Έβγαλαν τα… πιρούνια

Τον Φεβρουάριο του ’88, οι ηγέτες της τότε ΕΟΚ συζητούσαν τη διανομή των
κονδυλίων αυτού που αργότερα έγινε γνωστό ως πρώτο πακέτο Ντελόρ. Γύρω στις
2.00 τα ξημερώματα ­ κι αφού, σε γενικές γραμμές, έχει γίνει η μοιρασιά ­
προτείνεται ένα 30λεπτο διάλειμμα.

Μπιαρίτς

Ζοσπέν – Σιράκ. Ο Γάλλος Πρωθυπουργός είδε και έπαθε να συμμαζέψει τον πρόεδρό του στο Μπιαρίτς, όπου ο τελευταίος θέλησε να κάνει εμφάνιση Ναπολέοντα

«Όχι αν δεν λύσουμε τα δημοσιονομικά», επιμένει η Μάργκαρετ Θάτσερ. Ο ­
πρωθυπουργός τότε ­ Ζακ Σιράκ ξεσπά λέγοντας μια φράση που σε ελεύθερη
μετάφραση σημαίνει «μας πρήξατε τα….». «Βεβαίως», ανταπαντά η Βρετανή, «εάν
φυσικά έχετε». «Έχουμε και μπορούμε να σας τα δείξουμε», παρενέβη έτερος
ηγέτης.

Τον διάλογο αυτό ­ που μετεφέρθη τότε στην «Ελ Παΐς» χωρίς ποτέ να διαψευσθεί
­ θυμήθηκαν κάποιοι παλαιοί Ευρωπαίοι διπλωμάτες, όταν πληροφορήθηκαν το κλίμα
που επικράτησε στο κλειστό δείπνο των 15 αρχηγών-κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
στο Μπιαρίτς. Κατά… σύμπτωση, προεδρία είχε και πάλι η Γαλλία, μονάχα που
τούτη τη φορά ο κ. Σιράκ είναι πρόεδρος και όχι πρωθυπουργός, αλλά, καθώς
φαίνεται, διατηρεί τις συνήθειές του.

Το αντικείμενο

«Κάτι μεταξύ Λουδοβίκου 14ου και Ναπολέοντος, αλλά με δείκτη ευφυΐας εκατό
φορές χαμηλότερο», όπως τον περιέγραψε ένας πρωθυπουργός στα μέλη του γραφείου
του.

Αντικείμενο της συζήτησης, η Διακυβερνητική Διάσκεψη, την οποία η γαλλική
προεδρία φιλοδοξεί να ολοκληρώσει στη Νίκαια, στις αρχές Δεκεμβρίου. Στο
Μπιαρίτς, οι 15 προσήλθαν διατηρώντας λίγο πολύ τις θέσεις τους, αν και αρχικά
επετεύχθη κάποια πρόοδος σε ό,τι αφορά το ζήτημα της «ευελιξίας» ή
«ενισχυμένης συνεργασίας», τη δυνατότητα, δηλαδή, ορισμένων κρατών να
προχωρούν σε κοινές πολιτικές χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των υπολοίπων. Παρά τις
αντιδράσεις της Βρετανίας, της Δανίας και της Σουηδίας ­ των τριών χωρών που
δεν μετέχουν ούτε στην πρώτη μορφή ενισχυμένης συνεργασίας, την ΟΝΕ ­
διαπιστώθηκε μια κάποια συναίνεση χωρίς τις συνήθεις φοβίες περί της Ευρώπης
των δύο ταχυτήτων. Οι διαφωνίες περιορίστηκαν στον αριθμό των χωρών που θα
μπορούν να το πράξουν αυτό ­ αν θα είναι τρεις, πέντε ή οκτώ ­ στο αν αυτή η
συνεργασία θα είναι ανοικτή σε νέα μέλη και στο εάν θα μπορεί να μπλοκαριστεί
από ένα μέλος όταν αφορά στην εξωτερική πολιτική. Την τελευταία θέση
υποστηρίζει και ο κ. Σημίτης.

Και αίφνης, ο κ. Σιράκ αποφάσισε, πριν καν οι αρχηγοί τελειώσουν το φουά γκρα
τους, να… ρίξει μπουρλότο για το ζήτημα των επιτρόπων. «Εμείς επιμένουμε και
καλά θα κάνετε να το δεχθείτε ­ γιατί αλλιώς δεν μπορούμε να προχωρήσουμε ­
ότι οι επίτροποι πρέπει να είναι αριθμητικά λίγοι», είπε με ύφος καρδιναλίου.

Τα πιρούνια… στάθηκαν στον αέρα και στη συνέχεια ξέσπασε η θύελλα. Ο
Γερμανός καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ άκουγε άφωνος τον Γάλλο σύμμαχό του να
δέχεται τα πυρά των ηγετών των μικρών χωρών.

Το ξεσπάθωμα

Ο Λουξεμβούργιος πρωθυπουργός κ. Γιούνκερ ξεσπάθωσε πρώτος. «Άκου να δεις»,
είπε στον κ. Σιράκ, «εμείς κάναμε την Ένωση για να σταματήσουμε εσάς και τους
Γερμανούς από το να τσακώνεστε. Εάν τώρα θέλετε να τα μαγειρέψετε όλα οι δυο
σας, εμείς δεν θα συμφωνήσουμε και να ξέρεις ότι πάλι θα τσακωθείτε και πάλι
εμάς θα φωνάζετε για να σας τα βρούμε».

Την… μπάλα πήρε ο Σουηδός κ. Λιπόνεν: «Να σου πω κάτι; Αυτό που κάνεις είναι
εκβιασμός και εδώ πέρα κάτι τέτοια δεν χωράνε», είπε με έντονο τόνο
σκεπτόμενος, ίσως, ότι εάν δεν κλείσουν οι Γάλλοι τη Διακυβερνητική θα την
κληρονομήσει αυτός ως επόμενη προεδρία.

Έπειτα ήρθε η σειρά του Πορτογάλου κ. Γκουτέρες. «Θέλετε να καταργήσετε όλες
τις ισορροπίες στην Ένωση και επιπλέον θέλετε να καταργήσετε και την
Επιτροπή», είπε ακουμπώντας την πετσέττα του στο πλάι του πιάτου.

Και κάπως έτσι συνεχίστηκε η «συζήτηση», με όλους τους ηγέτες των μικρών χωρών
να έχουν συσπειρωθεί εναντίον του κ. Σιράκ και των αυκρατορικών επιδιώξεων των
«μεγάλων», τον Τόνι Μπλερ να απολαμβάνει εμφανώς το αδιέξοδο στο οποίο
περιερχόταν η συζήτηση, τον κ. Ζοσπέν να μην ξέρει πώς να… μαζέψει τον
«συγκάτοικό» του στην εξουσία και τον Κώστα Σημίτη να λέει αυτά ακριβώς που
είχε σχεδιάσει να πει, αγνοώντας τους τσαμπουκάδες του Ζακ Σιράκ.

Ποιος ήταν ο πλέον δυστυχής του «ναυαγίου» του Μπιαρίτς; Ο Πιέρ Μοσκοβισί, ο
Γάλλος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και αρμόδιος για τη διαπραγμάτευση, που
είδε τη δουλειά μηνών να τινάζεται στον αέρα. Ο κ. Μοσκοβισί μέτρησε στα
δάκτυλά του τον χρόνο που έχει για να… μαζέψει τα πράγματα: οκτώ εβδομάδες
μόλις μένουν μέχρι τη Νίκαια…