Μαραντόνα: Εγώ είμαι ο Ντιέγκο

Η στιγμή της καταξίωσης. Το πιο πολύτιμο ποδοσφαιρικό τρόπαιο στα χέρια του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα

Τον παρακολουθούσα με την άκρη του ματιού μου γιατί ήξερα πως δεν απέμενε
ακόμη αρκετός χρόνος, σχεδόν καθόλου… Είχα το ένα μάτι μου στον μικρόσωμο
Βραζιλιάνο διαιτητή Άρπι Φίλιο, ο οποίος μόλις σήκωσε τα χέρια του σφυρίζοντας
για τελευταία φορά άρχισα να τρέχω δεξιά και αριστερά. Ήθελα να αγκαλιάσω
όποιον έβρισκα μπροστά μου. Η ψυχή μου, η καρδιά μου, το σώμα μου, μου έλεγαν
πως ζούσα τη μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας μου. Ήταν 29 Ιουνίου του 1986, στο
στάδιο Αζτέκα του Μεξικού.

Τον Ιανουάριο του 1983 ήμουν στο Λόρετ ντε Μαρ, στην Κόστα Μπράβα. Αν ζούσα
καλή ζωή; Ανοησίες. Είχα προσβληθεί από ηπατίτιδα. Ήταν η εποχή που ο Μπιλάρδο
αναλάμβανε την εθνική ομάδα της Αργεντινής.

«Θέλω να μάθω πως αισθάνεσαι και να σου πω για να σχέδια μου για την εθνική
ομάδα, στα οποία φυσικά αν θέλεις μπορείς να συμμετάσχεις…

Θα ήθελα να γνωρίζω αν έχεις κάποια οικονομική απαίτηση ή οτιδήποτε άλλο».

­ «Οικονομικές απαιτήσεις για να παίξω για την Αργεντινή; Μην το συζητάς
Κάρλος… Ποτέ δεν πρόκειται να ζητήσω κάτι για να υπερασπιστώ τη φανέλα της
Αργεντινής».

«Εντάξει, καλά, καλά… Θα ήθελα επίσης να σου πω, πως θα γίνεις αρχηγός της
ομάδας, αν το θέλεις φυσικά».

Το να αγωνίζομαι για τη χώρα μου ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Δεν
με πείραζε αν χρειαζόταν να ταξιδέψω χιλιάδες χιλιόμετρα. Αν είχαμε τέσσερις
αγώνες την εβδομάδα. Αν έπρεπε να καταλύουμε σε μικρά ξενοδοχεία όπου έκανε
πολύ φασαρία… Τα πάντα, τα πάντα για την Αργεντινή, για τη γαλάζια και άσπρη
φανέλα. Αυτή ήταν η φιλοσοφία που ήθελα να περάσω σε όλους τους συμπαίκτες
μου.

ΟΥΤΕ Ο ΠΕΡΤΙΝΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!

Ένα από τα πρώτα εμπόδια που στάθηκαν μπροστά μου ήταν ο πρόεδρος της ιταλικής
ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, Αντόνιο Ματαρέζε. Ακόμη και όταν ταξιδεύαμε με την
άδεια των ομάδων μας, η ιταλική ομοσπονδία διατηρούσε το δικαίωμα να μας
τιμωρεί.

Έτσι, έκανα την εξής δήλωση: «Τι; Ούτε ο Περτίνι ο ίδιος δεν μπορεί να με
σταματήσει να πάω στο Μπουένος Άιρες»! Ο Σάντρο Περτίνι ήταν τότε πρόεδρος της
Ιταλίας…

Ο μαραθώνιος ξεκίνησε Κυριακή, 5 Μαΐου. Είχαμε έρθει ισοπαλία χωρίς γκολ με τη
Γιουβέντους στη Νάπολι. Από το στάδιο έφυγα κατευθείαν με ένα από τα
αυτοκίνητά μου και πήγα απευθείας στη Ρώμη. Ήταν 250 χιλιόμετρα μέχρι το
αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο.

Υποτίθεται πως θα μας συνόδευε ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας, το οποίο, όμως,
δεν ήρθε ποτέ. Αφού κατάφερα να ξεφύγω από το κυριακάτικο μποτιλιάρισμα έφτασα
στο αεροδρόμιο ύστερα από μιάμιση ώρα… Πήρα το αεροπλάνο, έφτασα στο
Μπουένος Άιρες και την Πέμπτη αγωνίστηκα εναντίον της Παραγουάης στο
Μομουμεντάλ. Παραχωρήσαμε ισοπαλία 1-1, ενώ το γκολ της Αργεντινής το πέτυχα
εγώ. Την επομένη το απόγευμα πήρα το αεροπλάνο και επέστρεψα στη Ρώμη,
κάνοντας ενδιάμεσα στάση στο Ρίο ντε Ζανέιρο. Το Σάββατο, από το Φιουμιτσίνο
πήρα άλλο αεροπλάνο για την Τεργέστη… Από εκεί συνέχισα με αυτοκίνητο μέχρι
το Ούντινε, μία απόσταση 70 χιλιομέτρων. Έφτασα εκεί αργά το απόγευμα. Έφαγα
κάτι και πήγα και ξάπλωσα. Την επόμενη ημέρα, Κυριακή 12 Μαΐου, ξανά στον
αγωνιστικό χώρο εναντίον της Ουντινέζε. Ήρθαμε ισόπαλοι 2-2 σημειώνοντας και
τα δύο γκολ για τη Νάπολι. Που καιρός για πανηγυρισμούς. Επέστρεψα με
αυτοκίνητο και πάλι στο αεροδρόμιο της Τεργέστης, από εκεί με αεροπλάνο στο
Φιουμιτσίνο και τελευταίος σταθμός το Μπουένος Άιρες.

Την Τρίτη 14 Μαΐου ήμουν και πάλι στον αγωνιστικό χώρο του Μομουμεντάλ
αντιμέτωπος με τη Χιλή. Κερδίσαμε 2-0, πέτυχα ένα γκολ, πήρα βαθιά ανάσα και
πάλι πίσω στην Ιταλία. Την Κυριακή 19 Μαΐου στη Νάπολι, αντιμετωπίσαμε τη
Φιορεντίνα του Πασαρέλα. Κερδίσαμε 1-0. Ο Πασαρέλα ήταν πιο ξεκούραστος από
εμένα, γιατί είχε τιμωρηθεί λόγω κίτρινων καρτών και δεν είχε πραγματοποιήσει
το τελευταίο παιχνίδι.

Τότε ήταν που οι εφημερίδες είχαν γράψει πως είχα πάρει 80.000 δολάρια για να
παίξω εκείνα τα δύο παιχνίδια με την Αργεντινή. Χρήματα που δεν θα έδιναν ούτε
στον Φρανκ Σινάτρα για να τραγουδήσει γυμνός στον αγωνιστικό χώρο του
Μομουμεντάλ!

ΚΛΩΤΣΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΖΗΛΕΥΕ ΚΑΙ Ο ΤΖΕΝΤΙΛΕ

Ο βασιλιάς ανέβηκε στον θρόνο του. Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα οδήγησε την Αργεντινή στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου

Ο πρώτος προκριματικός αγώνας ήταν στη Βενεζουέλα. Εύκολος; Κάθε άλλο. Ποτέ
δεν είχαμε εύκολο αγώνα… Δυσκολευτήκαμε πολύ στο Σαν Κριστομπάλ, καθώς
σημειώθηκαν επεισόδια κατά την άφιξή μας. Υπήρχε αστυνομία, αλλά υπήρχαν και
πολλοί φίλαθλοι της Βενεζουέλας. Μέσα σε όλη εκείνη τη φασαρία δέχτηκα μία
κλωτσιά στο δεξί μου γόνατο, που ούτε ο Ιταλός Τζεντίλε δεν θα έριχνε
καλύτερη.

Πέρασα όλη τη νύχτα κρατώντας πάγο πάνω στο γόνατό μου. Κοιμήθηκα γύρω στις
πέντε το πρωί. Νόμιζα πως δεν ήταν κάτι το σοβαρό, αλλά αυτό άρχισε να
χειροτερεύει. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά στο παιχνίδι που ακολούθησε με τη
Βενεζουέλα οι αντίπαλοι με χτυπούσαν συνεχώς την επιγονατίδα. Κερδίσαμε τελικά
3-2, ενώ παρακαλούσαμε τον διαιτητή να σφυρίξει τη λήξη του αγώνα.

Ακολούθησε το παιχνίδι με την Κολομβία, στην Μπογκοτά στις 2 Ιουνίου. Πίεση!
Πίεση! Ποτέ δεν έχω νιώσει τόση πίεση. Τελικά νικήσαμε 3-1.

Μία εβδομάδα αργότερα κερδίσαμε τη Βενεζουέλα στο Μομουμεντάλ σημειώνοντας δύο
γκολ στα τέσσερα τελευταία λεπτά.

Τα δύο καθοριστικά παιχνίδια εναντίον του Περού ήταν τρομερά. Πραγματικά
τρομερά. Το πρώτο στη Λίμα στις 23 Ιουνίου ήταν το επεισόδιο με τον Ρέινα…
Το λέω γιατί όλοι γνωρίζουν σε τι αναφέρομαι. Στον αγώνα με ακολουθούσε
παντού. Κάποια στιγμή με έριξε κάτω και τραυματίστηκα. Αναγκάστηκα να βγω από
τον αγωνιστικό χώρο και με ακολούθησε έως εκεί! Όταν επανήλθα ήρθε και πάλι
και στάθηκε ακριβώς από πίσω μου ο θερμοκέφαλος.

Τελευταία έλαβα μία μπάλα από τους Περουβιανούς ποδοσφαιριστές, στην Κούβα με
την οποία μου εύχονταν «περαστικά». Μαντέψτε ποιος είχε υπογράψει πάνω στην
μπάλα… Ο Ρέινα! Είναι 40 χρόνων και ζει στην Αβάνα. Και ο αθεόφοβος με
ακολούθησε ακόμη και εδώ.

Μετά ήρθε ο προκριματικός στις 30 Ιουνίου, στο Μπουένος Άιρες πάλι με το
Περού. Και εκεί υποφέραμε, όμως, καταφέραμε να προκριθούμε στα τελικά του
Παγκοσμίου Κυπέλλου του Μεξικό. Εκείνη την ημέρα ορκίστηκα στη μητέρα μου πως
μπορεί να υποφέρουμε, αλλά θα κερδίσουμε τελικά το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Εκείνη την περίοδο στη Νάπολι, με δικό μου γκολ κερδίσαμε τη Γιουβέντους. Το
όνειρο κάθε Ναπολιτάνου. Είχε έρθει, όμως, η στιγμή να επιλέξω ποια έχει
προτεραιότητα: η Νάπολι ή η εθνική ομάδα. Και διάλεξα την εθνική, χωρίς αυτό
να σημαίνει πως δεν έδινα τον καλύτερο εαυτό μου στη Νάπολι.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ

Όταν φτάσαμε στο «στρατηγείο» μας στο Μεξικό, για το Παγκόσμιο Κύπελλο, για
πρώτη φορά κατάλαβα πως αυτό που είχα στο μυαλό μου δεν ήταν απλά ένα όνειρο.
Θα γινόμασταν Παγκόσμιοι Πρωταθλητές.

Τότε ήταν που κατάλαβα πως ήμασταν μόνοι εναντίον όλου του κόσμου. Οι παίκτες
ήμασταν δεμένοι μεταξύ μας και συζητούσαμε ό,τι είχαμε στο μυαλό μας. Κάθε
ημέρα που περνούσε συνειδητοποιούσαμε πως μπορούσαμε να τα καταφέρουμε.

Πέτυχα ένα σπουδαίο γκολ εναντίον της Ιταλίας, το οποίο θεωρώ πως είναι από τα
καλύτερα της συλλογής μου. Ήρθαμε, όμως, ισόπαλοι 1-1.

Στον αγώνα με τη Βουλγαρία επαναλάβαμε τα συνηθισμένα μας λάθη, αλλά
κερδίσαμε. Από εκείνο το παιχνίδι και ύστερα οργανωθήκαμε πολύ καλά,
κατατροπώντας τους αντιπάλους μας, για να προκριθούμε στα προημιτελικά!

Μου έλεγε τότε η μητέρα μου: «Μα τι τρως γιε μου; Τρέχεις πιο πολύ από ποτέ».
Πέθαινα για να βγω έξω στον ήλιο, αλλά δεν ήθελα να εγκαταλείψω την
τραπεζαρία, το «στρατηγείο» της ομάδας, την κρεβατοκάμαρα… Το δωμάτιό μου!
Το μοιραζόμουν με τον Πεντρίτο Πάσκουλι και κάθε ημέρα βάζαμε και κάτι νέο στο
δωμάτιο, μία φωτογραφία, ένα γράμμα… Θέλαμε να νιώθουμε πως ήταν το σπίτι
μας για έναν μήνα, το σπίτι μας μέχρι τον τελικό!

Το θέμα ήταν πως, ενώ είχαμε φτάσει τόσο μακριά, κανείς δεν μας έπαιρνε στα
σοβαρά, ενώ αρκετοί με ρωτούσαν αν ήμουν χαρούμενος που φτάσαμε μέχρι τις
«οκτώ»… Εσείς τι πιστεύετε; Τους υπενθύμιζα τη διάσημη φράση του Ομπντούλιο
Βαρέλα, πριν από τον τελικό του 1950, στο Μαρακανά όταν η Ουρουγουάη κέρδισε
τη Βραζιλία, γιατί πάντα θυμάμαι τι έλεγε: «Χαρούμενοι είμαστε μόνο ως
πρωταθλητές».

Η Αργεντινή έφτασε στον τελικό, στον οποίο θα αντιμετώπιζε τη Γερμανία. Η
Γερμανία. Η ομάδα που δεν ήθελε αντίπαλο ο πατέρας μου.

Πετύχαμε δύο σπουδαία γκολ. Το πρώτο με κεφαλιά του Μπράουν, ο οποίος
δικαιούται μεγάλο μερίδιο από τη νίκη, γιατί είχε αντικαταστήσει τον Πασαρέλα
και έπαιξε καλύτερα απ’ όλους μαζί. Και το δεύτερο το είχε σημειώσει ο
Βαλντάνο.

Δεν ανησύχησα όταν μας ισοφάρισαν. Σε καμία περίπτωση… Κάναμε ασυγχώρητα
λάθη και πέτυχαν γκολ με κεφαλιές. Κοιτούσα τον τρόπο που έτρεχε ο Μπρίγκελ τα
πόδια του οποίου έμοιαζαν με ρόπαλα του μπέιζμπολ. Ξέραμε, όμως, ότι η νίκη
ήταν δική μας.

«Γκολ ντε Μπούρου». Έτσι πανηγύρισα το γκολ του Μπουρουσάγκα. Θυμάμαι πως
πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλον, σχηματίζοντας ένα βουνό από σώματα. Νιώθαμε,
ήδη, πως ήμασταν Παγκόσμιοι Πρωταθλητές. Απέμεναν έξι λεπτά. Και μετά, ήρθε το
τελευταίο σφύριγμα…

Πήγαμε στα αποδυτήρια με το κύπελλο στα χέρια μας. Αγκαλιαζόμασταν μεταξύ μας,
γιατί κάναμε αυτό για το οποίο είχαμε όλοι δώσει υπόσχεση. Κάναμε τον γύρο του
θριάμβου μέσα στα… αποδυτήρια. Μόνο για μας. Είχαμε δώσει όρκο όταν φτάσαμε
στο Μεξικό. «Ήρθαμε πρώτοι εδώ και θα φύγουμε τελευταίοι».

Έζησα έντονα τις στιγμές εκείνες, όπως έχω κάνει σε όλη μου τη ζωή. Ήταν μία
ανεπανάληπτη νίκη της Αργεντινής, η οποία δυστυχώς δεν επαναλήφθηκε από τότε.
Η νίκη μας, πάντως, δεν ήταν αρκετή για να ρίξει την τιμή του ψωμιού…
Ευχόμουν εμείς οι ποδοσφαιριστές να μπορούσαμε να λύσουμε τα προβλήματα των
ανθρώπων παίζοντας ποδόσφαιρο. Θα ήταν όλα πιο καλά!

Όταν επέστρεψα σπίτι, είδα πολλούς ανθρώπους να έχουν κατακλύσει την αυλή.
Τραγουδούσαν, κόρναραν, μου έφερναν δώρα…

Ένα βράδυ προσκάλεσα δύο μικρά παιδιά στο σπίτι, γιατί πραγματικά ένιωσα
αναστατωμένος γι’ αυτά. Έπαιξα για λίγο μπάλα στο σαλόνι μαζί τους. Η μητέρα
τους μας παρακολουθούσε και δεν πίστευε στα μάτια της. Πιστεύω πως και τα
παιδιά δεν είχαν καταλάβει πως έπαιζαν μαζί μου, αλλά τα λυπόμουν, τα λυπόμουν
πολύ. Βαθιά μέσα μου ένιωθα πως όλα αυτά που έκανε ο κόσμος για μένα ήταν
υπερβολές… Το μόνο που έκανα ήταν να κερδίσω ένα Παγκόσμιο Κύπελλο.

ΤΟ ΜΑΤΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

Δύο αξέχαστα γκολ

«Το πρώτο γκολ, αυτό που σημείωσα με το χέρι, πολλές φορές μού αρέσει περισσότερο», λέει ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος φρόντισε με το δεύτερο τέρμα που σημείωσε να κάνει όσους τον αμφισβητούσαν να σωπάσουν, αφού εξέθεσε όλη την αγγλική άμυνα προτού στείλει την μπάλα στα δίχτυα

Είχε έρθει το παιχνίδι με την Αγγλία. Ήταν 22 Ιουνίου 1986. Ακόμη μια
μερομηνία που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω όσο ζω.

Γιατί ο πραγματικός τελικός για εμάς ήταν το ματς με την Αγγλία. Αν και
επίσημα λέγαμε πως δεν έχει καμία σχέση με τον πόλεμο στα Νησιά Φόκλαντ, εν
τούτοις γνωρίζαμε πως είχαν σκοτωθεί πολλοί συμπατριώτες μας εκεί. Τους
σκότωσαν σαν να ήταν μικρά πουλιά.

Πέτυχα το δεύτερο γκολ όπως μου είχε πει ο αδερφός μου. Στις 13 Μαΐου 1981
είχα πετύχει ένα παρόμοιο γκολ αλλά δεν έκανα πλασέ, πέρασα την μπάλα πάνω από
τον τερματοφύλακα τη στιγμή που έκανε έξοδο. Πανηγύριζα προτού καταλήξει η
μπάλα στα δίχτυα. Με είχε πιάσει, θυμάμαι, τότε ο αδερφός μου, ο Τούρκο, και
μου είχε πει: «Δεν έπρεπε να επιχειρήσεις να περάσεις την μπάλα πάνω από τον
τερματοφύλακα. Είχε ήδη πέσει κάτω. Έπρεπε να του κάνεις προσποίηση». Έτσι,
είπα: «Το λες αυτό, μπάσταρδε, γιατί το έχεις δει στην τηλεόραση». Αλλά είχε
δίκιο: «Δεν είναι αυτός ο λόγος. Αν κάνεις προσποίηση, πηγαίνεις δεξιά και
ολοκληρώνεις τη φάση με το δεξί σου πόδι. Προσπάθησέ το». Ο αδερφός μου τότε
ήταν επτά ετών! Έτσι, έκανα προσποίηση στον Σίλτον και έπεσε κάτω.

Μετά, δεν δυσκολεύτηκα να τον πλασάρω… πετυχαίνοντας το γκολ της ζωής μου.

Αλλά και το άλλο γκολ το ευχαριστήθηκα πολύ. Μερικές φορές μού αρέσει
περισσότερο το πρώτο, αυτό που σκόραρα με το χέρι. Το χέρι του Θεού.

Ακόμη δεν ξέρω πώς κατάφερα να πηδήξω τόσο ψηλά. Σήκωσα τη δεξιά μου γροθιά
κοντά στο κεφάλι μου. Ο Πίτερ Σίλτον ούτε που το είδε. Αυτός που άρχισε πρώτος
να διαμαρτύρεται πως ήταν χέρι ήταν ο Φένγουικ. Όταν είδα τον επόπτη να τρέχει
προς το κέντρο του γηπέδου, έστρεψα το πρόσωπό μου εκεί όπου καθόταν ο πατέρας
μου με τον πεθερό μου και πανηγύριζα μαζί τους…

Εκείνη τη στιγμή, όμως, όλη η αγγλική ομάδα διαμαρτυρόταν στον διαιτητή και ο
Βαλντάνο μού είπε να σταματήσω να πανηγυρίζω, βάζοντας το δάκτυλο πάνω από το
στόμα του δείχνοντας μου να κάνω ησυχία. Έμοιαζε με νοσοκόμα σε νοσοκομείο.

Ήταν αυτός που μου έδωσε εκείνη την μπαλιά, γιατί δεν είχε άλλη επιλογή, καθώς
τον είχαν κλείσει οι αντίπαλοι. Καταπληκτικό γκολ. Καταπληκτικό γκολ. Πήγα και
έκλαψα στην εκκλησία. Όπως είπα σε ένα δημοσιογράφο: «Δεν είναι δικό μου θέμα
να αμφισβητήσω την εντιμότητα του διαιτητή».

Ο ΠΙΟΛΑ

Όταν επέστρεψα στην Ιταλία, συνέβη κάτι το εκπληκτικό. Ο Σίλβιο Πιόλα ήρθε να
με δει, αυτός ο σπουδαίος Ιταλός σκόρερ των Παγκοσμίων Κυπέλλων του ’30, και
μου είπε: «Σε όλους αυτούς που λένε πως είσαι ανέντιμος επειδή πέτυχες γκολ με
το χέρι, πες τους πως υπάρχει ακόμη ένας ανέντιμος στην Ιταλία… Γιατί είχα
πετύχει κι εγώ γκολ με το χέρι εναντίον της Αγγλίας και όλοι πανηγύριζαν»!

(c) 2000, Diego Armando Maradona from «Yo Soy El Diego».