ΔΡΟΜΟΙ

Αγαπάει…

… τα σκυλιά και δεν το κρύβει ο αρθρογράφος της «Ουάσιγκτον Ποστ» Ρίτσαρντ
Κόεν ­ τα αγαπούσε και θα τα αγαπάει πάντα. Έτσι, λοιπόν, όποτε βλέπει κάποιο
πρόγραμμα στην τηλεόραση, από εκείνα που βάζουν τα σκυλιά να κάνουν κόλπα,
αφού πρώτα τα δείρουν, τα κάνουν να πεινάσουν, τους βάλουν τις φωνές, ο νους
του τρέχει αναπόφευκτα στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Νιώθει τα ίδια αισθήματα
συμπόνιας για τους αθλητές όπως και για αυτά τα σκυλιά. Τίποτα το φυσικό και
το φυσιολογικό δεν βρίσκει ο Κόεν στο απόκοσμο παρουσιαστικό των κολυμβητών,
που έχουν λειάνει τα κορμιά τους σαν δελφίνια, έχουν ξυρίσει τα κεφάλια και αν
μπορούσαν θα μετέτρεπαν τα αυτιά τους σε πτερύγια. Σκληρή προπόνηση, ξύπνημα
πριν από τα χαράματα, πισίνα, ώρες ατέλειωτες, κάθε μέρα.

Οι γυμναστές…

… ιδιαίτερα τα κορίτσια, προπονούνται με τόση εμμονή και τρώνε τόσο λίγο,
που επιβραδύνουν τον ερχομό της εφηβείας. Πολλές γυμνάστριες έχουν διατροφικές
διαταραχές ­ το 70% λένε οι έρευνες. Ίσως να είναι ανακριβής η σύγκριση με τα
σκυλιά. Τέτοια μεταχείριση δεν θα την επιτρέπαμε ούτε σε ζώα. Μας λένε είναι
επιλογή τους. Μα τι ξέρουν; Είναι ακόμη παιδιά. Και για ποιο σκοπό; Στα
δεκατέσσερά τους μπορεί να είναι κιόλας ξοφλημένα. Και με ποιο όφελος; Ξέρει
κανείς κανέναν επαγγελματία κολυμβητή; Μπορεί ο Τζόνι Βαϊσμίλερ να κατέληξε
από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στον κινηματογράφο, αλλά σήμερα είναι κάπως
δύσκολο να βγάλει κανείς το ψωμί του σαν Ταρζάν. Υπάρχουν, λέει, οι όμορφες
αναμνήσεις. Μα είναι φυσιολογικό να ζήσει κανείς την υπόλοιπη ζωή του με την
ανάμνηση μιας στιγμής που έζησε όταν ήταν δεκατεσσάρων δεκαπέντε χρόνων;

Η επιδίωξη…

… της τελειότητας για χάρη της τελειότητας, το ξεπέρασμα ενός δεκάτου του
δευτερολέπτου που δεν σημαίνει τίποτα καθεαυτό. Η νίκη για χάρη της νίκης, η
αποθέωση της προσωπικής ανάδειξης. Ε, και λοιπόν; Η νίκη δεν είναι το παν.
Μπορεί να είναι κάτι κενό, χωρίς κανένα νόημα. Νόημα έχει η ζωή που έχουν
μπροστά τους τα παιδιά και που οι μεγάλοι δεν τα αφήνουν να ζήσουν.

Στην τηλεόραση…

… οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν πάνε καλά. Τουλάχιστον αυτούς δεν τους βλέπουν
πολλοί ούτε στην Αμερική ούτε στην Ευρώπη. Αυτή η απροθυμία των τηλεθεατών
αποδίδεται σε διάφορους παράγοντες, από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου μέχρι τη
διαφορά ώρας. Όμως, ο Αμερικανός αρθρογράφος την αποδίδει στην απομυθοποίηση
του λεγόμενου «ολυμπιακού πνεύματος». Από την έναρξη των σύγχρονων Ολυμπιακών
Αγώνων, το 1896, είδαμε δύο παγκόσμιους πολέμους, το Ολοκαύτωμα, τα γκουλάγκ,
τους πολέμους στην Κορέα, στο Βιετνάμ, στα Βαλκάνια, στη Ρουάντα και πάει
λέγοντας. Η διάρκεια ζωής του ολυμπιακού πνεύματος δεν ξεπερνάει τη διάρκεια
ζωής μιας πεταλούδας. Βέβαια, μας αρέσει να βλέπουμε τους αγώνες, να
θαυμάζουμε τους αθλητές. Μα όταν βλέπει κανείς έναν νεαρό να στριφογυρίζει 23
φορές στον αέρα ή να κολυμπάει σαν τον καρχαρία που πήγε να αρπάξει τον
Ρίτσαρντ Ντρέιφους, δεν μπορεί να μη σκέφτεται πόση προσπάθεια είναι κρυμμένη
πίσω από αυτό το «κόλπο». Αξίζει ένα κόκαλο σε αυτόν τον αθλητή.