιότητα με τις προηγούμενες;

ΑΠ.: Κοινές αρχές, αξίες, βιώματα, κοινούς σκοπούς.

ΕΡ.: Τι ελπίζετε να προσφέρετε μέσα από αυτή τη θέση;

ΑΠ.: Να ενισχύσω τις προσπάθειες για την κατοχύρωση και τον σεβασμό των
δικαιωμάτων των νέων ανθρώπων. Για να αντιμετωπισθούν τα φαινόμενα της
εκμετάλλευσης, των διακρίσεων και της παιδικής εργασίας.

ΕΡ.: Έχουν αλλάξει πράγματα από τότε που μπήκατε στην πολιτική;

ΑΠ.: Τα πάντα αλλάζουν γύρω μας. Ένας νέος πολιτισμός γεννιέται. Η πολιτική
πρέπει να κρατήσει τις ηθικές αξίες και την ανθρωπιά που χαρακτηρίζουν την
ύπαρξή της.

ΕΡ.: Πρώην βουλευτής, πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ και υφυπουργός Εργασίας και τώρα
πρόεδρος της παραπάνω Επιτροπής. Ήταν κουραστικά όλα αυτά τα χρόνια;

ΑΠ.: Δεν έχω μετανιώσει ούτε κουραστεί για τις επιλογές που έχω κάνει.
Αποτελούν στάση ζωής.

ΕΡ.: Και τώρα, τι;

ΑΠ.: Δεν έχω διλήμματα. Θα συνεχίσω τη συμπόρευσή μου με τον κόσμο της
εργασίας .

ΕΡ.: Οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα. Μια… πονεμένη ιστορία;

ΑΠ.: Ένα περίπλοκο πρόβλημα με κρίσιμες κοινωνικές, οικονομικές και
πολιτισμικές διαστάσεις που δεν επιτρέπουν εφησυχασμό και δημαγωγία.

ΕΡ.: Τι πρέπει να γίνει;

ΑΠ.: Να καταθέσουμε το περίσσευμα της ψυχής μας καθιστώντας τους μετανάστες
αδελφούς, στην προοπτική μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας.

ΕΡ.: Τι έχει γίνει μέχρι σήμερα;

ΑΠ.: Περισσεύει η υποκρισία. Έγιναν ελάχιστα.

ΕΡ.: Η χώρα μας εμφανίζει ποσοστό παιδικής φτώχειας 12,3%. Το ποσοστό αυτό
διπλασιάζεται στις μονογονεϊκές οικογένειες, ενώ το 47% των παιδιών στην
Ελλάδα δεν πάνε διακοπές. Τι προοπτική έχουν αυτά τα παιδιά;

ΑΠ.: Οι αριθμοί περιγράφουν ένα μελαγχολικό τοπίο. Παρ’ όλα αυτά είμαι
αισιόδοξος. Υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις που κινητοποιούμενες μπορούν να
ανατρέψουν τη σημερινή εικόνα με τη δημιουργία ισχυρών δικτύων κοινωνικής
προστασίας.

ΕΡ.: Όταν βλέπετε τα παιδιά των φαναριών;..

ΑΠ.: Αναλογίζομαι τις ευθύνες αλλά και την πρόκληση που αντιμετωπίζουμε ως
χώρα. Σκέπτομαι ότι τα παιδιά μας θα ζήσουν μαζί με αυτά τα παιδιά. Τώρα
λοιπόν, πολιτικές προστασίας, εκπαίδευσης, ενσωμάτωσης με ευαισθησία και
αγάπη.

ΕΡ.: Είναι αρκετό το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών για τα παιδιά;

ΑΠ.: Όχι. Χρειάζονται και περισσότεροι πόροι με νέες αξιολογήσεις κατανομής
των.

ΕΡ.: Συγκρούεται η πολιτική σας βούληση και συνείδηση με το πολιτικό κόστος
κάποιων επιλογών;

ΑΠ.: Όσο ωριμάζω πολιτικά ελαχιστοποιείται.

ΕΡ.: Τι κάνετε σε αυτή την περίπτωση;

ΑΠ.: Δεν παίζω με τη συνείδησή μου.

ΕΡ.: Πόσο δύσκολο είναι να διεκδικεί κανείς το δίκιο των… αδυνάτων στον
σημερινό κόσμο;

ΑΠ.: Υπερβολικά. Έχεις να αντιπαλέψεις κυρίαρχους μηχανισμούς του κεφαλαίου,
αλλά και τα συμφέροντα και την υποκρισία των ισχυρών.

ΕΡ.: Φταίνε οι νέοι που δεν έχουν εμπιστοσύνη στους πολιτικούς;

ΑΠ.: Όχι, τα πρότυπα των πολιτικών δοκιμάζονται και αμφισβητούνται.

ΕΡ.: Ο αγώνας είναι αρκετός;

ΑΠ.: Κανένας αγώνας δεν αρκεί. Χρειάζεται σχέδιο, συνέπεια, ευθύνη, καθαροί
στόχοι.

ΕΡ.: Οι σημερινοί πολιτικοί έχουν οράματα;

ΑΠ.: Αλίμονο αν δεν είχαν.

ΕΡ.: Εσείς τι ονειρεύεστε;

ΑΠ.: Έναν κόσμο χωρίς ανισότητες. Μια Ελλάδα ισχυρή, όπου η κοινωνική
δικαιοσύνη να μην αποτελεί ζητούμενο.

ΕΡ.: Και τι δεν ξεχνάτε;

ΑΠ.: Ότι τίποτα δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται.

ΕΡ.: Μια ευχή για το αύριο;

ΑΠ.: Να μη βλέπω παιδιά στα φανάρια.