Αγωνία για τους Έλληνες φοιτητές

«Δεν έχουμε καμία ενημέρωση από την ελληνική πρεσβεία εδώ στο Βελιγράδι. Δεν
μας έχουν πει τι να κάνουμε. Αν υπάρχει κίνδυνος να φύγουμε ή να μην
ανησυχούμε. Δεν έχουμε καμία επαφή μαζί τους. Αν μέσα στις επόμενες ώρες δεν
έχουμε νέα, θα αναζητήσουμε μόνοι μας τρόπο να γυρίσουμε στην Ελλάδα», δήλωναν
με αγωνία αργά χθες το βράδυ οι Ελληνίδες 23χρονες φοιτήτριες Αθηνά
Κατσικαρώνη και Αλεξάνδρα Γεωργούλη. Συμφοιτητές τους προσπάθησαν να
επικοινωνήσουν με την πρεσβεία, αλλά «η σύνδεση δεν ήταν εφικτή».

Κλεισμένες στο σπίτι της Αλεξάνδρας στην Αουτοκάμα, μια συνοικία 15 λεπτά από
το κέντρο του Βελιγραδίου, παρακολουθούν τις εξελίξεις από την ελληνική
κρατική τηλεόραση και το BBC.

«Τα κρατικά κανάλια STUDIO Β και RTS έχουν καταληφθεί και έχουν διακόψει την
εκπομπή, ενώ τα υπόλοιπα δείχνουν σήριαλ και ταινίες λες και τίποτα δεν
συμβαίνει», λέει η Αθηνά. Η κίνηση στο κέντρο της πόλης έχει διακοπεί, το ίδιο
άλλωστε και οι συγκοινωνίες. Αν κανείς θέλει να μετακινηθεί, θα πρέπει με κόπο
να βρει κάποιο ΤΑΧΙ και να δώσει πολλά περισσότερα χρήματα.

«Έτσι κι αλλιώς είναι επικίνδυνο να κατέβει κανείς στο κέντρο αυτές τις ώρες.
Εκεί γίνεται χαμός. Δεν τολμούμε καν να πλησιάσουμε. Όλο το υπόλοιπο Βελιγράδι
είναι νεκρό». Το ρεύμα διακόπτεται περιστασιακά για πέντε ώρες σε όλες τις
συνοικίες. Ευτυχώς τα τηλέφωνα λειτουργούν ακόμα. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο
και με τους φούρνους που έχουν κλείσει εδώ και δύο μέρες. «Το ψωμί είναι
σπάνιο πλέον. Ελάχιστα σούπερ μάρκετ είναι ανοιχτά. Δύο ώρες στήνεσαι στην
ουρά για να πάρεις ένα κιλό ζάχαρη και λάδι», λέει η Αλεξάνδρα.

Από τα παράθυρα του σπιτιού τους τα δύο κορίτσια έβλεπαν συνεχώς χθες το
απόγευμα καπνούς από τα καιόμενα κτίρια της Βουλής και της κρατικής τηλεόρασης
και έφτανε στα αυτιά τους η βοή του συγκεντρωμένου πλήθους, περίπου 500.000
άνθρωποι. Η Αθηνά μέτρησε χτες το πρωί εκατό λεωφορεία με διαδηλωτές που
κατέφθαναν από τη Νις. «Καταφτάνουν από παντού με ό,τι μέσο διαθέτουν,
αυτοκίνητα, τρακτέρ, φορτηγά ακόμα και με μπουλντόζες».

Τα δύο κορίτσια δεν φοβούνται. Τουλάχιστον όχι προς το παρόν. «Θέλουμε όμως να
ξέρουμε τι θα γίνει. Τι να κάνουμε. Σε έξι μήνες παίρνουμε πτυχίο. Δεν θέλουμε
να ξαναπεράσουμε τα περσινά με τους βομβαρδισμούς».