Ο τελευταίος χορός

Ο Άλαν Σίρερ (αριστερά) θα απουσιάζει απόψε από το Γουέμπλεϊ. Ο Όλιβερ Καν όμως θα συνεχίσει να έχει δουλειά

Ηταν σαββατιάτικα απογεύματα. Άνοιξη. Η τηλεόραση στη διαπασών. Η φωνή του
Γιάννη Διακογιάννη έβγαινε μέσα από κάθε σπίτι. «Κυρίες, δεσποινίδες και
κύριοι, καλησπέρα σας από το Γουέμπλεϊ, τον ναό του ποδοσφαίρου». Ήταν εκείνη
η ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα, που μόνο το Γουέμπλεϊ, το διασημότερο γήπεδο του
κόσμου, μπορούσε να δημιουργήσει και τη ζούσες ακόμη κι αν στεκόσουν μπροστά
σε μία ασπρόμαυρη οθόνη.

Γουέμπλεϊ. Λέξη ταυτισμένη με τον ποδοσφαιρικό μύθο και όχι μόνο. Όσοι πάτησαν
το χορτάρι του, από ποδοσφαιριστές μέχρι δημοσιογράφους (είχα αυτή την τύχη),
μαγεύτηκαν. Ένιωσαν σαν να πάτησαν το κουμπί της μηχανής του χρόνου, και να
γύρισαν δεκαετίες πίσω.

Η μαγεία που σου προκαλεί το Γουέμπλεϊ είναι δύσκολο να περιγραφεί. Ακόμη κι
αν δεν γνωρίζεις τα γεγονότα που έχουν διαδραματιστεί σε αυτόν τον χώρο,
νιώθεις δέος. Νιώθεις πως κάτι σημαντικό έχει συμβεί εκεί, στους διάσημους
δίδυμους πύργους, που σύντομα θα γκρεμιστούν. Ευτυχώς που δεν ζει ο Μπόμπι
Μουρ.

Το “αντίο” σε ένα τέτοιο γήπεδο είναι αντάξιο της ιστορίας του. Ένα ματς
Αγγλίας-Γερμανίας και μάλιστα για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου. Τι
φινάλε!

Αγγλία εναντίον Γερμανίας. Δύο αιώνιοι εχθροί. Δύο μεγάλες ποδοσφαιρικές
σχολές. Δύο μύθοι του ποδοσφαίρου που έμελλε η ιστορία να τους παίξει άσχημο
παιχνίδι.

Πέρασε ή δεν πέρασε η μπάλα τη γραμμή του τέρματος του Τιλκόφσκι στο σουτ του
Χερστ, στον τελικό του Μουντιάλ ’66; Ένα ερώτημα που ουσιαστικά δεν απαντήθηκε
ποτέ. Από τότε, κυνηγούσε μία κατάρα την Αγγλία και μέχρι το Εύρω 2000 δεν
είχε καταφέρει ποτέ να κερδίσει τους Γερμανούς. Η ήττα της μάλιστα σημειωνόταν
με δραματικό τρόπο και συνήθως στη διαδικασία των πέναλτι.

Για τους Γερμανούς, το σημερινό παιχνίδι, το τελευταίο διεθνές που θα
φιλοξενηθεί στο Γουέμπλεϊ, είναι μία καλή ευκαιρία για ρεβάνς. Όχι φυσικά της
ήττας του περασμένου καλοκαιριού, αλλά του παγκοσμίου κυπέλλου του ’66. Οι
διαφορές που υπάρχουν στο γερμανικό στρατόπεδο, σχετικά με την πρόσληψη ή όχι
του Κριστόφ Ντάουμ στη θέση του ομοσπονδιακού, ή την επικείμενη ανακοίνωση του
Μπίρχοφ πως παραιτείται από αρχηγός της ομάδας, ή ακόμη τα σχέδια του Όουεν να
παίξει στο εξωτερικό, περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Πρωταγωνιστής σήμερα είναι το Γουέμπλεϊ. Το ιστορικό στάδιο, που θα
κατεδαφιστεί στις αρχές του επόμενου μήνα, εγκαινιάστηκε στις 23 Απριλίου του
1923, τρεις μόλις ημέρες πριν από τον τελικό του Κυπέλλου ανάμεσα στην Μπόλτον
και τη Γουέστ Χαμ. Σε εκείνο το παιχνίδι, το στάδιο είχε κατακλυστεί από
200.000 φιλάθλους.

Η πρώτη εκπομπή ραδιοφώνου έγινε από το Γουέμπλεϊ εκείνη την περίοδο, όταν ο
βασιλιάς Γεώργιος ο Ε’ εγκαινίασε την British Empire Exhibition.

Το 1928, η Αγγλία υπέστη την πρώτη της ήττα από τη Σκωτία με 5-1. Ο ύμνος
Abide With Me που έχει ταυτιστεί με τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας ακούστηκε
για πρώτη φορά το 1927 (φυσικά σε τελικό), όταν η Κάρντιφ κατέκτησε το τρόπαιο
νικώντας την Άρσεναλ 1-0.

Στο ίδιο γήπεδο, οι Μαγυάροι το 1953 έδειξαν στους Άγγλους πως το ποδόσφαιρο
παίζεται και χωρίς σέντρες, ενώ ο Κάσιους Κλέι (ο μετέπειτα Μοχάμεντ Άλι)
απέδειξε πως η πυγμαχία θέλει πάνω απ’ όλα καρδιά, στην αναμέτρησή του με τον
Χένρι Κούπερ.

Στο ίδιο γήπεδο, χιλιάδες νέοι τραγούδησαν τα τραγούδια διάσημων καλλιτεχνών,
με αποκορύφωμα τη συναυλία Live Aid που δόθηκε το 1985 για να ενισχυθεί
οικονομικά η Αφρική.

Η μεγαλύτερη όμως ημέρα στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου και του
Γουέμπλεϊ θεωρείται η 30ή Ιουλίου του 1966, όταν η Αγγλία κατέκτησε τον πρώτο
και μοναδικό παγκόσμιο τίτλο της.

Γουέμπλεϊ γεια σου… Για τους παλιούς θα μείνεις ένας μύθος. Για τους νέους
ένα όνειρο που δεν έζησαν…