35 χρόνια δεν βρήκε το δίκιο της με το Δημόσιο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
12 λεπτά
Πόσο μπορεί να ταλαιπωρήσει μια δημόσια υπηρεσία έναν πολίτη στην Ελλάδα;
Χρονικά, τουλάχιστον έως… 35 χρόνια. Αλλά δεν υπάρχουν ανάλογοι δείκτες που
να προσμετρούν την ψυχική και σωματική καταπόνηση!
 |
|
Πολυτίμη Ζιάβρα: «Έγινα η ίδια μηχανικός, πολεοδόμος, νομικός, ό,τι μπορείτε |
Όι περιπτώσεις της κ. Πολυτίμης Ζιάβρα από την Καλαμάτα και του κ. Θεόδωρου
Βαρνάβα από το Μενίδι φαντάζουν ακραίες, αλλά δεν είναι, αφού ανάλογες
υποθέσεις μακρόχρονης και απίστευτης ταλαιπωρίας πολιτών από δημόσιες
υπηρεσίες αναδύονται καθημερινά σε όλη την Ελλάδα. Είναι βεβαιωμένο πως μια
δημόσια υπηρεσία μπορεί να γίνει θηλιά στον λαιμό ενός πολίτη. Και ο
ανυπεράσπιστος πολίτης, που δεν ξέρει ή δεν έχει τον τρόπο να αμυνθεί, στο
τέλος καταλήγει ένα από τα πολλά σκουριασμένα γρανάζια της. Τι γίνεται όμως
όταν ο πολίτης αμύνεται, παλεύει, ξοδεύει χρόνο και χρήμα, κερδίζει τελεσίδικα
την υπόθεσή του και η δημόσια υπηρεσία αρνείται να εκτελέσει τη δικαστική
απόφαση; Ιδού το μέγα και αναπάντητο ερώτημα!
Όποιος άλλος κι αν ήταν στη θέση της, θα είχε σηκώσει ψηλά τα χέρια και θα
είχε προ πολλού παραιτηθεί! Εκείνη όμως επιμένει, με ένα πείσμα πρωτόγνωρο και
διάθεση πάντα μαχητική. Θα έλεγε κανείς ότι για την κ. Πολυτίμη Ζιάβρα από την
Καλαμάτα είναι πια σκοπός ζωής να βγει νικήτρια σε αυτή την πολύχρονη και
άνιση μάχη που δίνει με μια κρατική υπηρεσία τη Διεύθυνση Πολεοδομίας
Μεσσηνίας. Μια υπηρεσία που όχι μόνο υιοθετεί στην πράξη την «άνιση
μεταχείριση πολιτών» αλλά δείχνει και τη μεγαλύτερη δυνατή ασέβεια σε
δικαστικές αποφάσεις επιχειρώντας να βρει ανύπαρκτες σχισμές και
«παραθυράκια» στους νόμους που είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει. Το πιο
εξωφρενικό απ’ όλα: αρνείται συστηματικά να εφαρμόσει την τελεσίδικη απόφαση
του Συμβουλίου της Επικρατείας, που δικαίωσε πριν επτά(!) χρόνια την κ. Ζιάβρα
και ακύρωσε, ως παράνομες, όλες τις διοικητικές πράξεις της Πολεοδομίας
Μεσσηνίας!
Τα πάνδεινα
Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να συμβεί αυτό και, δυστυχώς, δεν είναι ρητορικό
σχήμα, συμβαίνει… Σε μια υπόθεση όπως αυτή της κ. Ζιάβρα, θα πρέπει τελικά ο
πολίτης να είναι αποφασισμένος να υποστεί κάθε ταλαιπωρία και κάθε θυσία
προκειμένου να γίνει αυτό που ο νόμος… προβλέπει! Και η κ. Ζιάβρα έχει
υποστεί τα πάνδεινα. Έχει ξοδέψει εκατομμύρια, έχει έναν φάκελο που οι
καλύτεροι νομικοί θα ήθελαν μέρες για να τον μελετήσουν, έχει τρυπήσει άπειρα
ζευγάρια παπούτσια στα πηγαινέλα στις αρμόδιες υπηρεσίες, έχει αποστείλει
δεκάδες, εκατοντάδες σελίδες εγγράφων και «συνημμένων » στις περιφερειακές και
κεντρικές υπηρεσίες, έχει γίνει η ίδια «μηχανικός, πολεοδόμος, νομικός, ό,τι
μπορείτε να φανταστείτε, γνωρίζω απ’ έξω κάθε σχετικό νόμο και νομολογία, κάθε
παράγραφο και υποπαράγραφο, αλλά το θέμα μου αν και νομικά λυμένο
παραμένει άλυτο, αφού παραμένουν “παγωμένες” και ανεφάρμοστες όλες οι
δικαστικές αποφάσεις»!
Η όλη ιστορία ξεκίνησε 35 χρόνια πριν το 1966! Ήταν πολύ νέα ακόμη η κ.
Ζιάβρα αλλά και αρκετά μεγάλη για να θυμάται κάθε λεπτομέρεια της παράλογης
αυτής υπόθεσης, που αρχικά την ανέλαβε ο πατέρας της και τις δυο τελευταίες
δεκαετίες εκείνη. Σύρριζα στο σπίτι τους, στην οδό Π. Καίσαρη 20, στο κέντρο
της Καλαμάτας, ο γείτονας άρχισε να κατασκευάζει δίχως άδεια παράνομη ισόγεια
οικοδομή, σε οικόπεδο επιφάνειας 90 τ.μ., καλύπτοντας το 100% του οικοπέδου
και δίχως να αφήσει σπιθαμή ακάλυπτου χώρου, που αποπερατώθηκε στις αρχές του
1967: «Το δικό μας σπίτι έχει ημιανώγεια κλίση και το αυθαίρετο του διπλανού
οικοπέδου μάς έκοψε όλο τον αέρα. Ο πατέρας μου αντέδρασε και κατήγγειλε την
παράνομη κατασκευή στην Πολεοδομία Καλαμάτας, που διαπίστωσε την αυθαιρεσία με
το υπ’ αριθμόν 1992/22-3-1966 έγγραφό της, ενώ το πλημμελειοδικείο Καλαμάτας
εξέδωσε καταδικαστική απόφαση (2549/1966) για την ιδιοκτήτρια του οικοπέδου
Βασιλική Κουρουμπά…». Το θέμα παρέμεινε κάπως έτσι, με την αυθαιρεσία
βεβαιωμένη αλλά και θεμελιωμένη, αφού το οίκημα παρέμενε αμετακίνητο στη θέση
του, έως και το 1983! Τότε η Πολεοδομία Καλαμάτας χορήγησε στην ιδιοκτήτρια
του οικοπέδου την υπ’ αριθμόν 740/1983 άδειά της να προσθέσει… τρεις ορόφους
πάνω στο πάντα αυθαίρετο ισόγειο ω Ελλάς, το μεγαλείο σου! Και ξαφνικά, ένα
βουνό από τσιμέντο άρχισε να σηκώνεται πάνω από το σπίτι της κ. Ζιάβρα, που
αποκλείστηκε παντελώς από ήλιο και αέρα και καταδικάστηκε σε αιώνια συσκότιση
και υγρασία: «Τότε ξεκίνησε μια ιστορία που προηγούμενό της δεν έχει και θα
χρειαζόμουν μέρες να σας την αφηγηθώ. Εν ολίγοις, η ίδια υπηρεσία που είχε
κρίνει ως παράνομο και κατεδαφιστέο το κτίσμα του ισογείου δίχως όμως να
εφαρμόσει το πόρισμα της δικής της αυτοψίας χορηγεί 17 χρόνια αργότερα άδεια
για ανέγερση τριών ορόφων πάνω στο αυθαίρετο ισόγειο, δίχως να επιχειρήσει
έστω πρώτα τη νομιμοποίησή του!».
Τελικά η αυθαιρεσία είναι η μόνη κατάσταση που μπορεί να… ψηλώσει τόσο πολύ
στην Ελλάδα! Και δη η αυθαιρεσία μιας δημόσιας υπηρεσίας. Η κ. Ζιάβρα άρχισε
να ξοδεύει απίστευτα κονδύλια σε δικηγόρους και χαρτομάνι για να διασώσει την
αξιοπρέπειά της αρχικά, αλλά και το δικαίωμά της να ζήσει ως άνθρωπος και όχι
σαν τρωκτικό στο σπίτι της. Απευθύνθηκε όπου υπήρχε αρμόδιος τομέας και
υπηρεσία σε τοπικό, περιφερειακό και κεντρικό επίπεδο. Κατορθώνει να ανακληθεί
η υπ’ αριθμόν 740/1983 άδεια της Πολεοδομίας Μεσσηνίας με την υπ’ αριθμόν
13659/4479/16-12-83 απόφαση της προϊσταμένης της Πολεοδομίας Μεσσηνίας λόγω
«ψευδούς δηλώσεως» της Β. Κουρουμπά, αφού αποδείχθηκαν ψευδή όσα ισχυρίστηκαν
καταδικάστηκαν για ψευδορκία εκείνη και οι μάρτυρές της ότι δήθεν το
ισόγειο κατασκευάστηκε εν έτει 1969 και όχι εν έτει 1966-67 (υπήρχε διαφορά
στη νομοθεσία ανέγερσης οικοδομών για τα συγκεκριμένα έτη).
Ανομία
 |
|
Η αυθαίρετη πολυώροφη οικοδομή που «έκλεψε» το φως, τον ήλιο και τον αέρα από |
Αλλά η ανάκληση δεν κράτησε πολύ! Παραδόξως, η ίδια προϊσταμένη της
Πολεοδομίας Μεσσηνίας ανακαλεί και ακυρώνει την… ανάκλησή της, λίγους μήνες
αργότερα, με την υπ’ αριθμόν 6495/2418/1984 απόφασή της και επανέρχεται σε
ισχύ η υπ’ αριθμόν 740/1983 οικοδομική άδεια! Και σαν να μην έφθανε αυτό,
εμφανίζεται στο προσκήνιο και ο προϊστάμενος της Διευθύνσεως Τεχνικών
Υπηρεσιών Μεσσηνίας, ο οποίος αναθεωρεί με την υπ’ αριθμόν 7730/1984 απόφασή
του την εν λόγω οικοδομική άδεια και επιτρέπει την ανοικοδόμηση των τριών
ορόφων σε επαφή με το όριο του σπιτιού της κ. Ζιάβρα και καθ’ υπέρβαση του
ποσοστού καλύψεως! Στη συνέχεια η προϊσταμένη της Πολεοδομίας Καλαμάτας
επιτρέπει με νέα της απόφαση τη συνέχιση των οικοδομικών εργασιών και δη
υποστυλωμάτων για στήριξη των… ορόφων, που ήδη είχαν σηκωθεί πλήρης
νομιμότητα εν μέσω… ανομίας!
Η επόμενη κίνηση της κ. Ζιάβρα ήταν να προσφύγει με αίτησή της στο Συμβούλιο
της Επικρατείας, στις 20 Ιανουαρίου 1986. Το οποίο συνεδριάζει για την υπόθεσή
της επτά χρόνια(!) αργότερα, στις 25 Μαΐου 1993, αλλά την δικαιώνει αφού
ακυρώνει ως παράνομες όλες τις οικοδομικές άδειες που εκδόθηκαν για το
συγκεκριμένο οικόπεδο! Συγκεκριμένα ακυρώνει «την υπ’ αριθμόν 740/83
οικοδομική άδεια όπως αυτή αναθεωρήθηκε με την υπ’ αριθμόν 7730/84/85 νεώτερη
πράξη του προϊσταμένου της Διευθύνσεως Τεχνικών Υπηρεσιών της Νομαρχίας
Μεσσηνίας καθώς και την από 9/12/85 απόφαση της Επιτροπής Αυθαιρέτων της
Πολεοδομίας Καλαμάτας…».
Χαρτομάνι
Το καθ’ ύψος πια αυθαίρετο επισημοποιείται ως αυθαίρετο και με την ανώτατη
σφραγίδα του κράτους. Που, όμως, δεν λαμβάνεται καν υπόψη. Έχουν περάσει άλλα
επτά χρόνια και το πολυώροφο κτίριο που δεν έπρεπε να υπάρχει, παραμένει στη
θέση του και τίποτε άλλο δεν μετακινήθηκε πέρα από ένα απίστευτο χαρτομάνι,
από ερωτήσεις και ερωτήματα που απευθύνουν οι ίδιοι οι αρμόδιοι της
Πολεοδομίας Καλαμάτας προς τις προϊστάμενές τους κεντρικές υπηρεσίες,
αναζητώντας άγνωστο τι… Είναι πραγματικά απίστευτο, αλλά η απόφαση του
Συμβουλίου της Επικρατείας παραμένει ακόμα ανεκτέλεστη και, σύμφωνα με τα
επίσημα έγγραφα, η προϊσταμένη της Πολεοδομίας Μεσσηνίας γυρεύει ακόμα
απαντήσεις σε γνωστά ερωτήματα!
Στον Συνήγορο του Πολίτη
Η τελευταία κίνηση της κ. Ζιάβρα ήταν να απευθυνθεί και να ζητήσει βοήθεια,
στις 10/1/2000, από τον Συνήγορο του Πολίτη. Ο φάκελος που έχει δημιουργηθεί
για την υπόθεση αυτή στα γραφεία του Συνηγόρου, με όλα τα έγγραφα και τις
ανεφάρμοστες δικαστικές αποφάσεις αλλά και την αλληλογραφία του Συνηγόρου του
Πολίτη με όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες της Πολεοδομίας Καλαμάτας, είναι και
ογκώδης και απίστευτος. Μέσα από τα έγγραφα γίνεται φανερό ότι η Διεύθυνση
Πολεοδομίας Μεσσηνίας προσπαθεί να νομιμοποιήσει μέρη του… κτίσματος, κάτι
που δεν μπορεί όμως να πετύχει αφού όλες οι γνωμοδοτήσεις της Διεύθυνσης
Οικοδομικού Κανονισμού απαντούν ρητά στα σχετικά της ερωτήματα: «Σε απάντηση
του παραπάνω σχετικού σας, σας διευκρινίζουμε ότι όταν ακυρώνεται με απόφαση
του Συμβουλίου της Επικρατείας οικοδομική άδεια, τότε θεωρείται αυτοδίκαια
άκυρη. Και δεν απαιτείται διοικητική πράξη από την πολεοδομική υπηρεσία που να
ακυρώνει ή να ανακαλεί την παραπάνω άδεια…». Με άλλα λόγια, σε μια τέτοια
περίπτωση, βάζεις ως Πολεοδομία μια τεμπέλα που γράφει «ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ» και
στέλνεις τις μπουλντόζες…
Αλλά ακόμη και μετά την παραπάνω διευκρινιστική γνωμοδότηση, η προϊσταμένη της
Πολεοδομίας Καλαμάτας κ. Αικατερίνη Βαρβουτσή επιμένει να απευθύνει τα ίδια ή
παραπλήσια ερωτήματα στη Διεύθυνση Οικοδομικού Κανονισμού, που της απαντά εκ
νέου στις 31/8/2000: «(…) Η υπηρεσία μας έχει ήδη απαντήσει με έγγραφό της
στα ερωτήματά σας, το οποίο προφανώς δεν έχετε λάβει! Με το έγγραφο αυτό
διατυπώνεται με σαφή τρόπο η γνώμη της υπηρεσίας μας και πιστεύουμε ότι
καλύπτουμε πλήρως τα αιτήματά σας (…)».
Ακλόνητο…
Παρά τα αλλεπάλληλα διαβήματα του Συνηγόρου του Πολίτη προς τη Διεύθυνση
Πολεοδομίας της Νομαρχίας Μεσσηνίας, το θέμα εξακολουθεί να παραμένει ως…
είχε! Στην τελευταία επιστολή που απέστειλε στις 22 Σεπτεμβρίου ο Βοηθός
Συνήγορος του Πολίτη κ. Γιάννης Μιχαήλ προς την κ. Βαρβουτσή επισημαίνεται
κατηγορηματικά ανάμεσα σε άλλα: «(…) Θέλουμε να επαναλάβουμε ότι οι
συνεχιζόμενες προσπάθειες νομιμοποίησης των συγκεκριμένων οικοδομικών
παραβάσεων με την αποστολή ερωτημάτων σε διάφορες υπηρεσίες δεν φαίνεται να
αποδίδουν μέχρι σήμερα. Εξάλλου, δεν αποτελεί καθήκον της πολεοδομικής
υπηρεσίας η προσπάθεια νομιμοποίησης των παραβάσεων, αλλά η εφαρμογή της
νομοθεσίας. Παράλληλα, με το να μην εφαρμόζεται το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο
και δικαστικές αποφάσεις, παραβιάζεται η αρχή της ισότητας των διοικούμενων.
Σας καλούμε να προβείτε απρόσκοπτα στην τέλεση των καθηκόντων σας…».
Είναι απορίας άξιον πώς μια επαρχιακή πολεοδομική υπηρεσία μπορεί να βρίσκεται
υπεράνω και των προϊσταμένων της αρχών αλλά και του Συμβουλίου της
Επικρατείας… Κι όμως μπορεί! Απορίας άξιον είναι επίσης πώς γίνεται πολίτης
που έχει τελεσίδικα δικαιωθεί να ταλαιπωρείται ακόμη, ύστερα από 35 χρόνια,
από την ίδια εξωφρενική ιστορία. Κι όμως γίνεται.
20 χρόνια για να… αποπρασινιστεί το οικόπεδο
 |
|
Θεόδωρος Βαρνάβας. «Αισθάνομαι απροστάτευτος απέναντι σ’ ένα αδηφάγο Δημόσιο |
«Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος». Αυτή τη λακωνική απάντηση εισέπραττε κατά
καιρούς ο κ. Θεόδωρος Βαρνάβας, τραπεζικός υπάλληλος, από τους ιθύνοντες του
Δήμου Μενιδίου. Που είχαν στη διάθεσή τους ένα δικό του οικόπεδο, αλλά
αρνούνταν να τον… αποζημιώσουν!.
Επί δύο δεκαετίες ξόδευε χρόνο και χρήμα ο κ. Βαρνάβας και η υπόθεσή του είχε
μάλλον «στοιχειώσει». Το επίμαχο οικόπεδο είναι μόλις 189 τ.μ. και δόθηκε ως
δώρο γάμου από τον ιδιοκτήτη του Γεώργιο Πεντάρη πεθερό του κ. Βαρνάβα
στην κόρη και τον γαμπρό του. Η όλη υπόθεση ξεκίνησε «επί των ημερών του
Τρίτση, όταν το οικόπεδο χαρακτηρίστηκε ως αγνώστου ιδιοκτήτη και
συμπεριελήφθη στον σχεδιασμό χώρων πρασίνου! Για να υπερπηδήσουμε αυτό και
μόνο το πρόβλημα, κατέθεσα πληθώρα αιτήσεων, δηλώσεων και ενστάσεων κατά
ισάριθμων αποφάσεων των συναρμόδιων υπουργείων και νομαρχιών που στην
τετραετία 1984-88 όλες… απορρίφθηκαν. Ύστερα από μια ατέλειωτη σειρά
διοικητικών διαδικασιών που άρχισαν από παραπομπή σε επιτροπή επίβλεψης και
κατέληξαν σε νομοθετικό διάταγμα, η υπόθεση φάνηκε να ξεδιαλύνεται και ο Δήμος
Αχαρνών με πληροφόρησε εγγράφως ότι θα αποζημιωθεί η απαλλοτρίωση του
οικοπέδου, όχι με άλλη γη, αλλά με μετρητά…».
Συναίνεσε και κατέθεσε όλα τα δικαιολογητικά στις 12 Μαΐου του ’95, πήρε
αριθμό πρωτοκόλλου 8770, το οικόπεδο μεταβιβάστηκε επισήμως στον Δήμο και
έκτοτε «επί της ουσίας… τίποτα! Το οικόπεδο μεταγράφηκε και τα συμβόλαια και
το πιστοποιητικό μετεγγραφής κατατέθηκαν στον Δήμο στις 4 Νοεμβρίου 1998. Το
ύψος της αποζημίωσης που ο ίδιος ο Δήμος ενέκρινε κι εμείς αναγκαστικά
αποδεχθήκαμε, ήταν 2.173.440 δραχμές. Ο Δήμος προχώρησε έως… εκεί.
Ακολούθησε άκρα του τάφου σιωπή! Σε όλες τις οχλήσεις που έκανα η παλαιά
δημοτική αρχή με παρέπεμπε λόγω των επικείμενων εκλογών στη νέα και η νέα,
μετά την εκλογή της, απαντούσε μονίμως και στερεότυπα “βρήκαμε τεράστια
ελλείμματα, δεν έχουμε χρήματα”! Και οι μήνες κυλούσαν…».
Ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα και υπέστη τα μύρια έξοδα «για φωτοτυπίες, χαρτόσημα,
τοπογραφικά, βεβαιώσεις μηχανικών, συμβολαιογραφικά, τηλέφωνα, επισκέψεις σε
αρμόδιες, συναρμόδιες και “αναρμόδιες” υπηρεσίες. Έχασα αναρίθμητες εργατοώρες
στα αέναα σούρτα – φέρτα στον Δήμο Αχαρνών. Εν ολίγοις, όλο αυτό το χρονικό
διάστημα χρηματοδότησα το Δημόσιο για να καλύψω τις γραφειοκρατικές ανάγκες
και αδυναμίες του και είχα την αφέλεια να πιστεύω ότι είχα μια συναλλαγή με
έναν φερέγγυο οργανισμό του Δημοσίου που πήρε “μισοτιμής” το οικόπεδό μας αλλά
δεν μας αποζημίωνε…». Κατέφυγε και στον Συνήγορο του Πολίτη, ζητώντας
βοήθεια. Αλλά ακόμη και μετά τις διαμεσολαβητικές παρεμβάσεις του Συνηγόρου
του Πολίτη, ο κ. Βαρνάβας συνέχισε να… ταλαιπωρείται. Δεν παραιτήθηκε όμως:
«Ήταν θέμα ηθικής τάξης για μένα να αποκατασταθεί αυτή η αδικία. Ξόδεψα πολλά
χρήματα και θα ξόδευα και περισσότερα αν χρειαζόταν. Άρχισα να ενοχλώ σχεδόν
καθημερινά το γραφείο του Δημάρχου. Έγινα ο… εφιάλτης τους. Μέχρι που
απηύδησαν φαίνεται και αναγκάστηκαν να με πληρώσουν»!
Πήρε τελικά την αποζημίωσή του στις 24 Μαΐου 2000 ύστερα από είκοσι σχεδόν
χρόνια… ταλαιπωρίας! Το ποσό που εισέπραξε αντιστοιχούσε σε 13.000 δραχμές
το τ.μ. Η σημερινή αξία του οικοπέδου είναι 80.000-90.000 δραχμές το τ.μ.
Φυσικά, ο κ. Βαρνάβας δεν εισέπραξε ούτε τόκους. Και τα μισά χρήματα απ’ όσα
πήρε τα είχε ήδη θυσιάσει στη γραφειοκρατία… Αλλά είναι ευχαριστημένος, «όχι
βέβαια για το ποσό της αποζημίωσης, αλλά για το γεγονός ότι ένας ακόμη πολίτης
βγήκε νικητής στην αναμέτρησή του με αυτό το τέρας που λέγεται ελληνική
δημόσια υπηρεσία… «Συνεχίζω όμως να αισθάνομαι απροστάτευτος απέναντι σε ένα
αδηφάγο Δημόσιο που σφετερίστηκε την περιουσία μου εξαναγκάζοντάς με να
συμφωνήσω σε μια ελάχιστη τιμή αποζημίωσης που αφορούσε το ’95 και
τακτοποιώντας την υποχρέωσή του απέναντί μου πέντε χρόνια αργότερα!
Αναρωτιέμαι, τι θα γινόταν αν ήμουν εγώ ο οφειλέτης του Δημοσίου…».
Google news
