Στα παιδιά χρωστάω τα πάντα

Θα μπορούσε άνετα να δουλεύει σε κοσμηματοπωλείο, αφού έχει αποκτήσει
ειδικότητα στο χρυσάφι και στο ασήμι ενώ μην ξεχνάμε πως ανακαλύπτει (και
βγάζει) και διαμάντια. Ο ίδιος παραμένει το ίδιο απλός και προσιτός, πάνω από
όλα άνθρωπος, όπως ήταν και πριν από 32 χρόνια, όταν πρώτη φορά έδωσε το
«παρών» σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Χρήστος Ιακώβου στο Μεξικό, το 1968, συμμετείχε πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς
Αγώνες, και τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Μόναχο, ήρθε και η πρώτη διάκριση
(5ος στα 82,5 κιλά, με 490 κιλά στο σύνολο). Στο Μόντρεαλ, το 1976, πήρε
τελευταία φορά μέρος σε τόσο μεγάλη διοργάνωση ως αθλητής, χωρίς να καταφέρει
­ στις δύσκολες τότε εποχές ­ να πάρει κάποιο μετάλλιο. Λες και το είχε
απωθημένο, λοιπόν, από τότε, επέστρεψε δριμύτερος από το 1992 στη Βαρκελώνη
και ως προπονητής, πλέον, της άρσης βαρών έχει αρχίσει τη… συλλογή μεταλλίων
με την περίφημη «ντριμ τιμ» του. Έντεκα μετάλλια μετρά, ο… αθεόφοβος, ως
τώρα σε τρεις Ολυμπιάδες και αν το 1992 είχε μπει… σεμνά (ένα χρυσό ο Πύρρος
Δήμας), στην Ατλάντα το 1996 (χρυσά οι Δήμας και Καχιασβίλι, ασημένια οι
Λεωνίδης, Σαμπάνης και Κόκκας) και στο Σίδνεϊ (χρυσά οι Δήμας και Καχιασβίλι,
ασημένια οι Σαμπάνης και Μήτρου και χάλκινο η Χατζηιωάννου) τα πήρε αμπάριζα.

«ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ»

Η κίνηση του Λεωνίδα Σαμπάνη να δείξει το αργυρό μετάλλιο προς την πλευρά του Ιακώβου μαρτυρά την αγάπη και την ευγνωμοσύνη των αθλητών προς τον… πάτερ φαμίλια της άρσης βαρών

«Είναι αναμφίβολα μεγάλη επιτυχία, αφού ξεπεράσαμε ακόμα και τους δικούς μας
στόχους στο Σίδνεϊ. Είχαμε πει πως πάμε για τέσσερα μετάλλια και μας βγήκαν
πέντε, ισοφαρίζοντας τον αριθμό της Ατλάντα, κάτι που είναι πολύ σημαντικό αν
αναλογιστεί κανείς τους τραυματίες» λέει στην «ΟΜΑΔΑ» ο Χρήστος Ιακώβου που
μπορεί να μην ξέρει σκάκι αλλά στους αγώνες θυμίζει… Κασπάροφ και
δικαιωματικά τού αξίζει ο χαρακτηρισμός που συνηθίζεται στο ποδόσφαιρο: αλεπού
του πάγκου.

Ιδιαίτερα στο Σίδνεϊ, η συμβολή του Χρήστου στα πέντε μετάλλια ήταν ίσως η
μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Αυτός ξύπνησε στο κρίσιμο σημείο τον Πύρρο Δήμα
που κινδύνευε με αποκλεισμό. Την επόμενη μέρα κέρδισε ξεκούραστα ακόμα ένα
χρυσό για τον Καχιασβίλι, μπλοφάροντας με τον μεγάλο αντίπαλό του Ιβάν
Γκριγκούροφ και τον Πολωνό αθλητή του Σιμόν Κολέτσκι, αφήνοντας το ένα βάρος
μετά το άλλο, ώσπου παραιτήθηκε ο Πολωνός ενώ ο Κάχι πονούσε στο πόδι.

Ήταν αυτός που έπεισε τη Χατζηιωάννου να έρθει ως εδώ και με σωστή τακτική να
φτάσει ως το μετάλλιο, εκεί που ήταν να μην αγωνιστεί, ενώ το χρυσό του Μήτρου
χάθηκε από σύμπτωση (για 280 γραμμάρια και αφού ο Κινέζος χρειάστηκε να κάνει
παγκόσμιο ρεκόρ) και του Σαμπάνη ήταν σαν… χρυσό πίσω από τον αχτύπητο
Πεσάλοφ.

ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Η «άπιστη» Ιωάννα Χατζηιωάννου δεν σκόπευε καν να πάει στο Σίδνεϊ. Ώσπου άκουσε τον Ιακώβου…

Τον ρωτάμε τι χρώμα θα πρέπει να είναι το δικό του μετάλλιο (τουλάχιστον
πλατινένιο, κατ’ εμάς) αλλά ο ομοσπονδιακός τεχνικός, πάντα σεμνός, τονίζει:
«Ένας προπονητής, όσο καλός και να είναι, χωρίς τους κατάλληλους αθλητές δεν
μπορεί να κάνει τίποτε. Συνεπώς, τα μετάλλια ανήκουν στα παιδιά και τους
ευχαριστώ, αφού σ’ αυτούς χρωστάω τα πάντα. Η επιτυχία είναι δική τους και σ’
αυτούς οφείλεται. Μόνος μου δεν θα μπορούσα να κάνω απολύτως τίποτα. Εδώ θα
πρέπει να ευχαριστήσω και το τεχνικό μου τιμ και όλους τους συνεργάτες μου για
τη βοήθεια που μου παρέχουν καθώς και την πολιτεία για τη συνδρομή της σε κάθε
προσπάθειά μας».

Λέει τους αθλητές παιδιά του και το εννοεί: «Είμαστε μια αγαπημένη οικογένεια
και αυτό νομίζω πως φαίνεται. Περνάμε τις περισσότερες μέρες του χρόνου μαζί,
μοιραζόμαστε τα προβλήματά μας, τις αγωνίες μας και είναι φυσικό να έχουμε
δημιουργήσει άριστη σχέση. Άλλωστε, έχω να το λέω. Είμαι υπερήφανος που έχω
αυτά τα παιδιά. Δεν είναι μόνο μεγάλοι αθλητές, κάτι που το δείχνουν στους
αγωνιστικούς χώρους, αλλά και σπάνιοι χαρακτήρες. Είναι ταλέντα της φύσης για
μένα όχι μόνο σωματικά αλλά και πνευματικά. Είναι ξεχωριστοί άνθρωποι και,
ειλικρινά, χαίρομαι για αυτούς».

Και όλα αυτά αν και κάθε βράδυ τον έκαναν να περνά εφιαλτικές στιγμές και να
φτάνει στα όριά του όσον αφορά την αγωνία. Η στιγμή του τσιγάρου (ποτέ δεν
προτίμησε το πούρο της νίκης ο κόουτς) έξω από την αίθουσα συνεντεύξεων Τύπου
ύστερα από κάθε αγώνα ήταν η χαλάρωση του πολεμιστή.

«Το άγχος είναι μέρος της δουλειάς και δεν μπορεί να μην υπάρχει. Περάσαμε
σίγουρα δύσκολες ώρες αλλά τέλος καλό όλα καλά. Είναι δύσκολη η θέση του
προπονητή σ’ αυτόν τον τομέα, γιατί κάθε μέρα έχει και ξεχωριστή αγωνία ενώ οι
αθλητές ένας ένας τελειώνουν και αποβάλλουν το άγχος τους».

Δεν θέλει να ξεχωρίσει ούτε κάποιο μετάλλιο αλλά ούτε και κάποιον αθλητή
(σαν… πατέρας τους τα αγαπά όλα το ίδιο). Απλώς τον ρωτάμε αν το χάλκινο της
Ιωάννας Χατζηιωάννου ήταν το πιο απρόσμενο.

«Ναι, ήταν η ευχάριστη έκπληξη, από μια αθλήτρια με μεγάλο πάθος και θέληση.
Μην ξεχνάτε πως στην αρχή είχε αμφιβολίες αν θα έρθει στους αγώνες, αφού είχε
ένα σοβαρό τραυματισμό. Μιλήσαμε μαζί, της είπα πως με την κατάλληλη
προετοιμασία θα μπορέσει να χτυπήσει ακόμα και πεντάδα ή τετράδα, και πείστηκε
να έρθει. Να που βγήκε και ένα μετάλλιο».

Η «ΝΤΡΙΜ ΤΙΜ»

Λόγια παρηγοριάς μετά την πιο συγκλονιστική μάχη για τον Βαλέριο Λεωνίδη

Για τον Πύρρο Δήμα και τον Κάχι Καχιασβίλι (δύο αθλητές που αποτελούν τη
βιτρίνα της Εθνικής), ο Χρήστος Ιακώβου τονίζει πως τα λόγια περισσεύουν:
«Είναι δύο πολλοί μεγάλοι αθλητές που ήρθαν εδώ για να πάρουν το τρίτο τους
χρυσό μετάλλιο και τα κατάφεραν. Από εκεί και πέρα, τι να πω γι’ αυτά τα
παιδιά».

Ο Λεωνίδας Σαμπάνης και ο Βίκτωρας Μήτρου επίσης κερδίζουν τα εύσημα του
προπονητή τους: «Ο Λεωνίδας ξεπέρασε τον εαυτό του και έκανε ό,τι καλύτερο
μπορούσε. Ο Βίκτωρας στάθηκε άτυχος, αφού ο Κινέζος έκανε παγκόσμιο ρεκόρ,
σηκώνοντας πρώτη φορά στην καριέρα του αυτά τα κιλά και έτσι του πήρε το
χρυσό, αν και ισοβάθμησαν. Στο σωματικό βάρος. Όμως, έτσι είναι αυτά τα
πράγματα, άλλοτε κερδίζεις από τους κανονισμούς και άλλοτε όχι».

Ο απολογισμός, λοιπόν, είναι κάτι παραπάνω από καλός, αφού υπήρξαν και οι
πολλοί τραυματισμοί που «χτύπησαν» την ομάδα. Η άποψη του Χρήστου Ιακώβου:
«Πήγαμε καλύτερα από ό,τι μπορούσαμε. Ήρθαμε εδώ για τέσσερα μετάλλια και
τελικά πήραμε πέντε, όσα και στην Ατλάντα, ενώ στις λεπτομέρειες χάσαμε και
ένα τρίτο χρυσό. Όμως, εδώ μας έλειπαν δύο παιδιά, ο Λεωνίδας Κόκκας
(ασημένιος Ολυμπιονίκης στην Ατλάντα) και την τελευταία στιγμή ο Γιώργος
Τζελίλης (4ος Ολυμπιονίκης στην Ατλάντα), που θα ανέβαιναν σίγουρα στο βάθρο
ενώ ο Βαλέριος Λεωνίδης (ασημένιος Ολυμπιονίκης στην Ατλάντα) είχε σοβαρά
προβλήματα με τραυματισμούς που τον άφησαν πολύ πίσω. Επίσης, όλα τα παιδιά
είχαν επιπλέον τέσσερα χρόνια στην πλάτη τους που, ιδιαίτερα στην άρση βαρών,
παίζουν σημαντικό ρόλο».

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Σε τέσσερα χρόνια το επόμενο ραντεβού είναι στην Αθήνα και ο Χρήστος Ιακώβου
το περιμένει όσο τίποτε άλλο: «Το να συμμετέχεις σε μια Ολυμπιάδα είναι η
υπέρτατη πρόκληση για κάθε αθλητή ή προπονητή. Είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι για
τον καθένα, μια ολοκλήρωση θα έλεγα. Όταν αυτή γίνεται και στη χώρα σου, τότε
τι άλλο να ζητήσεις. Ειλικρινά, για όλους μας είναι το μεγαλύτερο ραντεβού μας
και το περιμένουμε πώς και πώς. Όλα τα παιδιά θέλουν να δώσουν το “παρών” εκεί
και ακόμα και ο Βαλέριος Λεωνίδης που είναι ο μεγαλύτερος έχει πει πως θα
κάνει τα πάντα για να είναι παρών».

Η δουλειά που γίνεται στην άρση βαρών τα τελευταία χρόνια φαίνεται από τη
βιτρίνα, αφού πάντα ο κόουτς επιλέγει τους καλύτερους και όταν ξέρει πως σε
κάποια κατηγορία δεν θα έχουμε καμία τύχη προτιμά να μην παίρνει κάποιον
αθλητή, όπως έκανε στις δύο τελευταίες στα μεγάλα κιλά. Όμως, το μέλλον
διαβεβαιώνει πως είναι λαμπρό: «Μέχρι το 2004 αλλά και μετά έχουμε πολλή και
σκληρή δουλειά. Τα τελευταία χρόνια φέραμε πάνω από 300 παιδιά στην άρση βαρών
και μπορούμε να τα αυξήσουμε. Πολλά από αυτά έχουν δείξει το ταλέντο τους και
πιστεύω πως στην Εθνική Εφήβων και στην Προεθνική θα τα δείτε σύντομα. Θα
συμπληρώσουν άψογα το τωρινό σύνολο το 2004 ενώ θα αποτελέσουν και τη νέα
γενιά για τη συνέχεια».

Ως τελευταία ερώτηση του ζητάμε να δώσει μια υπόσχεση στους Έλληνες φιλάθλους
για το 2004 αλλά ο Χρήστος Ιακώβου είναι γνωστό πως δεν αρέσκεται σε
υποσχέσεις: «Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι θα κάνουμε ό,τι καλύτερο
μπορούμε και γι’ αυτό να είστε σίγουροι. Δεν μου αρέσει να δίνω υποσχέσεις και
δεν μπορώ, άλλωστε, να το κάνω σε ένα άθλημα όπου όλα είναι τόσο ρευστά. Ποτέ
δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί ακόμα και πάνω στον αγώνα. Δεν είδαμε και
λίγα περιστατικά στους αγώνες όπου τραυματίστηκαν αθλητές την ώρα που
αγωνίζονταν. Αυτό είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Να είμαστε γεροί,
αυτό θέλω, και από εκεί κι έπειτα θα δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό».