Πατάω γερά στη γη

ΣΙΔΝΕΪ

«ΠΥΡΡΟΣ ΔΗΜΑΣ, ο ΕΛΛΗΝΑΡΑΣ… Έτσι, απλά. Ούτε “Ηρακλής” ούτε μυθικός
ήρωας… Τι καλύτερο από τ’ όνομα της πατρίδας σου».

Στη Βαρκελώνη είχε φωνάξει: «Για την Ελλάδα». Το ίδιο επανέλαβε και στην
Ατλάντα, τέσσερα χρόνια αργότερα. Στο Σίδνεϊ, ο Πύρρος Δήμας δεν ήθελε ν’
ακούσει τίποτε άλλο παρά μόνο το «Ελληνάρας».

«Μόνο αυτό θα μπορούσε να με αντιπροσωπεύσει αυτή τη βραδιά, καθώς έβλεπα τους
χιλιάδες Έλληνες να πανηγυρίζουν, να με χειροκροτούν και ν’ ανεμίζουν τις
Γαλανόλευκες. Στο αντίκρυσμά τους, ένιωσα μία ακόμα ημέρα υπερηφάνεια. Τον
Ύμνο της πατρίδας τον ένιωσα. Τον τραγουδούσα, όπως πιστεύω θα ‘κανε κάθε
παιδί και όλοι οι Έλληνες. Σαν παιδί αισθάνθηκα καθώς οι αντίπαλοί μου με
τίναξαν στα ύψη και νόμιζα ότι βρισκόμουν στον ουρανό. Ένας Έλληνας που εκείνη
τη στιγμή ένιωσε την ανάγκη να φωνάξει: Ελληνάρας…».

Ρώτησα τον Πύρρο Δήμα αν αυτή η φωνή βγαίνει αυθόρμητα μόνο όταν τον
αποθεώνουν. Κι εκείνος με απλότητα απάντησε:

«Όχι. Νιώθω έτσι από τότε που πήρα το χρυσό μετάλλιο στη Βαρκελώνη και όλοι με
αγκάλιασαν με ζεστασιά, με αγάπη και μ’ αποκάλεσαν παιδί τους».

Με τα τρία χρυσά μετάλλια, ο Πύρρος Δήμας πέρασε στην ιστορία. Ο Ναΐμ
Σουλεϊμάνογλου δεν κατάφερε να φθάσει στα τέσσερα μετάλλια. Κι όταν ο
απεσταλμένος του Ρώυτερ στη συνέντευξη Τύπου ρώτησε τον Πύρρο «αν ξεπέρασε τον
μικρό Ηρακλή», εκείνος ήρεμα έσφιξε το χρυσό μετάλλιό του, σήκωσε το κεφάλι
ψηλά και έδειξε τον ουρανό.

­ Τι σήμαινε αυτή η κίνηση, Πύρρο;

«Η ελληνική μυθολογία έχει πολλούς ήρωες και πρωταγωνιστές. Δεν θα ‘μαι εγώ
εκείνος που θα ‘δινε κάποιο επώνυμο ή θα παρομοίαζα τον εαυτό μου με κάποιον
άλλο που γνωρίζουμε μόνο την ιστορία του και τους εκπληκτικούς άθλους του.
Θέλω να μένω στη γη, προσγειωμένος, με καθαρό μυαλό και σκέψη για το
μέλλον…».

Μία άλλη ημέρα

Κυριακή πρωί. Ο χρυσός Ολυμπιονίκης μας δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι.
Υπερένταση, σκέψεις πολλές, τηλεφωνήματα ασταμάτητα, ευχές, ύστερα από μια
μαγική βραδιά που κανείς δεν θα ξεχάσει.

«Κοντέψαμε να πεθάνουμε όλοι μας. Αλλά τελικά καταφέραμε και σ’ αυτή μας την
προσπάθεια να επιζήσουμε και από την κόλαση να βρεθούμε στον παράδεισο. Έτσι
είναι ο αθλητισμός. Οι μεγάλοι αγώνες, όπως οι Ολυμπιακοί, δεν είναι παίξε
γέλασε. Είναι η προσπάθεια και η προετοιμασία τεσσάρων χρόνων. Στο τέλος
κρίνονται όλα… Τέλος πάντων. Σημασία έχει ότι έφθασα μέχρι εδώ και το χρυσό
μετάλλιο μάς έκανε όλους ευτυχισμένους».

Ο Πύρρος Δήμας δεν ήθελε να επανέλθει στις πρώτες προσπάθειές του, που έκαναν
τους ευτυχώς ελάχιστους να πουν ότι δεν θα ανέβαινε στο βάθρο. «Πάνε αυτά.
Πέρασαν. Καλύτερα να τα ξεχάσουμε».

­ Δεν κοιμήθηκες;

«Πώς να κοιμηθείς με τέτοια υπερένταση; Πώς να αφήσεις ένα χρυσό μετάλλιο, το
τρίτο σου κατά σειρά, να ακουμπήσει στο τραπέζι ή στο κομοδίνο σαν ένα ψυχρό
μέταλλο που δεν έχει πια καμιά αξία; Το ‘βαλα στο στήθος. Δεν το άφησα όλο το
βράδυ. Το ‘νιωθα ζεστό στο στήθος και την καρδιά μου να χτυπά χαρούμενα».

­ Πριν φθάσουμε εκεί, θα θέλαμε να γυρίσουμε αρκετό καιρό πίσω.
Στον τραυματισμό σου, την απουσία σου από προπονήσεις και
αγώνες. Έδωσες την αίσθηση σε πολλούς ότι ο Πύρρος Δήμας
πάει και δεν πάει στους Ολυμπιακούς. Ποια είναι η αλήθεια;

«Ο σοβαρός τραυματισμός στον ώμο μου, οι πρώτες γνωματεύσεις των γιατρών, μ’
έφεραν σ’ ένα στάδιο που λίγο έλειψε να το πιστέψω. Όμως, προτίμησα την άλλη
οδό: της υπομονής και της πίστης. Το κουράγιο που μου έδιναν εκείνοι που
έμειναν δίπλα μου, ο προπονητής μας, ο Χρήστος Ιακώβου, ο Γιάννης Σγουρός, οι
συναθλητές μου και, φυσικά, πάνω απ’ όλους η οικογένειά μου.

Αυτή η εγκατάλειψη ορισμένες στιγμές σού φέρνει την απογοήτευση και τότε
αισθάνεσαι τις δυνάμεις σου να σε εγκαταλείπουν και το μυαλό να μην υπακούει
άλλο. Τότε, έγινε το θαύμα. Της προσωπικής απόφασής μου να κάνω τη χειρουργική
επέμβαση. Ο γιατρός της ομοσπονδίας με είχε συμβουλεύσει να μην το επιχειρήσω,
γιατί υπήρχε κίνδυνος ακόμα και να μείνω παράλυτος… Δεν τον άκουσα και η
εγχείρηση έγινε. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: ήλθα στο Σίδνεϊ, νίκησα και είμαι
υπερήφανος, αλλά και ευτυχισμένος. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται ψυχή
και μυαλό. Χρειάζονται αποφάσεις της στιγμής, που με τη βοήθεια της καρδιάς
είναι σε θέση να σε οδηγήσουν σε θετικά αποτελέσματα. Πήρα τη σωστή απόφαση
και τώρα δικαιώνομαι. Έτσι, είναι φίλε μου: καθημερινά πρέπει να δίνεις
εξετάσεις. Γιατί τα μαθήματα δεν τελειώνουν ποτέ».

Τα σκαλοπάτια

Η υπερπροσπάθεια νίκησε την ατυχία της αρχής. Μετά όλα ήρθαν μόνα τους. Η αναγνώριση, το μετάλλιο, οι πανηγυρισμοί, τα αυτόγραφα

­ Ο χρόνος κυλούσε και δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη η απουσία
σου. Με την πίστη σου έγινες καλά και ξεπέρασες το
χειρότερο. Για να φθάσεις στους Ολυμπιακούς, είπαν οι
ειδικοί, χρειάστηκε να κάνεις άλματα σε ταχύτητα ρεκόρ…

«Ενώ εγώ έπρεπε να ξεκινήσω αργά αργά και σκαλοπάτι σκαλοπάτι ν’ ανεβαίνω, οι
αντίπαλοί μου βρίσκονταν πολλά σκαλοπάτια πιο ψηλά στην προετοιμασία. Έτσι,
ενώ εκείνοι πηδούσαν είκοσι είκοσι τα σκαλοπάτια, εγώ αναγκάστηκα για να τους
φθάσω να τρέχω με ταχύτητα σπρίντερ και ν’ ανεβαίνω τα σκαλιά πενήντα
πενήντα».

­ Ο Πύρρος Δήμας ήρθε στους Ολυμπιακούς και κέρδισε ένα ακόμα χρυσό
μετάλλιο. Τι είναι αυτό που άλλαξε σε σχέση με τις προηγούμενες
επιτυχίες;

«Η ευτυχία μου δεν κρύβεται. Δεν άλλαξε τίποτα απολύτως στις σχέσεις μου με
τους ανθρώπους. Αντίθετα, τώρα μπορώ να σου πω ότι μάλλον θα με αισθάνονται κι
εκείνοι πιο κοντά από πριν. Περπατώντας στους δρόμους, όπου και αν βρεθώ, με
σταματούν και με φωνάζουν Πύρρο και όχι κύριε Δήμα ή κύριε Πύρρο. Με βλέπουν
και με αισθάνονται δικό τους. Ο απλός κόσμος. Μικροί και μεγάλοι. Αυτό με
κάνει πολλαπλά ευτυχισμένο. Ακούω Πύρρο και αντιδρώ ως φίλος τους, γιατί έτσι
με βλέπουν κι αυτοί. Αυτή είναι για μένα η μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση».

­ Είπες ότι σε βοήθησε πολύ και η οικογένειά σου στις δύσκολες στιγμές.

«Ακριβώς, έτσι είναι. Ποιος θα ‘θελα να βρίσκεται κοντά μου εκτός από τη
γυναίκα μου και τα παιδιά μου; Θα ήθελα όμως όλοι να σεβαστούν αυτή την
επιθυμία μου. Η οικογένεια είναι μεγάλο πράγμα. Θέλω να σέβονται όλοι, όπως κι
εγώ το ίδιο για τους άλλους, την ιδιωτική μου ζωή. Αυτή ανήκει σε μένα και σε
κανέναν άλλο. Στην οικογένειά μου. Είναι μια επιθυμία σεβαστή νομίζω και
κατανοητή».

Ο Χούστερ

Στο βάθρο των νικητών, στην απονομή των μεταλλίων, ένας παλιός
γνώριμος. Ο Γερμανός Χούστερ, φίλος του Πύρρου, από
χρόνια. Δεν έχει καταφέρει να κερδίσει τον Έλληνα Ολυμπιονίκη. «Βλέπει
πλάτη», όπως λέμε συνήθως.

«Ο Μαρκ είναι πολύ καλό παιδί. Είμαστε φίλοι και τον εκτιμώ. Χάρηκα φυσικά που
ήλθε πάλι δεύτερος, αλλά έτσι είναι. Κάποιος πρέπει να είναι ο μοναδικός
νικητής. Και ο Δήμας είναι πάλι πρώτος. Το θετικό όμως σε όλα αυτά τα χρόνια,
για την Ελλάδα, αλλά και για μένα πάνω στο βάθρο, είναι ότι, όπως μου
αποκάλυψε ο Χούστερ, από τις πολλές φορές που τον έχω νικήσει τον υποχρέωσα να
μάθει τα λόγια του εθνικού μας ύμνου και τον τραγουδά μάλιστα, έστω και αν δεν
φαίνεται, στην ανάκρουσή του, όταν βλέπει τη σημαία…».

Ο Πύρρος Δήμας γελάει με τα λόγια αυτά που, όπως γίνεται αντιληπτό, κρύβουν
χαρά και υπερηφάνεια για την πατρίδα του και τα γαλανόλευκα χρώματά μας.

­ Πώς εξαργυρώνεται όλη η προσπάθειά σας. Το μετάλλιο. Η
χαρά, ο Ύμνος. Είναι αρκετά; Γιατί, όπως
διαπιστώσαμε στο Σίδνεϊ, οι χρυσοί Ολυμπιονίκες την επόμενη ημέρα
γίνονται γραμματόσημα. Ένας ελάχιστος φόρος τιμής στον
Ολυμπιονίκη.

Το ερώτημα είναι απλό, θα θέλατε κάτι ανάλογο ή είναι
υπερβολικό και κάποιοι δεν θα μπορούσαν να ζήσουν με αυτή την ιδέα;

«Στην Ελλάδα, έχουμε μάθει να τιμάμε και πολλούς να τους αναγνωρίζουμε όταν
πεθαίνουν. Μετά γίνονται ήρωες και δίνεται ακόμα και τ’ όνομά τους κάπου.
Λοιπόν, ας τ’ αφήσουμε αυτά, γιατί μοιάζουν σαν παραμύθια. Μου αρκεί που τιμώ
την πατρίδα μου και σε όλο τον κόσμο βλέπουν ψηλά την ελληνική σημαία και τον
εθνικό μας ύμνο ν’ ακούγεται δυνατά. Αυτό είναι, φίλε, και τίποτα
περισσότερο…

Είναι στιγμές που κάθε άνθρωπος θα ‘θελε να ξαναζήσει. Όπως για παράδειγμα η
υποδοχή και η επιστροφή μας από την Ατλάντα. Τέτοιες στιγμές θα ήθελα να τις
ξαναζήσω. Πολλές σκηνές είναι ανεπανάληπτες. Όμως αξίζει να τις ζούμε, έστω
κάθε τέσσερα χρόνια».

Στην Αθήνα

Η ομάδα της άρσης βαρών, αποδεδειγμένα πλέον, είναι αυτή που τα τελευταία
χρόνια μάς κάνει υπερήφανους. Σκληρή δουλειά από ανθρώπους που αγαπάνε τον
αθλητισμό, κάνουν σιωπηλά τη δουλειά τους, προσφέρουν στον ελληνικό αθλητισμό
και μιλάνε όταν πρέπει και όποτε χρειάζεται.

­ Στην Αθήνα, το 2004, ο Χρήστος Ιακώβου έχει από τώρα
ετοιμάσει τα πλάνα του. Κανείς όμως δεν είναι σε θέση να πει, με
ακρίβεια, τι θα γίνει με τη σημερινή σούπερ ομάδα, των
διακρίσεων και των μεταλλίων.

«Η ομάδα μας έχει ακόμα καιρό για να φύγει από το προσκήνιο. Όμως είναι γενικά
παραδεκτό ότι έχουμε μεγαλώσει σε ηλικία, χωρίς πάντως οι δυνάμεις μας να μας
έχουν εγκαταλείψει. Ο μεταβολισμός του ανθρώπου αλλάζει. Η κόπωση επηρεάζει
πιο αισθητά. Οι προπονήσεις, οι τραυματισμοί, η καθημερινή ζωή μας. Πιστεύω
ότι ο Χρήστος έχει κάτι ετοιμάσει στο μυαλό του. Εγώ το μόνο που βλέπω είναι η
αλλαγή κατηγοριών στους πιο πολλούς από εμάς, αν θέλουμε συνέχεια των
επιτυχιών. Προσοχή: το 2004 δεν είναι ένας οποιοσδήποτε χρόνος. Είναι μια
ολόκληρη εποχή. Άκουσα τρεις φορές τον Σάμαρανκ να λέει ότι πρέπει να έχουμε
καλούς αθλητές και να προσέξουμε την ετοιμασία αθλητισμού σε βάθος και για
πρωταθλητισμό μέχρι το 2004, στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Μόνο έτσι θα
γεμίσουμε τα στάδια και μόνο με μετάλλια οι Αγώνες εκείνοι θα σημειώσουν
επιτυχία».

«Καλά τα στάδια και οι εγκαταστάσεις. Ποιος όμως θα γεμίσει τα στάδια, αν οι
Έλληνες αθλητές δεν κερδίζουν μετάλλια και δεν έχουμε επιτυχίες;» αναρωτιέται
ο Πύρρος Δήμας.

Παρατηρήσαμε στη συνέντευξη Τύπου τον Έλληνα χρυσό Ολυμπιονίκη να κρατά το
μετάλλιο, να το χαϊδεύει, να το φιλάει και μετά χαμηλώνοντας το κεφάλι κοντά
στο μικρόφωνο να προφέρει μια φράση, που ελάχιστα ακούστηκε, και γι’ αυτό
ελάχιστα σχολιάστηκε, όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε.

­ Ποια ήταν ακριβώς αυτή η στιγμή;

«Το 2004, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας θα πάρω κι εγώ μέρος. Κι όχι
μόνο θα μετάσχω, αλλά θα κερδίσω και το τέταρτο χρυσό μετάλλιο, για να
δημιουργήσω καινούργιο ρεκόρ στο άθλημά μου».

«Θα παίξω… Θα παλέψω… Θα κερδίσω το χρυσό μετάλλιο… Για την πατρίδα μου
και για τον Πύρρο Δήμα…».