Με δυνατές συγκινήσεις (στοιχείο που επί δύο εβδομάδες μάς συντρόφευε)
έκλεισε για την Ελλάδα η Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ.


Άραγε, τι μας επιφυλάσσει ως έθνος η επόμενη; Και δεν εννοώ το αν θα
διατηρηθεί η πρόοδος των αθλητών-αθλητριών μας ή αν η νέα φουρνιά των αθλητών
του Χρήστου Ιακώβου θα μπορέσει να βαδίσει στα χνάρια του Πύρρου, του Ακάκιου
κ.λπ.


Αυτοί εδώ και αρκετά χρόνια έχουν μπει σε καλό δρόμο.


Ο προβληματισμός υφαίνεται από το αν θα υπάρξει συντονισμός και οικονομικά
«κότσια», ώστε το καλοκαίρι του 2004 να φανούμε έτοιμοι στις προσδοκίες της
πιο μεγάλης αθλητικής διοργάνωσης του πλανήτη...


Κάποια παράπονα μπορούν να σταθούν για την αγωνιστική συμπεριφορά της
ομάδας πόλο, όμως, εντάξει. Αυτό το άθλημα ίσως αξίζει να το αγαπάμε κάπως
περισσότερο όλων, λόγω παράδοσης στη διοργάνωση.


(Αν και μόλις προχθές διαπίστωσα ότι διαθέτει υδατοσφαίριση η χώρα του
Καζαχστάν...).


Η Τζελίλη, την ώρα που μιλούσε στην κάμερα της ΕΡΤ με το 13ο (!) ελληνικό
μετάλλιο περασμένο στο λαιμό της, έλαμπε.


Οι παιδούλες της ρυθμικής γυμναστικής έλαμπαν επίσης, αν και τη
συγκίνηση δεν την έδωσαν τα λόγια, αλλά το δάκρυ τους που κυλούσε από τα
μάτια.


Μεγάλες στιγμές που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει σε ένα
ταλαιπωρημένο λαό.


Να σταθώ λίγο στην επιτυχία του ανσάμπλ διότι ήταν, κατά την ταπεινή μου
γνώμη, ό,τι σημαντικότερο προέκυψε στην Αυστραλία.


Ερωτώ: περίμενε κάποιος (πέραν των άξιων προπονητριών των παιδιών) την
επιτυχία;


Σε άθλημα που δεν έχουμε πείρα, παράδοση και βάθος;


Όχι βέβαια.


Κι όμως, η Μαρία, η Εύα, η Άννα, η Χαρά, η Ειρήνη, η Κλέλια μάς
γοήτευσαν με τη χάρη τους, με το ανθρώπινο λάθος τους στις κορίνες.


Κοπίασαν, θυσίασαν αμέτρητες ώρες στην προπόνηση και τα έδωσαν όλα, όσα
δηλαδή διέθετε η άδολη ψυχή τους.


Για να αφιερώσουν το μετάλλιο στον άτυχο συναθλητή τους Χρήστο Χανδρίτη,
που είχε σκοτωθεί σε τροχαίο τον περασμένο Μάρτιο.


Για πρώτη φορά στην 18χρονη ιστορία του διεθνούς δρόμου Σπάρταθλου,
θέλησα να ζήσω από κοντά τον αγώνα.


Μιλάμε για ηρωισμό και μετά όλα τ' άλλα...


Διακόσιοι αθλητές κάθε ηλικίας από 28 χώρες, ξεκίνησαν ξημερώματα Παρασκευής
από την Ακρόπολη με προορισμό το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη.


Τερμάτισαν 106.


Για πρώτη φορά, νικητής αναδείχθηκε Ιάπωνας, ο Οτάκι Μασαγιούκι. Έτρεξε
τα σχεδόν 245 χιλιόμετρα σε 24 ώρες και ένα λεπτό!


Σχεδόν τρικλίζοντας, ανέβηκε τα σκαλοπάτια, φίλησε το άγαλμα του Λεωνίδα,
δέχτηκε το στεφάνι ελιάς από τον δήμαρχο Σπάρτης, λίγο νερό από τις
κοπελιές-ιέρειες και ακολούθως μπήκε στο νοσοκομειακό με προορισμό τον έλεγχο
της κατάστασης της υγείας του.


Στη δεύτερη θέση ακολούθησε Γερμανός, στην τρίτη Ολλανδός, όμως σημασία
είχε που ακόμη δύο Ιάπωνες πλασαρίστηκαν στην εξάδα.


Έπρεπε να ζούσατε τη χαρά και το πάθος τους τη στιγμή που τερμάτιζαν.


Γι' αυτούς το Σπάρταθλο αποτελεί, χωρίς υπερβολή, μέγιστη τιμή και στόχος
ζωής.


Εν τούτοις, οι Σπαρτιάτες αυτή τη φορά σνόμπαραν για τα καλά τη μέγιστη
αθλητική γιορτή στην πόλη τους.


Ούτε 50-10 άνθρωποι δεν βρέθηκαν στον χώρο του τερματισμού να
χειροκροτήσουν τους δρομείς.


Οι δημοτικοί σύμβουλοι φαίνεται δεν θέλησαν να θυσιάσουν μισή ώρα ύπνου...


Ένα τοπικό ραδιόφωνο «έραψε γούνες» σε επίσημους και μη, οι οποίοι έλαμψαν με
την απουσία τους.


Μεταφέρω μόνο μικρό σχόλιο:


«Είναι ντροπή μας, Σπαρτιάτες, που σνομπάρουμε το Σπάρταθλο. Μετά,
παραπονιόμαστε ότι μας έχει ξεχάσει η Αθήνα, ότι παραμένουμε χωριό κ.λπ.».


Πικρές λέξεις, αλλά με περιεχόμενο.


Η Σπάρτη μού έδωσε την αίσθηση ότι παραμένει ­ αν και πρωτεύουσα νομού
«κλειστή στον εαυτό της».


Μπορεί να φταίει η δύσκολη πρόσβαση, με τον εθνικό δρόμο που αργεί ακόμη να
γίνει ανθρώπινος.


Μπορεί να φταίει ο Ευρώτας που δεν διαθέτει ούτε μια στάλα νερό...


Μπορεί να φταίει το ότι οι Σπαρτιάτες νιώθουν την πόλη τους πέρασμα για το
Γύθειο ή τον ανεπανάληπτο Μυστρά...


Σίγουρα η νοοτροπία τους δεν μπορεί ν' αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη.


Όμως, δεν είναι δυνατόν να πιάνεις συζήτηση για ποδόσφαιρο και ν' ακούς
40χρονους να σου μιλάνε με θαυμασμό για το 1-1 στο Κύπελλο που είχε πάρει η
ομάδα τους πριν από χρόνια από τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη...



Του χρόνου, στοίχημα, η Σπάρτη θα θυμίζει Τόκιο ή... Κόμπε από την παρουσία
των ξένων!

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από