Μαραντόνα: Εγώ είμαι ο Ντιέγκο

*** Το ξενοδοχείο θα γινόταν το σπίτι μας για τον επόμενο μήνα και όπως είχα
πει και στο Μεξικό θα καθόμασταν μέχρι τον τελικό. Το δωμάτιό μου είχε ένα
μπαλκόνι που ήταν καλυμμένο από λουλούδια και έβλεπε προς τα γήπεδα
προπόνησης. Στο κασετόφωνο έπαιζε πάντα μουσική. Εκείνη την περίοδο ήταν της
μόδας η λαμπάντα και ο φίλος μου Αντόνιο Καρέκα μού είχε δώσει μερικές
θαυμάσιες κασέτες.

Στο «στρατηγείο» μας είχα προσβληθεί από γρίπη και αναγκάστηκα να πάρω
αντιβιοτικά. Έτσι, όλη η προσπάθειά μου να αποτοξινωθώ πήγε χαμένη, αλλά
κανείς δεν μου μίλησε γι’ αυτό.

Μια χαζομάρα, ωστόσο, δεν μου επέτρεπε να αισθάνομαι εκατό τοις εκατό έτοιμος.
Πονούσα στο μεγάλο δάκτυλο του δεξιού μου ποδιού. Μου είχαν συμβεί αρκετά στο
παρελθόν. Αλλά να μου έχει γυρίσει το νύχι στο μεγάλο δάκτυλο; Η πρώτη και η
μοναδική φορά. Στα προηγούμενα παιχνίδια εναντίον του Ισραήλ και της Βαλένθια
χτύπησα στο ίδιο σημείο στο νύχι, το οποίο μου γύρισε. Στις προπονήσεις
χώλαινα και ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω. Έκανα ενέσεις, φορούσα μεγαλύτερα
παπούτσια, αλλά δεν γινόταν τίποτα.

Ο Μπιλάρδο δεν κοιμόταν τα βράδια, γιατί σκεφτόταν το μεγάλο μου νύχι.

Την Κυριακή το πρωί της 3ης Ιουνίου πήγα στο Ινστιτούτο Νταλ Μόντε της Ρώμης
μαζί με τον γιατρό Ραούλ Μαδέρο και μου τοποθέτησαν το περίφημο προστατευτικό
κάλυμμα στο νύχι μου. Ήταν κατασκευασμένο από ίνες άνθρακα σαν και αυτές που
χρησιμοποιούν στην αεροναυτική. Γι’ αυτό έλεγα πολλές φορές πως νιώθω σαν
αεροπλάνο.

Ο Βαλντάνο, που έπρεπε να είχε παίξει στο Μουντιάλ και όχι να σχολιάζει τους
αγώνες, έγραψε στην εφημερίδα «Ελ Παΐς»: «Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί
κανείς. Το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ταλέντο στον κόσμο βρίσκεται ασφαλισμένο
στο σωστό μέρος: στο σώμα του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο χώρος αποθήκευσης
αυτού του θησαυρού αποτελεί από μόνο του ένα θαύμα».

ΗΤΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΜΕΡΟΥΝ

Μετά τον τελικό με τη Γερμανία. Δεύτερος στον κόσμο και όμως, πικραμένος. Ο τρόπος που έχασε η Αργεντινή δεν άρεσε στον Ντιεγκίτο…

Είχε φτάσει η ώρα να μπούμε στον αγωνιστικό χώρο έχοντας αντίπαλο το Καμερούν.
Την Παρασκευή 8 Ιουνίου, στα αποδυτήρια του Μεάτσα ένιωσα την περίεργη
ατμόσφαιρα που επικρατούσε. Την ένιωθα στο πετσί μου, μέσα στην ψυχή μου.
Έμοιαζε σαν μία μεγάλη, παγωμένη σιωπή…

Όταν βγήκαμε έξω με μένα μπροστά, δεν μπορούσα να ακούσω από τα σφυρίγματα.
Δεν είχα ζήσει ποτέ στο παρελθόν κάτι παρόμοιο στην καριέρα μου. Ήταν
εκκωφαντικός ο θόρυβος. Αλλά δεν ήθελα να αφήσω να με πάρει από κάτω. Σε καμία
περίπτωση. Ένιωθα δυνατός.

Κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου οι αποδοκιμασίες ήταν έντονες και δεν μας
επέτρεπαν να τον ακούσουμε. Προσπάθησα να διατηρήσω ψηλά το πηγούνι μου
βλέποντας παράλληλα το πλήθος. Φυσικά, μετά με κάλεσαν να περάσω από
αντιντόπινγκ κοντρόλ. Ήταν προκαθορισμένο να γίνει. Στη συνέχεια εμφανίστηκα
στη συνέντευξη Τύπου. Ήμουν ειρωνικός και είπα μία μεγάλη αλήθεια. «Η μόνη
ικανοποίηση που πήρα αυτό το απόγευμα είναι το γεγονός ότι οι Μιλανέζοι άφησαν
στην άκρη τον ρατσισμό τους για πρώτη φορά υποστηρίζοντας τους Αφρικανούς…».

Η κάτοχος του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αργεντινή είχε χάσει 1-0 από το Καμερούν.

Είπα στους συμπαίκτες μου πως στο Σαν Πάολο θα τύχουμε καλύτερης υποδοχής
«Όπως στην έδρα μας».

«Αν οι Ναπολιτάνοι έρθουν αύριο και με αποθεώσουν και φωνάξουν για την
Αργεντινή, θα είμαι πολύ ευτυχισμένος… Μου είχαν δώσει, όμως, ήδη τα πάντα.
Δεν έχω κανένα δικαίωμα να απαιτώ οτιδήποτε από αυτούς.

Έμοιαζε περισσότερο με ιπποδρομία παρά με Παγκόσμιο Κύπελλο. Ήταν δύσκολο να
παίξω καλά κάτω από αυτές τις συνθήκες. Στόχος ήταν η νίκη με οποιονδήποτε
τρόπο. Ήρθε ο αγώνας με τη Ρουμανία. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε πολλά στα πρώτα
45 λεπτά. Ήταν Δευτέρα 18 Ιουνίου. Πήγαμε στα αποδυτήρια σαν να είχαμε, ήδη,
χάσει. Δεν μπορούσαμε να διασπάσουμε τη ρουμανική άμυνα. Στο δεύτερο ημίχρονο
κατάφερα να περάσω μία μπαλιά και ο αγαπημένος μου Πέδρο Νταμιάν Μονζόν
έστειλε την μπάλα στα δίχτυα, 1-0. Όμως, ισοφαριστήκαμε και τελικά περάσαμε
στα προημιτελικά την τελευταία στιγμή.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΑΜΕ ΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Η Αργεντινή άρχισε άσχημα το Μουντιάλ. Ήττα από το Καμερούν, ισοπαλία με τη Ρουμανία

… Το παιχνίδι εναντίον της Βραζιλίας πάντα αποτελεί έναν πραγματικό τελικό
και το ότι θα την αντιμετωπίζαμε στα προημιτελικά ήταν δικό μας λάθος και
κανενός άλλου. Γιατί κάναμε μερικά απαράδεκτα λάθη με το Καμερούν, γιατί δεν
μπορέσαμε να πιέσουμε τη Ρουμανία, γιατί δεν μπορέσαμε να διατηρήσουμε το
πλεονέκτημα που είχαμε.

Ανακάλυψα πως είχαν κρατηθεί από την προηγουμένη του αγώνα 26 θέσεις στο
αεροπλάνο της επιστροφής, αλλά μου ορκίστηκαν πως δεν επρόκειτο για έλλειψη
εμπιστοσύνης.

Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού που παίζαμε στις 23 Ιουνίου δεν ήταν
ακριβώς ποδόσφαιρο. Για 55 λεπτά μάς κεραυνοβολούσαν. Σουτ στα δοκάρια,
χαμένες ευκαιρίες από κοντά, όπως αυτή του Μίλερ, αποκρούσεις από τον
Γκοϊκοετσέα… Είχαμε μάθει να αμυνόμαστε καλά, ένα μάθημα που είχαμε διδαχθεί
από τους Ιταλούς. Και σε μία αντεπίθεση πετύχαμε ένα παραδειγματικό γκολ.
Απέφυγα τον Ρικάρντο Ρότσα και τον Αλεμάο τρέχοντας διαγώνια από δεξιά, ενώ ο
Κανίγκια πήγε αριστερά. Του έδωσα την μπάλα με το δεξί μου πόδι, ενώ ο Ρότσα
με είχε πιάσει από τον λαιμό και πλησίαζαν εκείνη τη στιγμή ο Μάουρο Γκαλβάο
και ο Μπράνκο. Ο «Κάνι» έδωσε ένα καλό μάθημα στον Ταφαρέλ κάνοντας του μία
ντρίμπλα και πλασάροντας με το αριστερό… Σπουδαίο γκολ.

Πανηγύρισα ιδιαίτερα τον αποκλεισμό της Βραζιλίας το ’90. Είναι ένα ιδιαίτερο
συναίσθημα όταν νικάς τη Βραζιλία! Συμπαθώ τους Βραζιλιάνους ως λαό. Αλλά όταν
παίζω εναντίον τους θέλω να τους κερδίζω. Πεθαίνω για να τους κερδίσω. Είναι
οι ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ μου. Ακριβώς. Αντίπαλοι με το Α κεφαλαίο.

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ – ΙΤΑΛΙΑ ΣΤΗ ΝΑΠΟΛΙ!

Το ματς με την Ιταλία στη Νάπολι σηματοδότησε την αρχή του τέλους για τον Ντιέγκο Μαραντόνα

… Ο ημιτελικός δεν ήταν ένας απλός αγώνας. Είχαμε κληρωθεί εναντίον της
Ιταλίας. Στη Νάπολι! Όταν πήγα στη συνέντευξη Τύπου ένιωθα καλά και είπα κάτι
που ποτέ δεν μου το συγχώρεσαν. Αλλά ήταν αλήθεια: «Δεν συμπαθώ όλους αυτούς
τους ανθρώπους που ζητούν από τους Ναπολιτάνους να φερθούν ως Ιταλοί και να
υποστηρίξουν την Ιταλία… Η Νάπολι ήταν στο περιθώριο από την υπόλοιπη
Ιταλία. Ήταν καταδικασμένη στον πιο άδικο τύπο ρατσισμού». Όταν βγήκα στον
αγωνιστικό χώρο την ημέρα του αγώνα, στις 3 Ιουλίου, το πρώτο πράγμα που πήρα
ήταν ένα δυνατό χειροκρότημα. Στα πανό έγραφαν «Ο Ντιέγκο είναι στην καρδιά
μας, η Ιταλία στα τραγούδια μας» ή «Μαραντόνα, η Νάπολι σε αγαπά, αλλά η
Ιταλία είναι το σπίτι μας».

Για πρώτη φορά σε όλη τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου το πλήθος
χειροκρότησε την εθνική ομάδα της Αργεντινής από την αρχή μέχρι το τέλος. Ήταν
ένα είδος νίκης για μένα. Χαμογέλασα. Τους χαιρέτησα. Ένιωσα συγκινημένος
γιατί ήταν οι δικοί μου άνθρωποι, οι άνθρωποι που με φωνάζουν Ντιέγκο, οι
άνθρωποι που με φώναζαν Ελ Ντιέγκο. Ο δικός μας Ντιέγκο. Οι άνθρωποί μου.

Για να είμαι ειλικρινής νιώθαμε πολύ ήρεμοι σ’ αυτό το παιχνίδι σε αντίθεση με
όλα τα προηγούμενα στη διοργάνωση. Και ο λόγος που δεν ανησυχούσα ήταν ότι ο
Τότο Σκιλάτσι είχε πετύχει το πρώτο γκολ στις αρχές του ματς. Δεν ανησύχησα
καθόλου. Σοβαρά. Θα βγαίναμε, έτσι και αλλιώς, στην επίθεση και ισοφαρίσαμε
όταν έπαιζαν το καλύτερό τους ποδόσφαιρο. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, όμως,
γι’ αυτό. Είναι ο τρόπος που παίζεις… Η σέντρα έγινε από τον Ολαρτικοετσέα
και ο Κανίγκια που πήρε την μπάλα, δεν δυσκολεύτηκε να νικήσει τον Τζένγκα.
Πιστεύω πως οι αντίπαλοί μας αναστατώθηκαν που σημειώθηκε το γκολ της
ισοφάρισης στο 68′, γιατί φοβόντουσαν τη διαδικασία των πέναλτι. Και μιας και
δεν υπήρχε πολύς χρόνος για να μας πιέσουν οδηγήσαμε το ματς στην παράταση και
τα πέναλτι, όπου είχαμε έναν κρυμμένο άσο, τον Γκοϊκοετσέα.

Αυτήν τη φορά δεν αστόχησα στο πέναλτι. Πανηγυρισμοί, όχι μόνο από την
Κλαούντια ή τον πατέρα μου. Άκουγα πανηγυρισμούς με προφορά. Ναπολιτάνικη
προφορά, αλλά καλύτερα να μην επεκταθούμε σ’ αυτό το θέμα.

Αυτή ήταν η καταστροφή μιας ομάδας που δεν μπορούσε να ανατρέψει μία
κατάσταση. Εμείς ήμασταν συνηθισμένοι. Και η Ιταλία τέθηκε νοκ άουτ.

Ύστερα απ’ αυτό η Τριγκόρια σταμάτησε να μοιάζει με παράδεισο και είχε γίνει
κόλαση.

Είχα υποσχεθεί στην κόρη μου την Νταλμά, πως θα γύριζα με το Παγκόσμιο
Κύπελλο. Αλλά τώρα έπρεπε να της εξηγήσω κάτι πιο σκληρό, πιο επώδυνο. Έπρεπε
να της εξηγήσω πως στο ποδόσφαιρο, στο δικό μας ποδόσφαιρο, υπήρχε η Μαφία…
Όχι αυτή που σκοτώνει τους ανθρώπους, αλλά αυτή που έχει τη δυνατότητα να
δίνει πέναλτι που δεν είναι πέναλτι και δεν δίνει αυτά που πραγματικά είναι.

ΑΝΤΙΟ ΕΘΝΙΚΗ

Στο Σαν Πάολο οι Ναπολιτάνοι χειροκρότησαν τον Ντιέγκο Μαραντόνα. «Ήταν ένα είδος νίκης για μένα», λέει ο Αργεντινός σούπερ σταρ

… Όταν επέστρεψα στην Ιταλία είχα μερικούς πολύ άσχημους μήνες, όμως, πάνω
απ’ όλα είχα τον χωρισμό μου με τον Γκιγιέρμο Κόπολα. Επέστρεψα στο Μπουένος
Άιρες τον Οκτώβριο και υπέγραψα συμβόλαια με όλες τις εφημερίδες. Ο νέος μου
εκπρόσωπος ήταν ένας άλλος φίλος από τον ίδιο όμιλο, ο Χουάν Μάρκος Φράνκι.
Έτσι, ύστερα απ’ αυτό το νέο έγινα πάλι πρωτοσέλιδο. «Έτσι ακριβώς, δεν θέλω
να παίξω πια για την Αργεντινή. Είναι μία απόφαση για την οποία σκέφτηκα πολύ
πριν την πάρω. Πραγματικά πονάει. Γυρίζω την πλάτη στην ομάδα που αγαπώ…».

Αυτό το είπα την Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου του 1990 και ήταν λόγια της καρδιάς. Για
να είμαι ειλικρινής μού προκάλεσε μεγάλο πόνο. Αυτή ήταν η αρχή μιας περίεργης
περιόδου για μένα, αλλά και για τους φιλάθλους, πιστεύω. Πολύς κόσμος έλεγε
«Ε, κοίτα μέσα στο αλλοπρόσαλλο κεφάλι σου». Ίσως ήμουν ασαφής, είναι αλήθεια.
Αλλά είπα αυτά που αισθανόμουν…

… Το όλο θέμα ξεκίνησε την Τρίτη 12 Μαρτίου 1991. Ο Κόκο Μπαζίλε ήταν ο
αντικαταστάτης του Μπιλάρδο. Αντέδρασε ως κύριος. Δημόσια έλεγε: «Η φανέλα με
το νούμερο δέκα του ανήκει. Τον περιμένει, αλλά θέλω να του δώσω τον
απαραίτητο χρόνο να σκεφτεί. Είναι ένας άνθρωπος κάτω από μεγάλη πίεση». Μου
τηλεφώνησε ο μάνατζέρ μου, ο Μάρκος, για να μου κλείσει ραντεβού στην Εζέιζα,
όπου είχε δημιουργηθεί το νέο «στρατηγείο» της εθνικής ομάδας (κάτι για το
οποίο παλεύαμε τόσα χρόνια). Ο Μάρκος μού είπε τι συζήτησε με τον Μπαζίλε και
τα λόγια του ήταν σαν μουσική στα αυτιά μου. Ακριβώς αυτά που ήθελα να ακούσω.
«Θα ήθελα να συναντηθώ με τον Ντιέγκο και να έχω μία κουβέντα μαζί του… Αλλά
πάνω απ’ όλα θα ήθελα να είμαι μαζί σου, ξέρεις, ως άνθρωπος, να προσπαθήσω να
σε βοηθήσω».

Προσπαθούσα να διατηρήσω το κεφάλι μου έξω από το νερό, καθώς βρισκόμουν με
τους Ιταλούς στα δικαστήρια. Για μένα έμοιαζαν τα λόγια αυτά σαν ένα φιλικό
χέρι στην πλάτη. Μια αγκαλιά.

Και υποσχέθηκα να τον κοιτάξω στα μάτια όταν θα του έδινα απάντηση. Αν
μπορούσα βέβαια γιατί ο Μπαζίλε ήταν πανύψηλος.

Η ΡΕΒΑΝΣ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ

Το ντόπινγκ του Ματαρέζε

Την Κυριακή, 17 Μαρτίου, η Νάπολι έπαιζε εντός έδρας με την Μπάρι στο Σαν
Πάολο. Ήταν ένα ακόμη παιχνίδι για το πρωτάθλημα όπου ήμασταν αουτσάιντερ.
Κερδίσαμε 1-0 με γκολ του Τζολίτα, του Τζιανφράνκο Τζόλα.

Συνήθως με αντικαθιστούσε αλλά εκείνη την Κυριακή παίξαμε μαζί. Κανείς μας δεν
είχε φανταστεί πως θα ήταν η τελευταία μας φορά. Κανείς δεν το είχε φανταστεί.
Υποβλήθηκα σε αντιντόπινγκ τεστ και… η βεντέτα είχε ολοκληρωθεί. Είχαν πάρει
τη ρεβάνς τους και εν τέλει ίσως να ήταν και γραμμένο. Το αποκαλώ «Το ντόπινγκ
του Αντόνιο Ματαρέζε».

Μετά το παιχνίδι στη Νάπολι, ο γεννημένος στο Μπάρι πρόεδρος της ομοσπονδίας
και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Νάπολι, Ματαρέζε, δεν μου αγρίεψε.
Μόνο με κοίταξε με το ύφος των μαφιόζων. Και αμέσως σκέφτηκα:«Θα είναι δύσκολο
να συνεχίσω να ζω εδώ».

Μόνο ένας άσχετος θα έλεγε πως πήρα ναρκωτικά για να βελτιώσω την απόδοσή μου.
Αν έκανα κακό στον εαυτό μου ήταν ένα προσωπικό θέμα. Δεν με βοηθούσε να
πετυχαίνω γκολ ή να περνώ την μπάλα κάτω από τα πόδια του αντιπάλου. Αλλά
ευτυχώς υπάρχει Θεός εκεί ψηλά, ο οποίος οδήγησε κάποιον να πει την αλήθεια,
ένα άτομο που εργαζόταν στο εργαστήριο, έτσι ο κόσμος γνωρίζει πως κάτι
σκοτεινό υπάρχει πίσω απ’αυτό…

Ο δικηγόρος μου στην Ιταλία έχει υποβάλει μήνυση και σύντομα η αλήθεια θα λάμψει.

(c) 2000, Diego Armando Maradona from «Yo Soy El Diego».